วันที่ ศุกร์ กรกฎาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หาดแสนสุข ลำปำ ...วันนี้ ที่พัทลุง


      ผมกลับไปพัทลุงบ้านเกิดหลายครั้งใน ๑ ปี แต่ไม่ค่อยได้เลยไปลำปำเท่าไรนัก เมื่อวันก่อนไปงานศพคุณแม่เลขาชมรมชาวเมืองลุงจังหวัดภูเก็ต ที่บ้านอ้าย ตำบลชัยบุรี ไมไกลจากลำปำ ลำปำคือชื่อหมู่บ้าน และตำบลซึ่งอยูสุดถนนราเมศร์ คือหากช่างป๋องขับรถไปตามถนนเพชรเกษมจากจังหวัดตรัง ลงเขาพับผ้าผ่านสี่แยกเอเซียที่บ้านท่ามิหรา หากเลี้ยวขวาไปหาดใหญ่ และกัวลาลัมเปอร์ ( ช่างป๋องคงงงๆ แต่มันไปได้จริงๆจนถึงสิงคโปร์ ) เลี้ยวซ้ายไปนครศรีธรรมราช ชุมพร กรุงเทพ และเชียงใหม่ แต่หากตรงไปผ่านตัวเมืองพัลุง และตรงไปอีก ๘ กิโลเมตรจะถึงบ้านลำปำซึ่งอยู่ติดกับทะเลสาปสงขลา หากช่างป๋องไมแบรค รถช่างป๋องจะไปจอดอยู่ในทะเลสาปพอดีครับ แต่หากช่างป๋องขับรถจากกรุงเทพไปตามถนนสายเอเซีย๔งสี่แยกถนนเอเซียที่บ้านท่ามิหราให้เลี้ยวซ้ายขับยาวไปตามถนน ๑๒ กิโลเมตร จะถึงบ้านลำปำครับ

         อนุสาวรีย์ในหลวงรัชกาลที่ ๕ ครั้งหนึ่งพระองค์ท่านเคยเสด็จประพาสจังหวัดพัทลุงเมื่อวันที่ ๒๒-๒๘ กรกฎาคม ร.ศ. ๑๐๘ ( พ.ศ. ๒๔๓๒ หรือประมาศ ๑๒๒ ปีมาแล้ว) พระองประพาสเกาะหัวมวย เกาะสี่ เกาะห้า และได้ทรงจารึกพระปรมาภิไธยย่อ " จ.ป.ร. " ไว้ที่หนาผาเทวดา และพระอง์ทรงพระราชนิพนธ์เรื่อง เงาะป่าที่นามาจากเรื่องจริงจากพระองค์ไปพบกับเงาะป่าที่พัทลุง หลายท่านคงได้อ่านเรื่องราวครับ

ฝั่งด้านซ้ายของลานจอดรถ วันหยุดผู้คนมาพักผ่อนกันพอประมาณ

ศาลาลำปำที่รัก สุดถนน บนทะเลสาป

          " เมืองหนังโนราห์ อู่นาข้าว พราวน้ำตก แหล่งนกน้ำ ทะเลสาปงาม เขาอกทะลุ น้ำพุร้อน " คือคำขวัญของจังหวัดพัทลุง บางอย่างได้เงียบหายไปตามกาลเวลา หากเราไม่ช่วยกันอนุรักษ์มันไว้ ก็คงจะเหลือแค่สัญญลักษณ์เท่าที่เห็น....ที่หาดแสนสุข ลำปำ

หลักกิโลเมตรไม่ใหญ่โตมากมาย ที่บอกว่าสุดสายปลายทางที่ลำปำ

จักรยานน้ำ...เอาไว้ปั่นสำหรับเด็กๆ และผู้ใหญ่ที่สนใจ

วิถีชุมชุนแห่งบ้านลำปำ

ที่พักดั้งเดิมแห่งลำปำ รีสอร์ทใกล้ทะเลสาป ราคาไม่แพง..แน่นอน

จากรีสอร์ทมองเห็นปากทะเลสาป

       หากอยู่ถึงเช้าคงจะได้ใส่บาตรพระ และเห็นภาพที่ประทับใจ..ขอบคุณเจ้าของรีสอร์ทที่ต้นคิดในสิ่งที่จะดำรงไว้ซึ่งวิถี และดำรงไว้ซึ่งพระพุทธศาสนา...ขอชื่นชมครับ ( หากเป็นตัวเลขไทยจะดีมากๆ  ผมคิดเองเล็กๆ ครับ เห็นแก่ตัวมั้ยเนี่ย )

          ต้นข้าวเขียวขจีที่บ้านลำปำ ทำให้ผมหยุดยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อถ่ายภาพและสูดกลิ่นโคลนแห่งท้องทุ่ง นึกถึงภาพอดีตว่าผมเคยมาจากจุดนั้น กลิ่นต้นข้าวยังคล้ายของเดิมเมื่อครั้งก่อน อาจจะต่างกันในเรื่องการฉาบสีแห่งการรักษาต้นข้าวที่ตามมาตามกาลสมัยที่เปลี่ยนแปลง ประชากรมนุษย์เพิ่มขึ้น แมลงก็พัฒนาตามเทคโนโลยี่ ความอยู่รอดของชาวนาก็ต้องพึ่งพาวัตถุและเครื่องมือเพื่อรักษาต้นข้าว แต่อย่างไรจังหวัดพัทลุงก็ยังเป็นแชมป์การปลูกข้าว และข้าวสังหยดพัทลุงดังไกลไปทั่วประเทศ

โดย พาจรดอทคอม

 

กลับไปที่ www.oknation.net