วันที่ อังคาร มีนาคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ไปทำบุญ..เดชะบุญ..พระคุ้มครอง


ไปทำบุญ..เดชะบุญ..พระคุ้มครอง

 

ศุกร์ที่ 16 มีนาคม ที่ผ่านมา.. ราวห้าโมงครึ่ง ฉันบึ่งก้าวเท้าเร็วรี่ มือซ้ายหิ้วต้นจำปา (เพื่อนอุตส่าห์เพาะให้โตสองฟุต แล้วกำชับว่าให้เอาไปปลูกที่ตรัง) มือขวาหิ้วกระเป๋าใส่เสื้อผ้าสองชุด..ไม่ลืมกล้องถ่ายรูปคู่กาย..รีบไปจับแท็กซี่ ที่ถนนใหญ่หมายไปขนส่งสายใต้ให้ทันเวลารถทัวร์ออกหกโมงครึ่ง..

“ไปสายใต้” ฉันบอกแท็กซี่ทันที พร้อมก้าวขึ้นรถ

“ไปจังหวัดไหน ครับคุณ กลับบ้านหรือครับ” แท็กซี่ถาม

“ไปตรัง..กลับบ้านค่ะ” ฉันบอกไม่อ้อมค้อม

“ทำไมไม่ไปเครื่องบินหละ แค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงแล้ว” แท็กซี่ถาม

 “ไม่เอา..นั่งรถทัวร์ดีกว่า สะดวกดี ขึ้นใกล้บ้าน นั่งๆ หลับๆ ตื่นๆ ประเดี๋ยวเช้าก็ถึงแล้ว” ฉันบอก

“ไม่ชอบนั่งเครื่องบิน..เป็นโรคกลัวเครื่องบินค่ะ ไม่นั่งโดยไม่จำเป็น” ฉันบอกต่อ

“ครับ..ก็ดีเหมือนกัน นั่งเครื่องบิน..หากเกิดอะไรขึ้น มองอะไรไม่เห็น..หากนั่งรถ เกิดอะไรขึ้นก็ยังมองเห็น เพราะอยู่บนพื้นดิน” แท็กซี่ว่า

“ฮืม..ก้อทำนองนั้นแหละ” ฉันเห็นด้วย

 

ถึงขนส่งสายใต้..หกโมงครึ่ง..รถยังไม่มา ทำไมรถของเรามาช้ากว่ากำหนด..ฉันรอถึงทุ่มครึ่งรถถึงมา..พอขึ้นรถได้ ..ฉันง่วงนอนอย่างแรง..หลับทันที ตั้งแต่รถยังไม่ออกพ้นสถานีขนส่ง

ราวตีห้าครึ่ง..ฉันรู้สึกตัวตื่น..ไม่ง่วงแล้ว ฟ้าสางเห็นแสงสว่างรางๆ .. ฉันพยายามมองดูป้ายร้านค้า บ้านเรือนข้างทาง..ว่า รถวิ่งมาถึงไหนแล้ว...แต่ดูไม่เห็นป้ายสัญญาณอะไร จึงเดาๆ เอาว่าน่าจะผ่านบ้านส้อง จ. สุราษฏธานี มาแล้ว..ฉันมองๆ คนในรถ หลายคนที่เป็นนักท่องเที่ยวจากกรุงเทพฯ ยังคงนอนหลับ..

ทันใดนั้น..เสียงดัง..”ปัง”...เหมือนล้อระเบิดดังมาจากล้อหน้าซ้าย รถไม่ได้วิ่งเร็วมากนัก เซถลา โคลงเคลงไปมาทันที..คุณพระช่วย..รถกำลังจะไถลออกข้างทาง..นั่นคูลึกกว้าง..แม้ไม่มีน้ำ และเสาไฟฟ้า...เสี้ยววินาทีนั้น..ฉันคว้าที่จับตรงเบาะที่นั่งด้านหน้าไว้แน่น..แล้วเปล่งคาถาหลวงพ่อทวดเบาๆ

“นะโม โพธิ สัตโต อะคันติ มายะ อิตะภัควา” 

