วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ก่อนถึงคืนไหลเรือไฟ (๕)


ก่อนถึงคืนไหลเรือไฟ (๕)

ไผ่ร้อยกอหล่อหลอมใจเฮา

หลังเลิกงานผมแวะมาเยี่ยมการก่อสร้างเฮิอไฟแห่งใจปรารถนา สังเกตได้ว่ามีทีมสร้างเรือไฟของแต่ละอำเภอเริ่มทะยอยยึดริมฝั่งโขงเป็นชัยภูมิในการสร้างฝันเนรมิตความงดงามสำหรับคนต่างถิ่น

ผมสอบถามทีมงานที่พบลำดับแรกซึ่งอยู่ไม่ไกลบริเวณหอนาฬิกามาไม่มากนักเป็นทีมจากอำเภอนาแก ถัดจากนั้นเป็นทีมจากอำเภอเมือง ซึ่งมีกำลังพลไม่มากนัก ต่อด้วยทีมของอำเภอท่าอุเทนซึ่งสร้างรุดหน้าไปบ้างแล้ว อยู่ในระหว่างการทำโครงส่วนบนของเรือไฟ แต่ก็ยังเดาไม่ออกว่าจะทำเป็นโครงสร้างเป็นรูปร่างอะไร ทีมนี้น่าจะเป็นทีมที่จ้างเหมามาเพราะสังเกตได้ว่ามีกำลังพลน้อยกว่าเพื่อนประมาณ 5 - 6 คน


หลังจากทำทุ่นลอยที่แข็งแรงแล้ว จึงทำโครงสร้างด้านบนสำหรับการประดับประดาโคมไฟ

ส่วนทีมงานจากอำเภอโพนสวรรค์เย็นนี้ดูหนาแน่นมากกว่าเดิม ทราบว่าวันนี้มีกองเชียร์ส่วนหนึ่งที่มาทำธุระที่ตัวเมืองนครพนมเลยถือโอกาสมาให้กำลังใจ นี้แหละหนาน้ำใจของชาวบ้านทุ่ง เพียงแต่มาให้กำลังใจ มาเยี่ยมมายามก็ถือเป็นกำลังใจอย่างหอง (อย่างสูง)

ตัวฐานเรือสร้างคืบหน้าไปบ้างแล้ว ภายในเต้นท์มีกลุ่มแม่บ้านส่วนหนึ่งกำลังเตรียมอาหารสำหรับมือเย็นนี้ ภายในมีโทรทัศน์ พัดลม สิ่งอำนวยความสะดวกเท่าที่่จำเป็น ฝ่ายเสบียงยกถาดส้มตำที่เพิ่งตักจากครกเชิญชวนให้แรงงานด้านล่างมารับประทานเป็นอาหารว่าง ท่าจะอร่อยกลิ่นปลาร้านัวโชยมา ส่วนท่านปลัดอำเภอคนเก่งยังคงมาให้กำลังใจลูกทีมอยู่ริมตลิ่ง มีโอกาสทักทายกับท่านหลังจากที่รู้จักกันเมื่อวันก่อนเมื่อตอนที่เพิ่งขนไม้ไผ่มาครั้งแรก


ทีมเรือไฟของอำเภอโพนสวรรค์นั้นทราบว่าชนะเลิศเรือไฟประเภทสวยงามมาในปีนี้ก็ต้องรักษาแชมป์ไว้ให้ได้ แต่ดูจากการสร้างในระยะเริ่มแรกคงไม่ทราบว่าจะงดงามตระการตาแค่ไหน ไว้วันลอยเรือไฟคงจะได้พิสูจน์ผลงานของทีมชนะเลิศเมื่อปีที่แล้ว

ขากลับผมแวะมาที่ทีมสร้างเรือไฟจากอำเภอนาแกอีกครั้ง กำลังพลน่าจะพอ ๆ กับทีมจากอำเภอโพนสวรรค์ ได้สอบถามพบว่าทีมงานจากอำเภอนาแกนั้นจะผลัดเปลี่ยนกันในแต่ละวัน โดยวันนี้เป็นทีมงานจากตำบลนาคูนำโดยท่านกำนันประจำตำบลพร้อมด้วยลูกบ้านมาช่วยกันสร้างเรือไฟ



เสริมด้วยถังบรรจุน้ำมันเพื่อการทรงตัวและการรับน้ำหนักในขณะที่เรือไฟล่องลอยอยู่กลางน้ำโขง

คุณนฐกร ยะตะโคตร ผู้ใหญ่บ้านนาคูได้บอกกับผมว่าลำไม่ไผ่ที่นำมาสร้างเรือไฟนั้นเป็นการแผ่หรือขอบริจาคจากชาวบ้านในแต่ละหมู่บ้านตัดไม้ไผ่ครัวเรือนละลำสองลำมารวมกัน เรือไฟต่างหลอมใจผู้คนทั้งอำเภอเป็นเรือลำเดียวกัน ไผ่ร้อยกอหล่อหลอมใจเฮา แรงงานแรงใจเช่นเดียวกันลำน้ำโขงจากเทือกเขาแดนไกลสู่นครพนมแดนงาม ไผ่ร้อยกอหล่อหลอมเป็นลำนาวา รอวันความฝันเป็นจริงดังจินต์

ยางรถมอเตอร์ไซด์เก่าถูกวอยให้เป็นเส้นเล้ก ๆ สำหรับการมัดยึดลำไม้ไผ่ให้แข็งแรง

โดย เจนอักษราพิจารณ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net