วันที่ จันทร์ กันยายน 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ร้านก๋วยเตี๋ยวในตำนาน "ลูกชิ้นศรีย่าน" กับ "โรงหนังจันทิมา"


หลาย ๆ ท่านคงสงสัยในนิยามที่ว่า "ร้านอาหารในตำนาน" นั่น ควรมีคุณลักษณะอย่างไร เอาอะไรมากำหนดกฏเกณฑ์ โดยส่วนตัวแล้วไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ "ร้านอาหารในตำนาน" ของตัวเองนั้น ต้องเป็นร้านอาหารที่มีความเป็นมาอย่างยาวนาน ไม่ใช่ประวัติการก่อตั้งแต่อย่างใด แต่เป็นประวัติการคงอยู่

เช่นเดียวกับร้านก๋วยเตี๋ยวในตำนาน "ร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นศรีย่าน" ร้านนี้ ไม่อยากจะบอกว่า ร้านนี้อยู่ยงคงกระพันมาได้กว่า 20 ปีแล้ว เป็นอย่างไรมา ก็เป็นเช่นนั้น ไม่มีสาขา ไม่มีขยายไลน์ผลิตภัณฑ์ ยังคงขาย "ก๋วยเตี๋ยวเนื้อลูกชิ้นน้ำใส" มาอย่างอดทนยาวนาน

ในปัจจุบันทึ่คนนิยมกินเนื้อน้อยลง หลาย ๆ ร้านต่างพากันดิ้นรนรักษาลูกค้าด้วยการเพิ่มไลน์ผลิตภัณฑ์แต่ร้านนี้ไม่ ด้วยการติดป้ายหน้าร้าน "ร้านนี้ขายลูกชิ้นเนื้อวัวอย่างเดียว" ชัดเจนไม่ต้องถามกันให้เมื่อยอีกต่อไป

ฉันรู้จักร้านนี้ด้วยว่าแม่เป็นคนชอบดูหนัง ในวัยเยาว์โรงหนังที่ฉันรู้จักนั้นมีไม่เกิน 3 โรง หนึ่งในนั้นเป็นโรงหนังแถวบ้าน นั่นคือ บุษยพรรณ แม้นว่าบุษยพรรณจะเป็นโรงหนังใหญ่ แต่ก็ยังถือว่าเป็นโรงหนังอันดับ 2 เพราะบุษยพรรณมักจะฉายหนังควบ ซึ่งโรงชั้นหนึ่งสมัยนั้น ต้องเป็นโรงที่ฉายหนังใหม่ เรืองเดียว เช่น โรงหนังศรีย่าน ซึ่งต่อมาไม่สามารถยืนกระแสต้านโรงประเภทมินิคอมเพล็กซ์ได้ และถูกปรับอันดับไปเป็นโรงชั้น 2 ชั้น 3 และชั้นล่าง ๆ จนเลิกกิจการไปอย่างช่วยไม่ได้

นอกจากโรงหนังบุษยพรรณ โรงหนังศรีย่านแล้ว อีกหนึ่งโรงที่ถือว่ามีความสำคัญไม่แพ้กันคือ โรงหนังจันทิมา จันทิมาเป็นโรงหนังที่ดุมีคลาสกว่า บุษยพรรณ แต่ก็ดูด้อยกว่าศรีย่าน เพราะจันทิมาเองก็ฉายหนังควบเช่นกัน จะดูดีกว่าบุษยพรรณก็ตรงหนังที่นำมาฉายใหม่กว่าเข้าเร็วกว่า

แม่มักจะพาฉ้นไปดูหนังที่โรงหนังศรีย่านบ่อย ๆ เหตุเพราะความบันเทิงในยุคนั้นแทบไม่มีอะไรดีกว่าการชมภาพยนต์ดี ๆ ซักเรื่องนึง และแน่นอนที่สุดการได้ชมก่อนคนอื่นนั่นถือเป็นความภาคภูมิใจยิ่ง เราจึงมักจะมาชมภาพยนต์กันที่โรงหนังศรีย่านอยู่บ่อย ๆ

ด้วยความที่โรงหนังศรีย่านไม่ได้ฉายวนเหมือนโรงหนังชั้น 2 ทั่ว ๆ ไป แม่และฉันจึงต้องมาให้ทันรอบฉาย ไม่เช่นนั้นจะไม่ได้ดูตอนต้นของเรืองที่มักจะปูเรื่องราวทั้งหมด แม่จึงมักพาฉันมาก่อนเวลาหนังฉายเสมอ