รถยังคงเซปัดมาปัดมา ฉันรู้ว่า คนขับพยายามประคองรถอย่างสุดฝีมือ ฉันเตรียมพร้อมไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..รถอาจพลิก อาจคว่ำ..อาจชนเสาไฟฟ้า..แต่..เดชะบุญ..คนขับสามารถบังคับรถได้ก่อนที่รถจะไถลลงคูข้างทาง ..จอดขวางถนน..รถคันหนึ่งแล่นอยู่ข้างหน้า ผ่านพ้นไปได้โดยรถเราไม่ชน ..อีกคันที่ตามหลังมา..ผ่านพ้นไปได้ไม่ชนท้ายรถเรา..โชคดียังเช้าอยู่มีรถน้อยบนถนน

รถจอดสนิท...ท้ายขวางถนน..สักครู่คนขับ เด็กลูกน้องรถ ลงไปดู แต่ให้ผู้โดยสารนั่งอยู่บนรถ..ฉันเปิดประตูตามชายหนุ่มสองสามคนลงมานอกรถ สูดอากาศยามเช้า และเดินสำรวจ

“เสียงดังเหมือนล้อหน้าซ้ายระเบิด รถเป็นอะไรหรือคะ” ฉันถามชายหนุ่มที่ลงมาก่อน

“เพลาหักครับ” เขาบอกพลางชี้ไปที่ล้อซ้ายหลัง

“แถวนี้ เขาเรียกอะไร” ฉันถามต่อ

“แถวเขาพรรณรายครับ แค่ถึงทุ่งสงแล้วอีก 50 กิโลกว่าๆ”

โอ้พระเจ้า...พวกเราโชคดี ที่รถไม่ชนอะไร แต่ล้อซ้ายหลังเบียดกับตัวถังรถไม่สามารถแล่นต่อไปได้

สักครู่..มีรถทัวร์บริษัทเดียวกันที่วิ่งตามหลังผ่านมา..จอดช่วยเหลือรถคันที่ฉันโดยสารมา คนขับรถทัวร์คันนั้นรู้จักฉัน เพราะเจอฉันนั่งรถทัวร์บ่อยๆ

“ไปรถผม..มา..เอากระเป๋ามา” คนขับรถทัวร์คันนั้นบอกฉัน

..ฉันจึงหิ้วต้นจำปาและกระเป๋าเสื้อผ้าไปขึ้นรถทัวร์คันนั้น..เดินทางต่อถึงตรังโดยสวัสดิภาพ..เพื่อไปทำบุญเลี้ยงพระที่บ้านในวันรุ่งขึ้น...

นั่งข้างหลังคนขับ..เดินทางต่อไป..

กลับถึงบ้านเก็บมะม่วงหลังบ้าน..เตรียมปอกทำยำมะม่วงพรุ่งนี้

ปอกแช่น้ำเกลือไว้นิดหน่อย..เดี๋ยวพรุ่งนี้จะปอกไม่ทัน

น้องบิ๊ก ช่วยปอกหัวหอมเอาไว้ผัดไก่ซีอิ๊ว

หิวข้าวแล้ว..ทำยำมะม่วงแก้เลี่ยน ฮิๆ แม้จะดูซ็อกกราวมากๆ ไม่มืออาชีพเหมือน ชบาตานี..ฮิๆ แต่ก็อร่อยนะค้า

ทำได้ประมาณนี้เนี่ย..ซ็อกกราว..จริงๆ ..น้ำชุบลูกม่วง นิ

ก็เพราะจะได้กินกับปลาทูทอดไงคะ..แก้เลี่ยน

เราหิวแล้ว..มื้อเที่ยงของเราวันเสาร์ที่ผ่านมา แค่นี้ เอาอยู่

วันรุ่งขึ้น..วันอาทิตย์ ที่ 18 มี.ค. ทำบุญเลี้ยงพระ..

ทำบุญ..สุข สบายกาย สบายใจ

ร่วมรับประทานอาหารกับเพื่อนๆ และญาติมิตร..มีสุขทั่วหน้า

อร่อย และใส่ถุงเอาฝากกลับไปกินต่อที่บ้านได้อีก..คำว่า ให้..ไม่สิ้นสุด...

โดย Chaoying

 

กลับไปที่ www.oknation.net