วันที่ อังคาร กรกฎาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บันทึกแด่แม่


บันทึกแด่แม่

ฉันได้รับ คำเชิญ (TAG) เรื่อง " แม่ "จากคุณ มีนา

         -   http://www.oknation.net/blog/mena/2007/07/15/entry-1/comment#read

สำหรับคุณมีนา  ฉันขอเขียนเรื่องนี้ด้วยความขอบคุณ

และสำหรับ " แม่ " ฉันขอเขียนเรื่องนี้ด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง....

..............................................

แม่ของฉันเป็นสาวชาวบ้าน พอเรียนจบชั้นป.4 ท่านก็ออกมาทำนา ทำสวน

แม่มีลูกห้าคน แม้ที่บ้านฉันทำนา ทำสวน แต่แม่ก็ไม่เคยคิดให้ลูกๆ ของท่านจบ ป.4 เหมือนท่าน

ภาพของแม่ที่ตื่นแต่เช้ามืด หุงข้าวให้ลูกๆ ไว้กินก่อนไปโรงเรียน แล้วจึงออกไปกรีดยาง เมื่อกลับมาจากสวน ก็จะหาผัก หาผลไม้ ไปขายในตลาด เป็นภาพที่ฉันไม่เคยลืม...

...แม่ทำอย่างนี้มาหลายสิบปี จนลูกๆ ของท่านทุกคนจบการศึกษา แทบไม่มีใครเชื่อเลยว่า แม่จะทำอย่างนี้ได้ เพราะในละแวกบ้านส่วนมาก เด็กๆ ไม่ค่อยจบม.ต้น เสียด้วยซ้ำไป ...

แม่จะรู้สึกภูมิใจมาก  เมื่อได้บอกใครๆ ว่าลูกของท่านเรียนจบมหาวิทยาลัยกันทุกคน.... ฉันก็อยากบอกแม่ว่า  ฉันก็ภูมิใจมากที่มีแม่ เป็นแม่ของฉัน... J

 ................................................

คงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนบ้านนอก ที่มักมีนิสัยทื่อๆ และแข็งๆ... ตั้งแต่ฉันยังเด็ก ภาพที่แม่ทำสิ่งต่างๆ ให้ฉันเป็นภาพของผู้ให้ แต่แม่ฉันเป็นคนที่พูดไม่เป็น แม่ไม่เคยบอกว่ารักลูก แม่ไม่เคยกอดฉันและปลอบโยนฉันเวลาฉันร้องให้ นิสัยเช่นนี้คงเป็นมรดกตกทอดอย่างหนึ่ง เพราะมันทำให้ฉันกลายเป็นคนที่แสดงความรักไม่เป็นด้วยเช่นกัน

ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งได้ทำความผิด พอฉันกลับถึงบ้าน แม่ก็ทำเป็นเหมือนไม่รู้เรื่องนี้ หาข้าว หาขนมให้ฉันกินจนอิ่ม หลังจากนั้นแม่จึงถามว่าทำความผิดมาใช่ไหม...  คราวนั้นฉันถูกตี และร้องให้ไม่ยอมหยุด... เหตุการณ์ครั้งนั้น  พอฉันนำมาคิดอีกทีในภายหลังฉันก็มักร้องให้...  ใช่ฉันร้องให้  ไม่ใช่เพราะยังเจ็บ แต่เพราะคราวนั้นแม่คงคิดหนักและปวดร้าวใจมาก...

... ถึงแม้แม่จะสอนฉันด้วยไม้เรียว  แต่นั่นทำให้ฉันเข็ดหลาบต่อความชั่วมาจนปัจจุบัน.......

................................................

ฉันเคยใช้เวลาคิดอยู่นานว่า  ถ้าวันใดวันหนึ่งแม่ไม่อยู่กับฉัน แล้วฉันจะทำอย่างไร?

ฉันตอบไม่ได้เลยว่าฉันจะรู้สึกเสียใจ และอ้างว้างขนาดไหน...

คำตอบที่ฉันพอคิดออกคือ ในเวลาที่ฉันกับแม่อยู่ด้วยกัน  ฉันจะต้องทำให้แม่รู้ว่าฉันรักท่าน...

ฉันไม่เคยพูดว่ารักแม่  ฉันไม่เคยกอดแม่  ไม่เคยกราบเท้าแม่  นั่นเพราะฉันอายที่จะทำ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉันแล้วในตอนนี้...  หลายปีมานี้ฉันทะลายกำแพงนี้ออกไปแล้ว  ฉันไม่อยากให้คืนวันผ่านไปเปล่าๆ โดยที่ฉันไม่ได้สร้างความประทับใจระหว่างแม่และฉัน...J

ทุกวันนี้ฉันสามารถกอดแม่  หอมแก้มแม่  และบอกรักแม่อย่างไม่มีอะไรขัดเขิน  ในส่วนของแม่จากที่ไม่เคยหอมฉัน กอดฉัน ก็กลายเป็นเดี๋ยวนี้พอฉันกลับบ้านไปเยี่ยมท่าน แม่ต้องหอบหมอน หอบผ้าห่มมานอนเป็นเพื่อนฉันเสียทุกครั้ง...

แม่มักพูดเสมอว่าฉันโตแล้วแต่ทำตัวเหมือนเด็ก ฉันรู้ว่าถ้าเป็นไปได้ แม่คงอยากให้ฉันกลายเป็นเด็กน้อยของแม่จริงๆ ฉันจึงไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปหรอก อิ อิ ...เวลาที่ฉันอยู่กับแม่  ฉันจึงกลายเป็นคนขี้เกียจทำงานบ้าน ตื่นสาย  เพื่อให้แม่ดุ แม่สั่งสอนบ้าง แม่จะได้รู้สึกไม่เหงา...J

ท้ายสุดนี้ฉันอยากบอกว่า  " แม่... ฉันรักแม่มากนะ "

.........................................................

เพลง  :  อิ่มอุ่น

โดย downrai

 

กลับไปที่ www.oknation.net