วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฝึกถ่ายรูป...กลางคืน : ปาฏิหาริย์พระมหามณฑป


หลังจากเลิกงานด้วยความเหนื่อยล้า...สมองตึงเครียดไปหมด...

ผมมองหน้าพี่เจษ..."พี่เจษๆ ไปถ่ายรูปดาวกันไหม?"

พี่เจษ : >"< เอาอีกละ รอบที่แล้วจากเกาะสีชังยังไม่เข็ดอีกเหรอ?
ผม : 555+ ทำไงได้ ก็มันอยากถ่ายรูปน่ะพี่ คลายเครียดดีออก
พี่เจษ : พี่ว่ามันจะเครียดกว่าเดิมน่ะสิ ทั้งโจร ทั้งมืด ทั้งผี >"<
แล้วจะไปแถวไหนล่ะ ละแวกนี้มองไม่เห็นดาวเลย...สว่างไปหมด
ผม : ผมว่ามีอยู่ที่นึงนะ เดี๋ยวลองไปดูกัน ผมเคยไปแต่กลางวัน กลางคืนไม่เคย
พี่เจษ : ถ้างั้นลองไปดูกัน อยากไปถ่ายดาวหมุน ^^
ผม : ว้าว...สอนผมหน่อยนะพี่ ^^ อยากถ่ายดาวหมุนๆๆๆ ^^"

เราขับรถมุ่งหน้าสู่...วัดญาณสังวราราม ซึ่งผมเคยไปตอนกลางวัน
แล้วจินตนาการเอาเองว่า กลางคืนน่าจะมืดสนิท เพราะว่า...มันเปลี่ยวมาก >"<



หากใครเคยผ่านๆ ไป...จะพบว่ามีถนนซ่อนอยู่สายหนึ่ง ที่ไม่มีรถผ่าน...
ไม่มีนักท่องเที่ยวผ่าน มีแต่ชาวบ้านแถวนั้นกล้าผ่านเข้ามา...ทุกอย่างมืดสนิท
และ...เป็นตำแหน่งที่มองเห็นอ่างเก็บน้ำกว้างใหญ่ เห็นวิหารเซียนไกลๆ
รวมทั้ง...พระมหามณฑปพุทธบาท ภปร.สก. บนยอดเขา



คืนนี้พระจันทร์เกือบจะเต็มดวง...ทำให้มองเห็นดาวแค่ไม่กี่ดวง...>"<
แสงจากพระจันทร์สว่าง อาบทาบทาไปทั่วฟ้า...แล้วจะถ่ายดาวได้ยังไงเนี่ย



จริงสินะ ถ้าจะถ่ายดาว ต้องเลือกวันที่ฟ้ามืดๆ แสงจากพระจันทร์น้อยๆ
สงสัยว่า...เราจะมาผิดวันซะละ >"<
พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันเพ็ญเดือนสิบสอง...แต่ตอนนี้น้ำนองไปทั่วไทย Y_Y



เวลาถ่ายรูป...ผมจะถามโน่นถามนี่ไปเรื่อย พี่เจษก็ใจดีมาก ตอบทุกข้อสงสัย
ตอบอย่างชัดเจน เข้าใจง่าย ^^ ผมเนี่ยโชคดีจริงๆ ที่มีคนถ่ายรูปเก่งๆ มาด้วย
หลังจากทริปเกาะสีชัง ทำให้เราสนิทกันมากขึ้น (เรื่องถ่ายรูป)

การถ่ายรูปกลางคืนนั้น ขาตั้งกล้องจำเป็นมากๆ
เพราะแต่ละรูปต้องถ่ายที่ความเร็วชัตเตอร์ช้าาาาาาาาามากกกกก
กดไปแล้ว 30 วินาที ถึงจะถ่ายเสร็จรูปนึง >"<



หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน...เราสองคนเพลินกับการถ่ายรูป...
แต่ในใจชักหวั่นๆ กับความมืดรายล้อมรอบตัว...
ผมนึกขึ้นมาได้!!
ผม : พี่เจษๆ ผมว่า...เราขึ้นไปถ่ายบนยอดเขากันไหม!?  ^^"
พี่เจษ : จะ...ดี...เหรอ Y_Y เค้าให้ขึ้นเหรอ
ผม : ^^" ตอนกลางวันผมเคยขึ้นไปออกจะบ่อยอ่ะพี่
พี่เจษ : แต่...ตอนนี้มัน...ห้าทุ่มแล้วนะ >"<
ผม : เท่าที่สังเกตุ...ไม่มีรั้วนะพี่ ^^ รับรองได้มุมสูงๆ สวยๆ เห็นทะเลเลยล่ะ
พี่เจษ : อืม...ม์ ลองดูก็ดี เผื่อได้รูปสวยกลับมา เห็นดาวทั่วฟ้าไกลแสนไกล

เราเก็บกล้องและขาตั้งกล้อง...ขับรถฝ่าความมืดอ้อมอ่างเก็บน้ำ
ไกล้เข้าไป...บริเวณทางขึ้นมณฑป...ทำให้รู้ว่าข้างล่างตรงทางขึ้น...นั้น
มืด...เปลี่ยว...น่ากลัว...หมาหอนกันระงม >"<
เงยหน้าขึ้นไปก็พบว่า ด้านบนนั้นเปิดไฟสว่างไสว...
แต่...ถ้าให้ผมขึ้นไปคนเดียว...ผมไม่ไหวแน่ๆ Y_Y บรรยากาศหลอนมากๆ



เราเดินฝ่าความมืดแบกขาตั้งกล้องขึ้นไป...จนหอบไปตามๆ กัน
มองด้วยตาเหมือนไม่สูง แต่เนื่องจากบันไดที่ชันมาก ทำให้บันไดสั้น แต่สูงชัน
ขึ้นไปถึงด้านบน แล้วมองกลับมา...เบื้องล่าง ในใจกะว่าต้องเห็นไฟเมืองและทะเล
แต่...สิ่งที่เห็นคือ...ต้นไม้...>"< บังวิวไปเกือบค่อนครึ่งจอ...
เราสองคนทรุดนั่งด้วยความผิดหวัง Y_Y (จริงๆ แล้วเหงื่อท่วม 555+)
หอบแฮกๆๆ....

ผมเงยหน้ามองไปบนยอดมณฑป เห็นพระจันทร์ลอยสูง แสดงว่า...
เวลาคงใกล้เที่ยงคืน...เราสองคนพยายามถ่ายโน่น ถ่ายนี่ หามุมกันให้ขวักไขว่



แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงเหมือนระเบิดดังไปทั่ว!?
และไฟด้านหน้ามณฑป...ก็ดับลง!!! น่าจะเป็นหม้อแปลงระเบิด

ผมกับพี่เจษตะลึงเล็กน้อย มองหน้ากัน อุทานออกมาพร้อมกันว่า..."จบกัน"
เพราะเราจะถ่ายรูปต่อไม่ได้ Y_Y แสงหายหมดแล้ววววว

แต่อีกที...พอสังเกตุดูดีๆ ก็จะพบว่าโอกาสแบบนี้หาได้ยากมาก
หรืออาจจะหาไม่ได้เลย ที่มณฑปจะมีไฟส่องสว่างมาจากทางด้านหลัง...
แล้วไม่มีไฟจากด้านหน้า...

เราก็เลยพยายามจะถ่ายรูปกันต่อ...



ระหว่างที่ความเงียบปกคลุม เพราะเราต่างก็ตั้งใจถ่ายรูปและดาวหมุน...
การถ่ายให้ดาวหมุนเป็นวงกลม เราต้องตั้งกล้องทิ้งไว้นานถึง 40 นาที...
ครับอ่านไม่ผิด คือกดชัตเตอร์และรอ 40 นาที กว่าจะกดแช๊ะ...
ต้องอาศัยความมืด ห้ามมีแสงรบกวน กล้องห้ามขยับ...และต้องอดทน
เรานั่งรอด้วยความเงียบงัน คุยบ้าง หยุดบ้าง...