ในเมื่อมาก็ไม่ได้ทำอะไร เราจึงมักไปแวะหาอะไรกินกันก่อนที่หนังจะเข้าฉาย "ร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นศรีย่าน" จึงเป็นหนึ่งในตัวเลือกอาหารกลางวันของฉันและแม่ (กลางคืนจะเป็นราดหน้าน้ำแดงหน้าโรงหนังศรีย่าน)

ร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นศรีย่าน ไม่ได้ตั้งอยู่ใกล้โรงหนังศรีย่านแต่อย่างใด แต่เยี่ยงมาใกล้กับโรงหนังจันทิมาแทน ร้านเป็นร้านห้องแถวคูหาเดียวและลึกเข้าไปด้านใน สมัยก่อนสามารถเดินทะลุร้านออกไปยังโรงหนังจันทิมาได้เลย

สนนราคาถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นกินกันชามละ 15 บาท ทางร้านจะมีขายลูกชิ้นเปล่า ๆ ให้กินกันในร้าน หรือจะซื้อไปต้มกินต่อที่บ้านก็ยังได้ โดยขายราคาร้อยละ 75 บาท (ถ้าจำไม่ผิด) และจะมีน้ำซุปของทางร้านให้ไปด้วย แต่ก็ด้วยปริมาณที่ไม่ได้มากอะไร และทางร้านก็หวงมาก

ซึ่งร้านนี้จะมีแม่ค้า ชื่อ ยายตุ๋ย ขายก๋วยเตี๋ยวแถว ๆ บ้านมาซื้อลูกชิ้นเปล่าที่มีน้ำซุปไปขายแถว ๆ บ้านเสมอ ซึ่งพวกเราเด็ก ๆ จะชอบมาก หากวันไหนร้านยายตุ๋ยขายก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นน้ำใส หลังจากยายตุ๋ยตายไปลูกกสาวมารับสืบทอดกิจการ ราคาลูกชิ้นศรีย่านก็แพงขึ้น ๆ จนลูกสาวยายตุ๋ยไม่ได้เอาลูกชิ้นศรีย่านมาขายอีกเลย

นานนับได้กว่าสิบปี ภายหลังยุคตกต่ำของโรงภาพยนต์ขนาดใหญ่ เข้าสู่ยุคสเก็ตน้ำแข็ง และโลเลอร์สเก็ต ก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันแทบไม่มีความจำเป็นต้องเดินทางไปแถวนั้นอีกเลย จวบจนล่วงมากกว่า 20 ปี ความจำเป็นในอาชีพการงานทำให้ต้องเดินทางไปละแวกนั้นอีกหน

ย่านศรีย่านไม่ได้เปลียนแปลงไปมากนัก รถเมล์สาย 14 ยังอยู่ สำนักงานกงศุลผู้ลี้ภัยก็ยังอยู่ ผู้คนร้านค้าแม้นว่าจะดูบางตาไปบ้างแต่ก็ถือว่าพลุกพล่านเช่นเดิม วันนี้ฉันตั้งใจอย่างมากมายที่จะมากิน "ก๋วยเตี๋ยว" (ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ชอบก๋วยเตี๋ยวไปกว่าข้าวเลย) โดยเฉพาะ และต้องเป็นร้าน "ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นศรีย่าน" ด้วย

ขนาดตั้งใจ ยังไปถึงร้านเสียย่ำเย็น อีก 10 นาที 5 โมงเย็นฉันสั่งอาหารที่คุ้นเคย แต่ดันลืมสั่งว่าไม่เอาหอมโรย "ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นน้ำใสเนื้อสด" ถูกเสริฟมาพร้อมกับ "ลูกชิ้นลวก" อีก 1 ชาม ในความรู้สึกของฉัน "ชาม" ในวันนี้ทำไมมัน "เล็ก" นัก ทั้ง ๆ ที่ฉันเองก็รู้ดีกว่า เขาไม่ได้เปลียนชามเลย ยังคงใช้ชามขนาดเท่าเดิมนั่นหละ

