วันที่ พุธ ธันวาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

~*~เรื่องเล่าจากความทรงจำ : พระมหากษัตริย์ที่เข้าถึงหัวใจเราอย่างแท้จริง



เรื่องเล่าจากกระดาษแห่งความคิดถึง...

เรื่องหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้ว่า "ทำไมคนไทยถึงรักในหลวงอย่างสุดใจ..."

นี่น่าจะเป็นหนึ่งเรื่องในความทรงจำที่นอกจากจะเป็นที่น่าประทับใจของคุณตราชู รักในหลวงแล้ว วันนั้นคนทั้งห้องประชุมจุฬาลงกรณ์ฯ คงจะตราตรึงมิรู้ลืมเช่นเดียวกัน...

แม้ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นก็ตาม หากแต่สัมผัสถึงความปิติยินดีและปลาบปลื้มใจของคนทั้งห้องประชุมได้เลยทีเดียว และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง 6 ท่านในวันนั้นคงจะไม่มีวันลืมภาพเหตุการณ์ครั้งนั้นได้แน่ ๆ


ขอบคุณพี่เดี่ยว รัชพล ที่นำเรื่องเล่าดี ๆ ของคุณตราชู รักในหลวงมาให้ได้อ่านกัน มันเป็นเรื่องดีมาก ๆ อีกวันที่ทำให้หัวใจฉันแช่มชื่นขึ้นมาจริง ๆ 


เรื่องจากภาพ...

ขออนุญาตนำเรื่องนี้มาเล่าอีกครั้ง ด้วยเจตนาอยากบอกเล่าว่า เรื่อง "เล่าลือ" ถึงพระมหากรุณาธิคุณนั้นเป็นเรื่องจริงที่สุด

 

ในปี 2528 ขณะที่ผมและเพื่อนๆกำลังก้าวเข้าไปต่อหน้าพระพักตร์เพื่อรับพระราชทานปริญญาบัตรจากองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เวลานั้นเองเกิดเหตุการณ์"ไฟดับ"ทั่วประเทศไทย 

ไฟที่ทำการส่องสว่างเพื่อการถ่ายภาพบัณฑิตที่กำลังเข้ารับพระราชทานปริญญาในหอประชุมใหญ่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยไม่สามารถสร้างแสงไฟเพื่อการถ่ายภาพสำคัญของชีวิตได้ ผมไม่มีภาพถ่ายครับเพราะแสงไม่พอ .... 

 

แต่การพระราชทานปริญญาไม่ได้หยุดลง แม้ไฟจะมืดลงแต่พิธีการสำคัญยังคงดำเนินต่อไป.... 

 

ปริญญาบัตรลงมาพร้อม ๆ กับผมด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยวว่า ทำไมต้องเป็นเราที่จะไม่มีภาพสำคัญนี้ เศร้า

แต่............

 

อีกสักพักหนึ่งซึ่งนานพอสมควร ......อาจารย์ที่ผมไม่รู้จักเดินมาบอกพวกผมว่า

ในหลวงทรงรับสั่งให้บัณฑิตที่รับพระราชทานปริญญาช่วงที่ไฟดับที่ถ่ายภาพไม่ติดประมาณ 6 คนขึ้นไปรับพระราชทานปริญญาอีกรอบหนึ่ง.......!!!!

 

อะไรกันนี่ เป็นไปได้เหรอ !

อะไรกัน ในหลวงท่านทรงรับรู้ถึงความเศร้าของพวกผมได้อย่างไร!

ท่านไม่ทรงเหนื่อยล้าแล้วหรอกเหรอ ทรงพระราชทานปริญญาให้กับบัณฑิตมากมายแล้ว!

 

ท่านสงสารพวกเราขนาดนั้นเลยเหรอ!

ถ้าท่านจะมีพระราชดำริว่า ทรงงานมามากแล้วขอเสด็จกลับ

คงจะไม่มีใครคิดว่าอะไร 

ผม 6 คนก็แค่ผงธุลีที่ไร้ความหมายใด ๆ จะทรงให้ความสำคัญให้เหนื่อยไปอีกเพื่ออะไร

 

แต่ท่านมิได้คิดเช่นนั้น ท่านเห็นความสำคัญของความรู้สึกของคนไทยน้อย ๆ 6 คนนั้นอย่างที่ผมไม่รู้จะพูดบรรยายความรู้สึกนั้นได้อย่างไร

ผมปลาบปลื้มจนน้ำตาไหล 

แล้วผมก็ขึ้นไปรับพระราชทานปริญญาบัตรมาจนได้ภาพนี้มาครับ

 

ผมกลับมานั่งที่เก้าอี้และคิดได้ว่า เหตุผลท่านจึงไม่มองข้ามเราไป ในหลวงท่านทรงมีพระประสงค์อย่างแน่วแน่ที่จะให้เรารับปริญญามาด้วยความรู้สึกว่าเรา เราต้องเป็นคนดีของสังคม ผมมีโอกาสที่จะได้สัมผัสกับสิ่งเดียวที่ในหลวงทรงสัมผัสมาแล้วนั่นคือปริญญาใบนี้นี่เอง ปริญญาใบนี้จะเป็นสิ่งสูงสุดที่จะคอยเตือนใจให้ผมทำความดีตามพระประสงค์ของในหลวง

 

พระองค์ที่สูงเทียมฟ้าแต่กลับเห็นความรู้สึกของผงธุลีอย่างพวกผม

ผมสัญญากับตัวเองในวันนั้นว่า ผมจะเป็นคนดีของสังคม และจะรักในหลวงยิ่งชีวิต

ขนาดคนอย่างผมยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณขนาดนี้ สังคมไทยในหลายๆส่วนคงต้องได้รับจากพระองค์ท่านมากมายเหลือคณานับ 


นี่เป็นเรื่องเล็ก ๆ ของผมที่จะบอกว่า ทำไมผมรักในหลวง ... ผมรักในหลวงยิ่งชีพครับ


...

ฉันภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทยจริง ๆ ดีใจที่ได้อยู่บนผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยพระมหากรุณาธิคุณของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ตลอดมา

ขอตั้งสัตย์ปฏิญาณว่า "จะเป็นคนดีของประเทศนี้...อยู่เพื่อความสุขของคนอื่น มากกว่าความสุขของตัวเองเท่าที่ตนเองจะทำได้"


รักในหลวงด้วยสุดหัวใจและจะจงรักภักดีตลอดไปค่ะ

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานเทอญ

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

ภิริสา และ MissPostcard | กระดาษแห่งความคิดถึง


ปล. ขอบคุณคุณตราชู รักในหลวงอีกครั้งค่ะ 




โดย Bhirisa_ภิริสา

 

กลับไปที่ www.oknation.net