วันที่ อังคาร ตุลาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ปลุกใจเลือดสาธารณสุขสู้อุทกภัย ตอนที่ 2 (จบ)


ผมได้อ่านบล็อกที่เผยแพร่ในเว็บไซต์ของ ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรคแห่งชาติสหรัฐอเมริกา (US CDC) แล้วประทับใจที่ผู้เขียนได้ถ่ายทอดสปิริตของคนทำงานสาธารณสุขในภาวะวิกฤตออกมาให้เห็น เรื่องราวที่เขาเขียนถึงนั้นคือเหตุการณ์ก่อการร้ายขับเครื่องบินชนตึกเวิร์ลด์เทรด ซึ่งรุนแรงและสะเทีอนใจกว่าอุทกภัยมาก ในความต่างนี้มีความเหมือนคือ การกอบกู้วิกฤตที่ลงมือทำอย่างเต็มที่

คุณอ่านแล้วรู้สึกเหมือนกับผมหรือเปล่า


ห้วงเวลาแห่งความทรงจำ
(A Time to Remember)

(ต่อจากตอนที่ 1)

พันธกิจของเรา
Our Mission

เราไปถึงนิวยอร์ในเวลาที่เริ่มค่ำแล้ว และเราไปอยู่ในที่ตั้งใกล้ “กราวด์ซีโร่” และอยู่ใกล้สำนักงานฝ่ายสาธารณสุขของเมือง อากาศเป็นสีเทาและขมุกขมัวด้วยควัน ฝุ่น และเศษซากเถ้าถ่านล่องลอยในอากาศ เสียงที่ดังกลบเสียงอื่นตลอดเวลาคือเสียงไซเรนรถฉุกเฉินจากทุกทิศทุกทาง มันเหมือนเหตุการณ์ที่ไม่เป็นจริง แต่นี่คือความจริง
Night was already approaching when we arrived. We were fairly close to Ground Zero and the nearby city health department. The air was gray and hazy with smoke, soot, and all sorts of flying debris. The overwhelming sound was that of constant sirens from emergency vehicles in every direction. It all seemed surreal, but soon reality set in.

เป้าหมายแรกของเราคือการสนับสนุนงานฝ่ายสาธารณสุขของเมืองนิวยอร์ค เราดำเนินกิจกรรมเฝ้าระวังสารชีวภาพและค้นหาสารก่อโรคติดเชื้อที่อาจเป็นไปได้หากมีการใช้อาวุธชีวภาพร่วมในการโจมตี  เราใช้เวลาคืนนั้นเตรียมการจนค่อนรุ่ง ระบบก็พร้อมดำเนินการ
Our primary mission was to assist the city health department. We were to conduct biological surveillance and identify any suspect pathogens causing infectious diseases; the release of biologic agents was a concern given that this was a terrorist attack. Night had given way to the early hours of morning when we established what we needed for the surveillance.

นอกเหนือจากการเฝ้าระวังโรคติดเชื้อในประชากรพื้นที่นั้นแล้ว เรายังประเมินความพร้อมของโรงพยาบาลและตั้งระบบเฝ้าระวังความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานในพื้นที่ ความกังวลว่าจะมีการบาดเจ็บจำนวนมากมายเกินกำลัง เราเห็นพ้องกับผู้อำนวนการฝ่ายสาธารณสุขของเมืองว่า CDC ควรส่งนักระบาดวิทยาภาคสนามไปที่เมืองนิวยอร์ค ซึ่งนั่นทำให้เรามีทีมสนับสนุนเพิ่มกว่า 30 คน ซึ่งเป็นนักระบาดวิทยา ผู้เชี่ยวชาญโรคจากการทำงาน สุขาภิบาลโรงงาน และด้านอื่น ๆ ตามมาสมทบ
In addition to surveillance for infectious diseases among the population, we assessed hospital capacities and established a worker safety surveillance system. Concerned about the possibility of being overwhelmed with injuries, we agreed with the city’s health director that CDC should send more Epidemic Intelligence Service (EIS) officers to New York. Over 30 epidemiologists, occupational health specialists, industrial hygienists, and other professionals arrived in the next few days to support our response efforts.