พลันสายตาผมก็เหลือบไปเห็น..."เงา"...รูปหน้าคน...มองผ่านกิ่งลั่นทมมาที่ผม
เงาที่เห็นแต่หัว ลอดช่องตัดแสงตรงระเบียง...



ผมตกใจนั่งตัวแข็ง พูดไม่ออก...ผมจ้องเงารูปหัวคนนั่น...อย่างไม่ละสายตา
สุดท้ายเงาทะมึนนั้นก็ขยับ...แล้วลุกขึ้นยืน...และเดินมาทางพวกเรา

"ขึ้นมาทำอะไรกัน!!"

พี่เจษตอบ : ถ่ายรูปครับ
ผมดีใจ...ที่เงานั่น..."พูดได้" Y_Y

"จะถ่ายอะไรกันมืดขนาดนี้!!"

พี่เจษ : ถ่ายดาวครับ ^^"

และพอเงานั้นเดินเข้ามาใกล้จนพอมองเห็น...จึงทำให้เราได้เห็นจีวรปลิวไสว...
หลวงพ่อนั่นเอง Y_Y

"แล้วทำไมไฟตรงนี้มันดับไปหมดล่ะ!?" หลวงพ่อยังสงสัย...

พวกผมตอบไปว่าได้ยินเสียงคล้ายระเบิด...แล้วไฟก็ดับไป
เท่านั้นเอง หลวงพ่อ...ก็เปิดไฟฉาย...เดินสาดส่องไฟฉายไปทั่ว เพื่อเช็คว่า...
ทำไมไฟถึงดับ...ระหว่างนั้นท่านก็สอบถามพวกเราว่ามาจากไหน ฯลฯ

ผมแอบกระซิบพี่เจษ...พี่ๆ เรากำลังถ่ายดาวหมุนนะ แล้วไฟฉายหลวงพ่อเนี่ย...
มันจะมีผลอะไรไหมเนี่ย?
พี่เจษตอบว่า...มันอาจจะทำให้รูปสวยขึ้นก็ได้ เพราะหลวงพ่อฉายไฟต่ำๆ
ส่วนพวกเราเล็งไปที่ดาว...อาจจะฟลุ๊คทำให้บริเวณด้านล่างสว่าง...
อาจจะสวยไปอีกแบบ...หรือยังไงก็ไม่แน่ใจนะ >"<
หลวงพ่อเดินฉายไฟ เดินผ่านหน้ากล้องไปมา

พวกเรานั่งจินตนาการไปต่างๆ นาๆ ว่ารูปจะออกมาเป็นแบบไหน
หลวงพ่อก็เดินสาดส่ิองไฟฉายไปเรื่อยๆ จนท่านเดินลับไป...

45 นาที... ที่นานแสนนาน เราสองคนกดชัตเตอร์ "แช๊ะ!"

พี่เจษดูรูปในกล้อง...แล้วมองมาที่ผม...!?
ผมดูรูปของผม...แล้วมองหน้าพี่เจษ...!?

นี่เราถ่ายมาจากตอนตีหนึ่งจริงๆ เหรอเนี่ย Y_Y



เราเดินทางกลับ...ตั้งข้อสันนิษฐานไปต่างๆ นาๆ ตลอดทาง ว่าทำไมรูปถึงได้...
สว่างยังกะถ่ายมาจากตอนกลางวัน...
ไม่ว่าจะลืมปิดลืมเปิดค่าต่างๆ นาๆ ในกล้อง หรืออาจจะเป็นเพราะหลวงพ่อ
หรือไม่ก็เป็นเพราะ ฯลฯ เฮ้ออออออออออ ดาวหมุนรูปแรกในชีวิตของผม...

คืนนั้นผมและพี่เจษเก็บไปนอนฝันร้ายกันทั้งคืน...
ฝันว่าถ่ายรูปดาวหมุนแล้วรูปออกมาสว่างขาวโพลนไปหมด Y_Y

แล้วพบกันใหม่ กับการออกฝึกถ่ายรูปคราวหน้านะครับ Bye...bye

โดย Mr.Apirak

 

กลับไปที่ www.oknation.net