สนนราคาของก๋วยเตี๋ยววันนี้ถีบตัวขึ้นไปเป็นชามละ 32 บาท ในขณะที่ลูกชิ้นร้อยละ 220 บาท แต่ลูกชิ้นลวกที่กินในร้านนั้นชามละ 32 บาท เท่ากันกับก๋วยเตี๋ยว ทางร้านมีถ้วยน้ำจิ้มเล็ก ๆ ไว้บริการลูกค้าเหมือนเคย ผิดแต่ว่าถ้วยเดิมนั้นเป็นถ้วยตะไล แบบปากบานที่ใส่ขนมถ้วย แต่วันนี้กลับกลายเป็นถ้วยพลาสติกสีสวยมาแทน

ฉันปรุงน้ำจิ้มด้วยน้ำตาล พริกน้ำส้มแบบบด และน้ำปลา บางคนชอบเผ็ดร้อนกว่านี้ก็จะเติมพริกบ่นลงไปด้วย ฉันคีบลูกชิ้นลงไปคลุกกับน้ำจิ้มปรุงเองในถ้วย รสชาดที่คุ้นลิ้นกลับมาอีกครั้ง ระยะเวลากว่า 20 ปีไม่ได้ทำให้รสชาดของ "ลูกชิ้นศรีย่าน" เปลียนไปได้เลย

พนักงานของร้านทยอยกันกวาดพื้น ทำความสะอาดยกเก้าอี้ เหลือลูกค้าอยู่เพียงสองโต๊ะในเย็นวันนี้ ฉันสอบถามเจ้าของร้านได้ความว่า "ร้านปิดเวลา 17.00 น." แต่ไม่เป็นไร นั่งกินตามสบายไม่ต้องรีบ อาเฮียเจ้าของร้านแกว่า โครงหน้าในวัยหนุ่มของแกผุดขึ้นตรงหน้า ฉันยิ้มให้กับก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นตรงหน้า และตั้งหน้าตั้งตากินต่อไป

ฉันจ่ายเงินค่าก๋วยเตี๋ยวและต้องล้มเลิกความตั้งใจเดิมที่หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวแล้ว จะนั่งรถสาย 14 ไปอนุสาวรีย์ชัย ฉันเดินกลับเข้าไปในซอยข้าง ๆ ที่ซึ่งครั้งหนึ่งมีความทรงจำของคนมากมายวิ่งวนอยู่ในนั้น

ความบันเทิงราคาถูกตั๋วหนังใบละ 15 ถึง 20 บาท สำหรับผู้ใหญ่ ในขณะที่เด็กสองคนตีตั๋วเข้าเพียงใบเดียว ปะเหมาะเคราะห์ดี ก็ไม่ต้องตีตั๋ว หากเดินเข้าไปพร้อมกับผู้ใหญ่ โรงหนังจันทิมาตรงหน้าของฉันในวันนี้เล็กไปถนัดตาเช่นเดียวกับชามก๋วยเตี๋ยว ความเก่าซอมซ่อมีให้เห็นอยู่โดยทั่วไป

ป้าย "โรงหนังจันทิมา" ไม่มีปรากฏอีกต่อไป ซุ้มประตูด้านหน้าที่เป็นป้ายบอกโปรแกรมหนังถึงแม้นจะยังอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ใช้บอกกล่าวเรืองราวใด ๆ กับแฟนหนังอีกแล้ว แม้นโรงหนังจันทิมาจะยังไม่เปลียนแปลง รูปลักษณ์ภายนอกไม่แตกต่างจากเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่ภายในไม่ได้สร้างความบันเทิงให้กับใครอีกต่อไป มันถูกใช้เป็นที่อยู่อาศัยรวมไปถึงที่จอดรถของเจ้าของสถานที่นั่น

ฉันเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับโรงหนัง ยังหนทางที่จำเป็นจะต้องไปต่อ เช่นเดียวกับโรงหนังและร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นศรีย่าน ที่มีหนทางที่จะต้องไปต่อของตัวเอง จะไปต่อในแบบที่ตัวเองเป็นเช่นเดียวกับร้านก๋วยเตี๋ยว หรือไปต่อในแบบที่จำเป็นต้องเป็นอย่างโรงหนังจันทิมา....

ถึงวันนี้ ฉันเองก็ยังไม่รู้เลย คงต้องให้กาลเวลาเป็นผู้ตัดสินหนทางที่ต้องไป

นานแล้วนะ :: XYZ

โดย สายลมที่ผ่านมา

 

กลับไปที่ www.oknation.net