วันที่ อาทิตย์ มกราคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตักบาตรในหนอง..โชคลาภ เงิน ทอง จะไปไหนเสีย


ตักบาตรในหนอง..โชคลาภ เงิน ทอง จะไปไหนเสีย

 “..พรุ่งนี้ วันที่ 1 มกรา  ..ไปตักบาตรที่หนองเดากันนะ”..น้าจิน ตะโกนบอกฉันแข่งกับเสียงฝน ก่อนสตาร์ทรถเครื่อง (มอเตอร์ไซด์) ขี่กลับบ้านท่ามกลางสายฝนพรำๆ..หลังจากตักบาตรที่วัดไทรงามเสร็จแล้ว ในตอนเช้าวันที่ 31 ธันวาคม 2554..

“อ๊ะ..หนองเดาที่เคยขี่รถเครื่องไปเที่ยวกับคุณป๋านั่นใช่ไหม” ฉันถามเพื่อให้แน่ใจ รู้สึกดีใจที่จะได้ไปที่หนองเดาอีก

“ใช่.. พระพายเรือรับบิณฑบาตในหนอง” น้าจินประชาสัมพันธ์

“อ้าว..ถ้าฝนตกพรรค์นี้ พระไม่เปียกหรือ พระได้วิดน้ำในเรือกันมั่งแหละ” ฉันถามแล้วหัวเราะ

        รุ่งเช้าวันที่ 1 ม.ค. 55 ขึ้นปีใหม่..ฝนโปรยปรอยๆ แต่เช้า ฉันขับรถไปรับน้าจินที่บ้าน แล้วขับผ่าน “เขานาขา” ที่ถนนบายพาส ห้านาทีก็ถึงหนองเดา..

 

        “หนองเดา” เป็นหนองน้ำขนาดใหญ่ อยู่ในเขตหมู่ 6 ตำบลนาท่ามเหนือ (ถัดจาก ต.นาตาล่วง บ้านฉัน) ไกลจากบ้านฉันไป ราวๆ สามกิโลเมตร และอยู่ไกลจากบ้านน้าจินราวกิโลเมตรกว่าๆ (ใกล้ๆ กับบ้านภริยาบล็อกเกอร์กำหนัน)  อันที่จริง..หนองเดาอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ แต่เมื่อความเจริญนำถนนสี่เลนที่เรียกว่า “บายพาส” มาพาดผ่านตัดผ่าแยกหนองเดาไปอยู่อีกด้านของถนน ทำให้หนองเดาดูเหมือนอยู่ไกลออกไป จนฉันรู้สึกว่าหนองเดาหายไปไหน ทำไมไม่เห็นอีกเลย

น้าจินเล่าว่า หนองเดาที่เห็นในปัจจุบัน ...เดิมบริเวณนี้ มีหนองน้ำตามธรรมชาติ 4 หนองแยกกัน ได้แก่ หนองฟ้าลั่น หนองยน (ลึกมากต้อนหน้าแล้งก๋งเคยลงไปหาปลา) หนองกว้านจีน และหนองเดา มีเนื้อที่รวมกัน 80 ไร่ ต่อมาในปี 2535 ได้มีการขุดลอกรวมกันเป็นหนองน้ำสาธารณะ ขนาดใหญ่ให้ชื่อว่า “หนองเดา”

เมื่อไปถึงหนองเดา..เราหิ้วตะกร้าใส่ของตักบาตรลงไปยืนที่ริมหนองเดา..

เสียงพระสวดเจริญพร ก่อนนายก อบต. นาท่ามเหนือ ผู้จัดงานตักบาตรวันนี้จะกล่าวเชิญนายอำเภอซึ่งมาเป็นประธานให้เริ่มตักบาตรเป็นคนแรก ตามพิธีการ..

 ฉันมองหนองน้ำเวิ้งว้าง..ทว่า...ใจกลับหวนคิดไปถึงพ่อของฉัน

เมื่อตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่... ชายชราหลังเกษียณอายุในวัยราวหกสิบกว่า ทุกเย็น..พ่อจะขับรถเครื่องเก่าๆ สีแดง พา “แมนนี” หลานสาวตัวน้อยๆ ที่กำลังน่ารักวัยห้าขวบนั่งด้านหน้ามาเที่ยวรอบๆ หนองน้ำใหญ่แห่งนี้ และหยุดดูฝูงปลากัน... เป็นภาพของชายชราที่มีความสุขที่ได้พาหลานสาวคนแรกขี่รถเครื่องเที่ยวตามประสาที่คนเป็นปู่จะทำให้หลานได้... ครั้นเมื่อฉันกลับบ้านจากกรุงเทพฯ... พ่อก็จะขี่รถเครื่องพาฉันซ้อนท้ายและมีแมนนีนั่งด้านหน้า ขี่ไปเที่ยวรอบๆ หนองเดาในตอนเย็น...เราจะชี้ชวนกันดูต้นไม้รอบๆ หนอง มีต้นไม้โบราณต้นใหญ่ๆ ขึ้นร่มรื่น เช่น ต้นหว้า พะยอม ตะแบก ยางนา พื้นดินรอบๆ หนองเป็นดินหินลูกรังสีแดงเม็ดเล็กๆ ที่แน่นแข็ง ใกล้ๆ กับหนองเดายังมีแม่น้ำตรังไหลผ่าน พ่อจะชี้ให้เราดูคลองใหญ่และขับรถลัดเลาะคลอง ..พ่อชอบพาเราเที่ยวในป่าเสมอ จนพวกเรารักป่า รักน้ำ และรู้จักต้นไม้พันธุ์ต่างๆ..ตอนเด็กๆ ฉันยังเคยชวนน้องๆ เดินกันไปอาบน้ำคลองที่อยู่ใกล้ๆ หนองเดา ทุกวันนี้มีการขุดทรายไม่สามารถลงอาบน้ำได้แล้ว มันอันตรายเกินไป

