วันที่ เสาร์ กรกฎาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คนเหงาใต้เงาจันทร์


ราตรีดาวพราวแพรวแก้วระยับ

แสงใหญ่น้อยประดับทั่วเวหน

ระยิบพรายฉายล่องส่องจิตคน

สะท้อนความหมองหม่นออกจากใจ

*

ทันใดที่ความเงียบเข้าเทียบท่า

เสมือนกับใจข้ายิ่งหวั่นไหว

นั่งนิ่ง ๆ สิ่งหนึ่งไม่พึงใจ

ก็โผล่พรวดทันใดกลางกมล

*

นั่นคือความเศร้าจิตด้วยคิดถึง

ฝากถ้อยคำรำพึงล่องเวหน

ออกจากสี่ห้องใจใครหนึ่งคน

บวกด้วยความสับสนนานาพันธ์

*

ฝากไปถึงผู้ใดซึ่งไกลนัก

ด้วยดวงใจแห่งรักจากฉัน

อาจดินฟ้าจำพรากเราจากกัน

ฝากความลับไปกับจันทร์ว่าฉันคอย

*

โดย ดวงไฟ

 

กลับไปที่ www.oknation.net