ลำดับความสำคัญของการทำงานเปลี่ยนไป
A Change in Priorities

แม้ว่าเราได้คาดหมายว่าจะมีผู้บาดเจ็บจำนวนมากในโรงพยาบาล เราได้ตระหนักในเวลาไม่นานนัก ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งกว่าว่า ส่วนใหญ่ผู้ประสบเหตุได้เสียชีวิตตั้งแต่เครื่องบินชนตึกและตึกถล่ม ความทรงจำนี้ยังคงชัดเจนในใจฉันหลังจากที่ได้เห็นสภาพพื้นที่เกิดเหตุมากับตา เราอยู่ในศูนย์ปฏิบัติการชั่วคราวริมถนนตรงข้ามโรงพยาบาล(Bellevue Hospital) ข้าง ๆ โรงพยาบาลเป็นที่จอดรถแช่เย็นเก็บร่างผู้เสียชีวิต เสียงกระหึ่มของรถยนต์และเสียงไซเรนไม่ขาดสายเป็นสิ่งบ่งบอกถึงปริมาณการสูญเสียได้เป็นอย่างดี
Although we expected to receive large numbers of injured victims in the hospitals, we soon realized with deep sadness that most of them had perished in the crash and collapse of the towers. The sting of this realization was continual as I witnessed the scene around me, which remains with me to this day with clarity. We were across the street from Bellevue Hospital at the health department’s temporary operation site. Next to the hospital were refrigerated trucks transporting bodies from the site. The constant rumble of the motors and blare of the sirens were reminders of the magnitude of loss.

 
เนื่องจากผู้เคราะห์ร้ายส่วนใหญ่เสียชีวิต เราจึงทุ่มความพยายามไปที่โรคจากการทำงานของทีมกู้วิกฤต ทีมของเราเก็บข้อมูลประเภทของการป่วย/การบาดเจ็บที่พบ ณ ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลทุกแห่ง พยายามตรวจหาอาการและโรคที่ผิดไปจากปกติ มีการระบาด หรือเกิดเป็นกลุ่มก้อน สิ่งที่พบบ่อยคือเรื่อง การบาดเจ็บที่ตา ภาวะหายใจลำบาก และในเวลาไม่นานสุขอนามัยสิ่งแวดล้อมก็เป็นเรื่องมุ่งเน้นของทีม เช่น คุณภาพอากาศ อาหารและน้ำ การควบคุมประชากรหนู เป็นต้น การเฝ้าระวังการบาดเจ็บและโรค ได้ช่วยให้รู้ปริมาณความต้องการและชนิดของบริการทางการแพทย์
Because nearly all of the victims had perished, we focused our efforts toward occupational health, as worker safety at the site became a major concern. Our team collected information on the types of illnesses and injuries appearing in emergency departments across hospitals, identifying unusual disease symptoms or outbreak clusters. Ranking high were eye injuries and respiratory distress, and soon environmental health concerns such as air quality, food and water safety, and rodent control became a focal point. This injury and disease surveillance helped determine the amounts and types of medical resources needed.

ในคืนเดียวกันนั้น หลังการตัดสินใจไม่กี่ชั่วโมง เวชภัณฑ์สำหรับเหตุฉุกเฉินชุดแรกได้มาถึงตามคำร้องขอของฝ่ายสาธารณสุขเมืองนิวยอร์ค หน่วยยุทธศาสตร์คลังยาแห่งชาติของ CDC ได้ส่งเวชภัณฑ์กว่า 50 ตันมาที่กราวด์ซีโร่ เครื่องมือฉุกเฉินอื่น ๆ เช่น เครื่องช่วยหายใจ อุปกรณ์ความปลอดภัยสำหรับบุคคล และยารักษาแผลไหม้ ส่งมาถึงใน 24 ชั่วโมงหลังจากนั้น
The same night, within hours of the decision to deploy, the first emergency mobilization of the National Pharmaceutical Stockpile arrived in New York at the request of the city’s health department. CDC’s Strategic National Stockpile delivered a 50-ton “push package” of pharmaceuticals and medical supplies to Ground Zero. Other critical equipment, such as respirators/ventilators, personal protective equipment, and medical supplies for treating burn and blast injuries were also sent within 24 hours.