มาวันนี้...หนองเดา..ไม่เหมือนเมื่อวันวาน..ดินใหม่ที่ถูกไถขึ้นมาด้วยงบประมาณแผ่นดิน ไม่มีต้นไม้ใหญ่ๆ สักต้น ต้นไม้หายไปไหนหมด..ดินไถใหม่ๆ ถูกฝนตกหนักจนเดินย่ำเป็นโคลนหนาติดรองเท้า ฉันถามน้าจิน

“ทำไมเค้าต้องไถดินรอบๆ หนองเดาด้วย แล้วต้นไม้ใหญ่ๆ หายไปไหนหมด เสียดายจัง”

“ไม่น่าถาม ไม่ไถดินทำใหม่ แล้วจะได้ใช้งบหรือ” น้าจินตอบอย่างเซ็งในความซื่อบื้อของฉัน

ฉันพับร่มเก็บแล้วยืนตากฝน...ลูกคิดถึงพ่อเหลือเกิน รอบๆ หนองเดาแห่งนี้..ที่เราเคยขี่รถเครื่องด้วยกัน วันนี้ลูกมาตักบาตรที่หนองนี้  ฉันยกของตักบาตรขึ้นเหนือศีรษะ..แล้วอธิษฐาน

“พ่อคะ...ขอให้บุญกุศลที่ลูกทำนี้...อุทิศให้พ่ออยู่ในที่สุขยิ่งๆ ขึ้นไปนะคะ และขอให้พ่อคุ้มครองลูกด้วย”...

พระรูปแรกหัวขบวนเริ่ม รับบิณฑบาตแล้ว


        พระกำลังพายเรือมาทางที่เรายืนแล้ว


เตรียมใส่บาตร..พระจีวรเริ่มเปียก

มาอีกรูปแล้ว ทั้งหมดที่ 9 รูป

ชาวบ้านกลางแถว..กางร่มรอ ฝนลงเม็ดหนักขึ้น

ปลายแถว..ยืนรอใจเย็นๆ กางร่มไปก่อน พื้นดินก็แฉะดีจัง

น้องๆ และเพื่อนๆ มาร่วมสมทบ

พระมาจอดเรือ ตรงที่เรายืนแล้ว

พระเลยเราไปแล้ว ..ชาวบ้านรอใส่บาตร

ดึงเรือเข้ามาใกล้ๆ ไม่งั้นคนใส่จะตกหนองน้ำ

ของใส่บาตรเต็มแล้ว หยิบไปไว้ข้างหลัง..ซองใส่ไว้ในบาตร

คนกันเอง..น้องๆ เพื่อนมาทันพอดี

ไชโย..พวกเรามาตักบาตรในหนอง..สนุกจังเลย

ถึงทีใส่บาตรของเจ้าหญิงมั่งหละ

ตั้งท่า..ให้เรือมาใกล้ๆ เดี๋ยวตกน้ำ

อุทิศส่วนบุญให้พ่อด้วยค่ะ

ตักบาตร..แล้วมีปล่อยปลาด้วยนะคะ

น้าจิน..ก็มีปลาหนึ่งถุงเหมือนกันนิ โคลนเต็มเท้าระวังลื่น

พระพายเรือมาอีกรูป..แต่ชอบผ้าโพกหัว คนพายเรือ ฮาๆ

ซองปัจจัย..ตรึม

พระรูปนี้กางร่ม..ท่านอาพาธเป็นหวัดอยู่

พระหัวขบวน..เดินขึ้นบกแล้ว เอ้า..เรารอพระรูปต่อไป

พระรูปสุดท้าย..กำลังมา

เอ้า..เตรียมตัว..พระรูปสุดท้ายแล้ว คนพายเรือหน้าเหมือนมหาตะมะ คานธี ฮิๆ

ยื่นมือยาวๆ เนี่ยใครนะ มาใกล้ๆ หน่อยค่ะ กลัวตกน้ำ

เจ้าหญิงเอง..นิ

ตักบาตรเสร็จ..ได้เวลาปล่อยปลาแล้ว ไชโยๆๆ

น้าจิน..ก็ปล่อยนิ

 

โดย Chaoying

 

กลับไปที่ www.oknation.net