วันที่ จันทร์ มกราคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คำแนะนำจากวิลาศ มณีวัต



วิลาศ มณีวัต เปิดตัวในโลกของการเขียนด้วยบทความนามปากกา นภาพร ในหนังสือพิมพ์ นิกรวันอาทิตย์ ในคอลัมน์ชื่อ สายลม-แสงแดด เมื่อ พ.ศ. 2486 มี สุภา ศิริมานนท์ เป็นบรรณาธิการ คอลัมน์นี้มีผู้สนใจติดตาม หลายรายตัดเก็บเพื่ออ่านซ้ำทำให้สำนักพิมพ์คลังวิทยาจัดพิมพ์รวมเล่มเมื่อปี พ.ศ.2503 จากนั้นเป็นต้นมาชื่อ วิลาศ มณีวัต ก็ได้รับการกล่าวขวัญถึงตลอดมา นอกจากเล่มนี้ยังมี โฉมหน้านักประพันธ์ และโฉมหน้าอื่นๆ อีกหลายเล่ม

1
นักประพันธ์นั้นคือคนขายฝัน เมื่อคิดหรือฝันอย่างไรแล้วก็เขียนออกมา เพื่อถ่ายทอดความคิดและความฝันอันบรรเจิดของตนนั้นออกไปให้ถึงคนอ่าน สุนทรภู่แกฝันเรื่องพระอภัยมณีของแกอย่างสนุก แล้วแกทำให้เราสนุกไปด้วย

2
ข้าพเจ้าเห็นว่าโรงเรียนการประพันธ์นั้นอย่างไรเสียก็มีประโยชน์เสมอ คนที่มีหัวทางขีดๆ เขียนๆ อยู่แล้วก็จะได้ทราบแนวทางในการเขียนอันเป็นประโยชน์ ทำให้แนวคิดของตัวเองกว้างขวางขึ้น ส่วนคนที่ไม่มีหัวทางการประพันธ์ ก็ได้ประโยชน์มีความรู้รอบตัวกว้างขวาง ทำให้คำพูดของตัวเองมีรส อ่านหนังสือในท้องตลาดได้สนุกยิ่งขึ้น

3
การเขียนหนังสือให้คนอ่านนั้นต้องเรียน อาจไม่ต้องไปเรียนในโรงเรียน เพราะความรู้ในโลกนี้ไม่ได้อยู่เฉพาะในมหาวิทยาลัยเท่านั้น ความรู้มีอยู่ดาษดื่นทั่วๆ ไป ความรู้จากโลกจากชีวิตจำเป็นนักหนาสำหรับนักประพันธ์ จะเขียนชีวิตคนเชิดหนังตะลุง เอาก็ต้องได้ความรู้เรื่องนี้จากต้นตอคือจากพวกเล่นหนังตะลุง เราจะไปเรียนจากมหาวิทยาลัยหรือจากตำราได้ละหรือ

4
ความเป็นคนช่างฝัน เป็นสมบัติประการแรกที่สำคัญที่สุดสำหรับคนที่อยากเป็นนักประพันธ์ การจะส่งเสริมให้ตัวเองเป็นคนช่างฝันควรปฏิบัติดังนี้ ข้อแรก สนใจกับเรื่องของคนอื่นให้มาก สอง อ่านหนังสือให้มาก สาม มองให้เห็นความงามของธรรมชาติและชีวิต สี่ หัดเขียนจดหมายยาวๆ ยิ่งเป็นจดหมายรักยิ่งดี การเขียนบันทึกประจำวันก็ช่วยได้มาก

5
ทุกคนเป็นนักประพันธ์ คือเป็นนักเล่าเรื่อง แต่นักประพันธ์แท้จริงนั้น จะต้องเขียนออกมาได้อย่างน่าอ่านด้วย

6
เมื่อความอยากจะเป็นนักประพันธ์เกิดขึ้น เจ้าความอยากอันนั้นแหละมันจะลากปากกาหรือดินสอไปเอง เขียนไปแก้ไป นานเข้าก็อาจดีไปเอง เมื่องานได้เริ่มตีพิมพ์ไปบ้างแล้ว ขืนคิดว่าหนังสือของอาตมานี่วิเศษเป็นอ๋องอยู่นิจกาลละก็ อนาคตของท่านจะรุบหรู่ทีเดียว ท่านจะต้องพยายามมองหาข้อบกพร่องในงานของตัวเอง และเรียนเคล็ดลับจากบรรดายักษ์ใหญ่ในวงการเขียน

7
การเขียนต้องใช้เวลาขูดเกลาสำนวนของท่านเองหลายปี จนกว่าจะพบแนวเขียนเฉพาะตัวในแนวทางที่ตนถนัดซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ เพราะถ้าฝืนใจเขียนเรื่องตามสมัยนิยมที่ตัวเองไม่ถนัดแล้วรู้สึกว่าเป็นการทรมานมากกว่าเป็นความสนุกแล้วละก็ เลิกเขียนดีกว่า

2 มกราคม 2555

โดย สุดเขตเวชกุล

 

กลับไปที่ www.oknation.net