การโจมตีด้วยสารชีวภาพ เชื้อแอนแทรกซ์ ผงเชื้อในซองจดหมาย
The Anthrax Attacks


การทำงานในเหตุการณ์ “ไนน์-วัน-วัน (9/11)” ของฉันยุติลงโดยฉับพลัน หลังจากเข้าไปพื้นที่นิวยอร์คไม่กี่สัปดาห์ ฉันถูกเรียกไปดูแลเหตุการณ์ฉุกเฉินอื่น นั่นคือ การโจมตีด้วยเชื้อโรคแอนแทรกซ์ 2011 ฉันเดินทางกลับแอตแลนต้าโดยคิดว่าจะได้หวนกลับไปนิวยอร์คในคืนวันเดียวกัน แต่การณ์กลับเป็นว่าฉันไม่ได้กลับไปอีก ฉันช่วยนำทีมสอบสวนผู้ป่วยโรคแอนแทร็กซ์หลายราย จากการทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่สาธารณสุขประจำพื้นที่ เราติดตามข้อมูลผู้ป่วยที่สงสัยทุกราย จัดตั้งทีมสอบสวนโรคประจำพื้นที่ ในที่สุดเราพบว่าผู้ป่วยโรคแอนแทร็กซ์มีประวัติสัมผัสซองจดหมายที่มีผงเชื้อโรค ทำให้มีผู้ป่วย 17 รายและเสียชีวิต 5 ราย
My work in the 9/11 response effort ended quite abruptly. Within weeks of deployment to NYC for the World Trade Center disaster, I was called in to handle another emergency: the 2001 anthrax attacks. I traveled back to Atlanta, thinking that I would return to New York the same night. However, I did not go back. Instead, I helped lead a team that investigated anthrax cases. Working with state and local health officials, we tracked every potential case, established investigative field teams. The anthrax cases were eventually found to be connected to letters containing anthrax spores and led to 17 infections and 5 deaths.

บทเรียนสำหรับอนาคต
Lessons for the Future

ฉันภาคภูมิใจที่ได้เป็นส่วนเล็ก ๆ ในหน่วยงานที่จัดการเหตุการณ์วิกฤตครั้งสำคัญอย่างเหตุการณ์ 11 กันยายน และ โรคแอนแทรกซ์ปี 2011 โดยการทำงานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอุทิศตัวและภาคภูมิในศักดิ์ศรี ดังที่ฉันสะท้อนเรื่องราวที่ผ่านมานับสิบปีหลังโศกนาฏกรรม ฉันคิดว่าสิ่งที่เราเรียนรู้และการพัฒนาที่เราได้ทำ ไม่ใช่เพียงแค่การตอบโต้เหตุการณ์ฉุกเฉินอย่างเรื่องอาวุธชีวภาพ โรคระบาด และพิบัติภัยธรรมชาติเท่านั้น แต่เรายังได้เตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์เช่นนั้นในอนาคตอีกด้วย แม้ว่าจะยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมาก ทั้งในความทุ่มเท การลงทุน และการสนับสนุนสร้างเสริมศักยภาพบุคลากรระดับท้องถิ่นและระดับรัฐ เราได้ลงทุนเชิงยุทธศาสตร์และสร้างระบบที่ซับซ้อนได้อย่างน่าภาคภูมิใจ หรืออย่างน้อยที่สุด เราควรจดจำไม่ลืมเลือนว่า ทำไมเราพัฒนาสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา และทำไมเราจึงต้องทำสิ่งเหล่านั้นต่อไป เหตุการณ์ 11 กันยายนคือเครื่องเตือนใจเรื่องนี้ตลอดเวลา
I am truly proud to have been a small part of an agency that dealt with a crisis as catastrophic as the September 11th and 2001anthrax attacks with dedication and dignity. As I reflect on the past ten years following these tragedies, I consider the lessons we have learned and the progress we have made to not only respond to emergencies such as bioterrorist threats, disease outbreaks, and natural disasters, but also prepare for them. Although there is still much to be done through additional effort, investment, and support of local and state capacity, we have made strategic investments and created sophisticated systems and can be proud of such improvements. Nevertheless, we should never forget why these improvements were made and why they need to continue to be made; September 11th is a constant reminder.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ได้เรียนรู้อะไรจากข้อเขียนเรื่องนี้

1. ความตั้งใจมุ่งมั่นทำงานของผู้เขียน

2. การกำหนดเป้าหมายงานที่ชัดเจน ปรับเปลี่ยนได้

3. การเรียบเรียงบทเรียนมาถ่ายทอดให้ผู้อ่านได้เรียนรู้

4. ความรวดเร็วของการสนับสนุนภาครัฐ ยาและเวชภัณฑ์ บุคลากร ฯลฯ (ต่างกับของบริจาคน้ำท่วมในเมืองไทยที่กองกันที่ศูนย์ เกิดคำถามว่า เพราะรอการติดป้ายอ้างชื่อว่าฉันนำมาบริจาค ใช่หรือไม่ ...เฮ้อ)

คนทำงานสาธารณสุขได้ทราบเหตุการณ์ที่หนักหนา รุนแรงกว่าอุทกภัยบ้านเราแล้ว คงช่วยเติมเรี่ยวแรงทำงานได้บ้างนะครับ

โดย สรร

 

กลับไปที่ www.oknation.net