วันที่ พุธ มกราคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ดอกไม้แห่งคำด่า


        สมัยหนึ่งพระพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ ควงไม้สะเดาใกล้กรุงเวรัญชา ครั้งนั้นพราหณ์ชื่อ "เวรัญชะ" เข้าไปหาพระพุทธเจ้า เริ่มต้นด้วยการตำหนิติเตียนด้วยประการต่าง ๆ แล้วก็ด่าเป็นข้อ ๆ ดังนี้

*"ท่านพระโคดม เป็นคนไม่เป็นรส"
  "ถูกแล้วเวรัญชะ เราละรสในรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัสได้เด็ดขาดแล้วเราจึงไม่ต้องมีโภคะ"
*"ท่านพระโคดมเป็นคนกล่าวการไม่ทำ"
  "ถูกแล้วเวรัญชะ เราละการทำกายทุจริต วจีทุจริต และมโนทุจริตได้เด็ดขาดแล้ว เราจึงกล่าวการไม่ทำทุจริตเหล่านั้น"
*"ท่านพระโคดมเป็นคนกล่าวความขาดสูญ"
 "ถูกแล้วเวรัญชะ เรากล่าวความขาดสูญแห่งราคะ โทสะ โมหะที่เราละได้เด็ดขาดแล้ว เราจึงกล่าวแต่ความขาดสูญ"
* "ท่านพระโคดมเป็นคนเกลียดดะ" 
"ถูกแล้วเวรัญชะ เราเกลียดกายทุจริต วจีทุจริต และ มโนทุจริต ที่เราละได้เด็ดขาดแล้ว เราจึงเกลียดสิ่งเหล่านี้"                               

   * "ท่านพระโคดมเป็นคนกำจัด"
    "ถูกแล้วเวรัญชะ เรากำจัดราคะ โทสะและโมหะ ไม่ให้เกิดอีกต่อไป คำกล่าวของท่านจึงนับว่าถูกต้อง
* "ท่านพระโคคมเป็นคนเผาผลาญ"
   "ถูกแล้วเวรัญชะ เราเผาผลาญกายทุจริต วจีทุจริต และมโนทุจริต ไม่ให้เกิดอีกต่อไป คำกล่าวของท่านจึงถูกต้อง"
* "ท่านพระโคดมเป็นคนไม่ผุดไม่เกิด"
     "ถูกแล้วเวรัญชะ เราตัดรากเง่าแห่งการเกิดในครรภ์หรือเกิดในภพใหม่ได้เด็ดขาดแล้ว ที่ท่านว่าเราไม่ผุดไม่เกิดจึงเป็นการกล่าวที่ถูกต้องแล้ว"
    สุดท้ายเวรัญชะก็เกิดความเสื่อมใส ขอปฏิญาณตนถึงพระรัตนตรัย และแสดงตนเป็นอุบาสกตลอดชีวิต
 (เวรัญชสูตร ๑/๑๑,๕/๙๒๑,๒๓/๑๕๓)
พระสูตรนี้แสดงว่า พระพุทธเจ้าได้ทรงปฏิวัติคำด่าให้กลายมาเป็นดอกไม้บูชาพระองค์ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
               (จาก"พระไตรปิฎกฉบับเซ็น" รวบรวมและเรียบเรียงโดย ธรรมรักษา")
  
   ขันติบารมี 
  พระพุทธองค์ตรัสว่า"อันธรรมดาแผ่นดินนั้น ย่อมไม่ยินดียินร้าย  อดทนต่อสิ่งที่สะอาดและไม่สะอาดทุกชนิดที่เขาทิ้งลงฉันใด....แม้เธอก็เหมือนกัน ต้องเป็นผู้อดทนต่อความนับถือ  และดูหมิ่นของคนทุกคน  ฉันนั้น"
 

โดย กัลยาณมิตตตา

 

กลับไปที่ www.oknation.net