วันที่ อาทิตย์ มกราคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความคิดสะกิดใจ(11)



หมั่นฆ่าความโกรธ

ขณะอ่านหนังสือวรรณคดีมีความคิดแวบเข้ามา
สติปัฏฐาน 4 เกิด จิตฟุ้งซ่าน ก็รู้ว่าจิตฟุ้งซ่าน

1
เหตุในปัจจุบันสมัย
ถึงมนุษย์ครุฑาเทวราช
จัตุบาทกลางป่าพนาสิน
แม้นปี่เราเป่าไปให้ได้ยิน
ก็สิ้นสุดโทโสที่โกรธา
จากเรื่องพระอภัยมณี แต่งโดย สุนทรภู่

2
กลอนนี้กระทบกับสัญญาคือความจำในอดีต
เมื่อสามวันก่อนเพื่อนสนิทผู้รู้ใจมาบอกว่า
บทความธรรมะของเราที่ตีพิมพ์ในวารสาร...
มีผู้อ่านคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนของเรา
วิพากษ์วิจารณ์ว่า เขียนเพ้อรำพันเรื่องไร้สาระไม่เอาไหน
เราฟังแล้วมีความรู้สึกเหมือนกาน้ำตั้งบนเตาไฟกำลังเดือดเป็นไอ
เลือดลมพลุ่งพล่าน ความรู้สึกจี๊ดๆ แปลบๆ ขึ้นมาทันใด

3
เราพูดไม่ออก บอกไม่ถูก เพื่อนจากไปโดยไม่รอคำตอบ
นี่เรากำลังเป็นอะไรไปนะ ถึงกับรู้สึกไม่พอใจอย่างนี้
ยังรู้ว่า กำลังโกรธไอ้เพื่อนคนนั้นที่มันมาวิจารณ์เรา ดูถูกเรา
มันยิ่งใหญ่แค่ไหนเชียว(วะ) ถึงรู้ว่าเรื่องของเราไร้สาระ ไอ้...

4
คิดไปคิดมา คิดมาคิดไป ไปหามันลอง “ดีเบต” กันสักตั้ง
เอ...มันปากของเขา เขามีสิทธิจะงาบๆ ใครก็ได้
แล้วจะไปทำให้เราเมื่อยปากทำไม
นี้เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา
เราจะเขียนไม่เอาไหน ไร้สาระ เราตัดสินใจเองได้

5
เอ๊ะ...แต่อะไร “ของเขา” และอะไร “ของเรา”
มันมีตัวตนซะที่ไหน ตรงไหนคือ “เรา”
นี่ก็ตา นี่ก็หู นี่ก็จมูก นี่ก็ลิ้น
แล้วไอ้คำว่า “ตัวของเรา” มันอยู่ตรงไหนหว่า...
แล้วไอ้คำว่า “ตัวของเขา” ที่เรากำลังโกรธนี่
มันก็เหมือนกับ “ตัวของเรา” ที่ยังหาไม่พบ
ทีนี้...เราจะทำยังไงดี
เรื่องมันชักสับสน จิตของตนเลยฟุ้งซ่าน

6
แล้วไอ้ตัวโกรธนี่ก็เหมือนกัน มันซ่อนอยู่ที่ไหน(วะ)
ตั้งแต่เกิดมาจำความได้จนจวนแจจะเข้าโลงยังหามันไม่เจอ
และเราใช่โกรธเรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว
ยังมีเรื่อง คนที่เรารัก เรื่องการงาน เรื่องเพื่อนสนิท โฮ้ย..อีกแยะแยะ
จำไม่หวาดไหว ทั้งที่โกรธแล้วลืมไปแล้วก็มี
มาครานี้..รู้ตัวเกิดความคิดสะกิดใจขึ้นมา โดยดูที่จิตคิด
อ้อรู้ละ..มันอยู่ที่ความรู้สึก “ไม่พอใจ” นี่เอง
แล้วมันแวบเข้ามาอยู่ในหัวก็เลยกระทบกับความเป็น “ตัวกู” ขึ้นมา

7
ความเป็น “ตัวกู” ก็มาจากจิตที่เรายึดมั่นไว้ ทำให้มีอารมณ์
อารมณ์พาให้หลงคิดไป ปรุงแต่งไปเตลิดเปิดเปิง
เพราะความสงสัย ความหลงผิด หลงคิดไปนี่เอง
ทำให้จิตนั้นเห็นทุกสิ่งที่ปรากฏเป็นเรื่องจริง

8
แต่เวลานี้ เดี๋ยวนี้
เพื่อนที่มาบอกเล่าให้รู้ก็กลับไปแล้ว
เสียงพูดที่ได้ยินกับหูก็หายไปแล้วเช่นกัน
ทุกสิ่งทุกอย่างมันเงียบสงบ ไม่มีสรรพสำเนียงใดๆ แล้ว
ใช่แล้ว...เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป

9
เราเลิกคิดปรุงแต่งเสียทีได้แล้วละ
ทำงานของเราต่อไปดีกว่า
เพราะเรามีความสุขกับงานของเรา
ไม่ฉลาดเลยในการดูจิตคนอื่น
ควรฉลาดในการดูจิตของตน

โสดาบัน

โดย sodaaban

 

กลับไปที่ www.oknation.net