วันที่ อังคาร ธันวาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ไม้กลายเป้นหิน (๔)


ไม้กลายเป็นหิน (๔)

 

๓๑

“คนคิดแต่สร้างราคา”

“คนไม่คิดสร้างคุณค่า”

“วันหนึ่งคนไร้ราคา”

“วันหนึ่งคนไร้ค่า”

๓๒

“คนเท่ากัน”

“คนไม่เท่ากัน”

“คนเหมือนกัน”

“คนไม่เหมือนกัน”

๓๓

“ถ้อยคำดี”

นำมาซึ่งเนื้อความดี

“เนื้อความดี”

นำมาซึ่งถ้อยคำดี

๓๔

ทุ่งกะมังในละอองฝน

เพื่อนเก่าที่จากไปชื่อ ”กนกพงศ์ สงสมพันธุ์”

เข้าฝันว่ากำลังสนุกสนานกับฝูงเพื่อน

ณ ที่ที่เราเคยมาเที่ยวด้วยกันบ่อยครั้ง

๓๕

องครักษ์พิทักษ์ป่าหน้าฝน

เล็กๆ มากๆ ยิ่งกว่าตายสิบเกิดแสน

ร้ายกาจชวนขนลุกยิ่งกว่าสัตว์ป่าตัวใหญ่

“ทาก”

๓๖

ฝูงกวางยามเช้า

อาบละอองฝนรินๆ

บ้างนอน บ้างเดิน บ้างเล็มหญ้า บ้างหยอกล้อกัน

“ความสุขที่รัก”

๓๗

ทางเบื้องหน้าหายไปในม่านหมอก

ดงไม้โอบคลุมให้เหลือทางเลือกเดียว

“คนเดินทางตัวเป็นๆ”

เดินทางหายไปในม่านฝัน

๓๘

ไม่มีไฟฟ้าและคลื่นโทรศัพท์

ไม่มีคลื่นเฟซบุ๊ค

ฝูงสุนัขจิ้งจอกหอนกรูเกรียวยามดึก

“ข้าปรารถนาแบ่งปันเธอ”

๓๙

ชีวิตเมืองหายไปเมื่ออยู่ในป่า

เงียบจนได้ยินเสียงใบไม้ร่วงสนทนา

นักร้องเสียงดีได้ทีส่งเสียงดนตรี

“จั๊กจั่น”

๔๐

ไม่มีข่าวการเมืองในราวไพร

เหมือนโลกสงบสันติยิ่งแล้ว

กลับเข้าเมืองแวะร้านสะดวกซื้อ

“ความแตกแยกยังเต็มหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์”

ฯลฯ

 

โดย ไพวรินทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net