วันที่ จันทร์ กรกฎาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตาขายที่


 ความคิดความทรงจำมีผลต่อชีวิตของคนเราเสมอ  ถ้าเป็นความทรงจำที่ดีก็สร้างความสุขความสวยงามในชีวิต   ส่วนความที่เลวร้ายก็สร้างความเจ็บปวดทุกข์ทรมานทุกครั้งที่คิดถึงเหมือนกัน แต่ทำไมคนส่วนใหญ่มักฝังใจจำในสิ่งที่เลวร้าย

 หนึ่งในความทรงจำที่ดีๆของเราคือตา  ตาผู้เป็นคนแก่ที่แสนใจดีสำหรับเด็กๆ 
เรื่องหนึ่งที่ประทับอยู่ในความทรงจำคือเรื่องตาขายที่ดิน  วันหนึ่งเราเดินไปงานวัดกับตาระยะทางที่จะต้องเดินประมาณ ๓ กิโลเมตร ซึ่งเป็นระยะทางที่ไกลสำหรับเด็กอายุ ๘ ขวบ ขณะที่กำลังเดินกันไปตาก็เล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง  รวมถึงเก็บผลไม้ป่าไปเรื่อยๆด้วยทำให้เรารู้สึกสนุกไม่เหนื่อยมากนักกับการที่จะต้องเดิน  เมื่อเดินมาได้ช่วงหนึ่งตาก็ชี้ให้ดูที่ดินแปลงหนึ่งซึ่งปลูกกล้วยและต้นไม้ต่างๆไว้จนดูร่มรื่น  ตาบอกว่า
"นี่ที่แปลงนี้เคยเป็นของตา" เราก็ถามต่อทันทีว่า "แล้วตอนนี้เป็นของใครละคะ ตา"
เราถามด้วยความอยากรู้เพราะคาดหวังว่าจะเป็นของลูกของตาคนใดคนหนึ่ง  "ของลูกของตาเอี่ยม"  ตาตอบ  "อ้าวตาไม่ได้ยกให้ลูกๆตาหรือคะ" เราถามต่อด้วยความอยากรู้ "เปล่า  ตาขายให้ตาเอี่ยมไปเพราะสงสารที่ตาเอี่ยมลำบากไม่มีเงินซื้อที่ดินสำหรับทำกิน" ตาอธิบายเพิ่มเติม เราก็เลยถามต่อด้วยความสงสัยว่า "ไหนตาบอกว่าตาเอี่ยมไม่มีเงินซื้อที่ดิน  แล้วตาเอี่ยมซื้อที่ดินจากตาได้ัยังไงละ"  "ก็ตาขายตาเอี่ยมแบบผ่อนส่งไง  ที่ดินตอนนั้นตาปลูกกล้วยไว้แล้ว  แล้วตาก็บอกขายให้ตาเอี่ยม  ตาเอี่ยมก็เข้ามาอยู่แล้วตัดกล้วยขาย  ได้เงินก็เอามาให้ตาเป็นค่าที่ดินเรื่อยๆ ตามที่ตาเอี่ยมมีจนครบตามราคาที่ตกลงกันไว้" ตาอธิบายยาวขึ้น  เราก็เลยถามต่อ "แล้วตาบอกว่าขายได้ไงก็ตาเอี่ยมเอากล้วยที่ตาปลูกไว้ไปขายนี่  กล้วยก็ของตา  ที่ดินก็ของตา  ทำไมตาไม่ให้ฟรีๆเลยละค่ะ"  "ตาำให้ฟรีไม่ได้หรอก  ตาเอี่ยมไม่ใช่ขอทาน" ตาตอบสั้นๆ  ตอนนั้นเราฟังแล้วไม่ได้เข้าใจอะไรลึกซึ้งนัก  ต่อมาเมื่อเราเติบใหญ่  เมื่อเรานั่งรถผ่านที่แปลงนั้นเราก็หวนคิดคำนึงถึงคำพูดของตา  และเราคิดว่าเราเข้าใจในสิ่งที่ตาพูดมากขึ้น  มนุษย์เรานั้นจะอยู่ในสังคมได้ต้องมีศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจในตัวเอง  รวมทั้งความเป็นมนุษย์อย่างเท่าเทียมกับผู้อื่น  การให้จึงต้องให้อย่างเข้าใจและคงความมีเกียรติ์และศักดิ์ศรีของผู้รับ  การให้หรือการรับโดยไม่มีเหตุผลไม่่ใช่่หนทางที่ดีในการดำรงชีวิตอย่างภาคภูมิ  นั่นคือสิ่งที่เราคิดว่าเราได้จากตา  แต่เราก็ไม่เคยถามตาเลยว่าใช่อย่างที่เราคิดหรือเปล่า?  แล้วคุณคิดว่าควรมีอะไรที่มากกว่านี้หรือไม่?

โดย หญิงหลิง

 

กลับไปที่ www.oknation.net