วันที่ พฤหัสบดี ธันวาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มาตุฆาต...ธาตุก่องข้าวน้อยฆ่าแม่...


ผมเดินทางมาที่ ธาตุก่องข้าวน้อย...เพราะผู้เฒ่าผู้แ่ก่กล่าวกันว่า...
หากมีเรื่องไม่สบายใจหรือคิดถึงเรื่องราวเกี่ยวกับ "แม่" ...ให้มาที่นี่
หลายๆ ท่านมาเพื่อ...ขอขมา...สิ่งที่เคยทำไม่ดีไว้กับแม่
บ้างก็เพื่อ...ระลึกถึง..."แม่"

ไม่ว่าธาตุแห่งนี้จะเป็นธาตุที่สร้างเพราะตำนานจริงหรือไม่...
และไม่ว่าตำนานที่กล่าวกันไว้...จะจริงเท็จเพียงใด...
ว่าลูกได้กระทำมาตุฆาต...หรือ...ลูกฆ่ามารดา...
ฆ่า...เพียงเพราะว่า...ความหิว...!?

ผมไม่ได้สนใจตำนานอะไรเหล่านี้เท่าใดนัก...
ผมสนใจเพียงเรื่องราวของตัวเอง...ผมมาที่นี่เพราะ...คิดถึง..."แม่"
อยากออกเดินทาง ฝึกถ่ายรูป เพื่อระลึกถึงแม่...แม่เคยบอกว่า...
"ชอบดูรูปถ่ายของผม เพราะมันสวยดี"
เป็นนิยามสั้นๆ ง่ายๆ ที่ทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่ถ่ายรูป...

ขับรถตามเส้นทางอุบล-ยโสธร แล้วเลี้ยวเข้า ต.ตาดทอง ก็จะพบ ธาตุถาดทอง
หรือ ธาตุก่องข้าวน้อย (กระติบข้าวที่มีขนาดเล็ก)
ส่วนอีกแห่งที่เลยไปอีก 4 กม. จะอยู่ที่บ้านสะเดา จะเรียกกันว่า ธาตุลูกฆ่าแม่
 ผมเลือกฝึกถ่ายรูปและรอพระอาทิตย์ขึ้นที่ธาตุก่องข้าวน้อย



บรรยากาศโดยรอบไม่วังเวงอย่างที่คิด แม้จะเป็นเวลาเช้าตรู่...
เพราะบรรดาชาวบ้านที่นี่ตื่นกันแต่เช้ามืดตามวิถีชนบท...ออกมาปัดกวาดถนน
ก่อไฟไล่ความหนาวเหน็บ...และมาดูแลทำความสะอาดสถานที่โดยรอบ...



ส่วนผม...ไม่มีอะไรมาก...นอกจาก...รอ...รอเวลาที่จะได้รูปสวยๆ
ถ้าเป็นไปได้...และสามารถถ่ายได้...รอเวลา...ให้แสงแดดทาบทา...



รอคุณพระอาทิตย์ทอประกายแสงสดใส...เพิ่มความงามให้กับสรรพสิ่ง...



ระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินกับการถ่ายรูป...ก็ได้ยินเสียงเพลงจากหอกระจายเสียง
เป็นเพลง...พื้นบ้าน...ที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน...ร้องสลับเสียงแคน...แปลกหูดี
ฟังเข้าใจบ้าง...ไม่เข้าใจบ้าง...ขึ้นอยู่กับความยากของคำศัพท์อีสานในเพลง...



แต่แล้ว...ผมก็ชะงักหยุดฟังเพลงๆ หนึ่ง...เพราะมีเนื้อหาที่น่าสะเทือนใจ...
เพลงนี้ทำให้ผมรีบจดเนื้อเพลงบางท่อนทันที...
เอามา Search ต่อในมือถือ...จนทำให้ได้เนื้อเพลงมาทั้งหมด

ณ ลุ่มน้ำชี ถิ่นนี้พี่น้อง
หมู่บ้านตาดทอง ก่อตั้งนานมา
มีองค์พระธาตุ ที่คนบูชา
ขนานนามว่า "ธาตุกล่องข้าวน้อย"

กล่องข้าวน้อย ฆ่าแม่ตนตาย
หิวจนตาลาย ไถนาเหงื่อย้อย
โมโหหุนหัน จนตะวันสูงลอย
ฮึดฮัดรอคอย แม่บ่เอาข้าวมา

ส่วนแม่ผู้เฒ่า เหยาะเหยาวิ่งย่ำ
จนหัวคะมำ ตกคันแทนา
ห่วงลูกจะหิว รีบลิ่วแล่นมา
จวนจะถึงทุ่งนา อยู่ท้ายปลายดอย...

"ทองคำเอ๋ย..แม่มาแล้ว ข้าวกับแจ่ว ปิ้งไก่ยังฮ้อน
มากินซะ อย่ามัวแง่งอน กินข้าวก่อน แดดสายพอแรง"
ทองโมโห ลุกโผเข้าหา
งุ่นง่านชี้หน้า สองตามันแดง
"กูหิวแทบตาย ไถนาหลายแปลง จนแทบลงแดง มึงมัวทำอะไร
ข้าวก็เอามากล่องน้อยๆ สิพอน้ำย่อยกูได้จังได๋"
แม่บอก "กล่องน้อย ก็ยัดจนแน่นใน กินเถิดดวงใจ อย่ามัวโกรธา"

ทองคว้าไถไล่ตีแม่ ชีวิตแม่แก่ มรณา
เลือดแม่หยด ไหลรดท้องนา
ทุกคนว่า ว่า "บักทองทรพี"
ก่อนมันตายให้ใช้ค่าน้ำนม ให้มันก่ออิฐถม เป็นองค์เจดีย์
ที่พวกเราเห็นอยู่ทุกวันนี้ นั่นแหละเจดีย์บักทองฆ่าแม่
นั่นแหละเจดีย์ "บักทองฆ่าแม่"



ไม่ว่าตำนาน...จะจริงหรือเท็จอย่างไร...แต่ที่จริงแท้แน่นอนคือ...

หลายๆ คนกำลังไม่สนใจแม่ ของตัวเอง
หลายๆ คนกำลังลืม...แม่ ของตัวเอง
หลายๆ คน...กำลัง...โกรธแม่...ของตัวเอง
หลายๆ คน...กำลัง...เกลียดแม่...ของตัวเอง
แต่ผม...ไม่มีแม่...เพราะแม่ได้เสียไปแล้ว...

จริงอย่างที่ใครๆ เคยเตือนว่า..

"ทำดีกับแม่ยามเมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ดีว่า สำนึกได้เมื่อท่านจากไป"



โดย Mr.Apirak

 

กลับไปที่ www.oknation.net