วันที่ จันทร์ ธันวาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ไม้กลายเป็นหิน (๓)


ไม้กลายเป็นหิน (๓)

 

๒๑

“ชีวิตเป็นสิ่งเก่าแก่, ชีวิตเป็นสิ่งใหม่เสมอ”

“ความตายเป็นสิ่งเก่าแก่, ความตายเป็นสิ่งใหม่เสมอ”

“ความรักเป็นสิ่งเก่าแก่, ความรักเป็นสิ่งใหม่เสมอ”

“สัจจะเป็นสิ่งเก่าแก่, สัจจะเป็นสิ่งใหม่เสมอ”

๒๒

“ทุกข์เป็นสิ่งเก่าแก่, ทุกข์เป็นสิ่งใหม่เสมอ”

“สุขเป็นสิ่งเก่าแก่, สุขเป็นสิ่งใหม่เสมอ”

“หวังเป็นสิ่งเก่าแก่, หวังเป็นสิ่งใหม่เสมอ”

“ฝันเป็นสิ่งเก่าแก่, ฝันเป็นสิ่งใหม่เสมอ”

๒๓

“เธอหลายคนน่าสงสาร”

ขาดใจตาย

เพราะกินแต่ความรัก

ต่างข้าว

๒๔

แม้นเลือกเกิดใหม่ได้

ข้าจะยังขอเลือกเป็น

“คนไทย”

“คนอีสาน”

๒๕

“เมื่อสักครู่นี้เอง”

วินาทีของอนาคต

ได้กลายเป็นอดีตไป

ต่อหน้าเรา ณ ปัจจุบัน

๒๖

“ที่นี่  มีคนตาย”

“คนตาย มีชีวิต”

“ฉันถูกยิงตาย  ที่นี่”

วาทกรรมที่คนตายไม่ได้พูด

๒๗

เพียงสวมเสื้อสีหนึ่งใดแล้วท่องคำ

“ประชาธิปไตย”

“ประชาชน”

หรืออาจเป็นปัญญาชนก้าวหน้ากว่าใคร?

๒๘

ในฐานะมนุษย์มีกิเลสตัณหา

ในตัวข้ามีเผด็จการแฝงอยู่

ข้ามิอาจปล่อยใจให้สำราญเสรี

โดยปราศจากการควบคุม

๒๙

“รู้สึกอย่างไร?”

“ละอายบ้างไหม?”

ตำแหน่งทางการเมืองกินภาษีประชาชน

ที่ได้มาจากการยุยงแบ่งแยกประชาชน

๓๐

“ข้าเกลียดมนุษย์, แต่ข้าก็รักมนุษย์”

“ข้าสิ้นหวังในมนุษย์, แต่ข้าก็มีหวังในมนุษย์”

“ข้าร้อนหนาวในมนุษย์, แต่ข้าก็อบอุ่นในมนุษย์”

“มนุษย์ทำร้ายข้า, แต่มนุษย์ก็ช่วยเหลือข้า”

ฯลฯ

 

โดย ไพวรินทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net