วันที่ จันทร์ มีนาคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หลงถาน อยากไป...ไม่อยากไป


ห ล ง ถ า น


อากาศดี ....... "เทียน ชี่ ห่าว"

มา เถอะ ลาว ..... ปาย เที่ยว กัง 

(ติดสำเนียงจีนมานิดหน่อยค่ะ เอิ๊กๆ)

ปาย หนาย ....... ก็ ปาย มั่ง

เที่ยว ท้าง วัง ....... ซา ไบ จาย




รถ เมล์ ก็ ม่าย มา  .........   รอ นาง ช้า กว่า จา ปาย

แถว เยา ถืง ไท้ ร่าย  (ท้ายไร่) ..........  ขึ้ง รถ หย่าย หลาย ชั่ว มง...

...

ออกแขกเล็กน้อย ตามประสาป้าอิมกุดั่นค่ะ

เรื่องเล่าวันนี้ เล่าเป็นกาพย์กลอนไม่ได้ค่ะ เพราะติดสำเนียงซะแล้ว

เดี๋ยวมิตรรักแฟนเพลงจะพูดติดสำเนียงกว่างซีจ้วงกันหมด ..อิ๊ๆๆ




แวะเยี่ยมลูกศิษย์ป่วยอยู่โรงพยาบาล  แล้วแวะหม่ำๆ แถวนั้น

ขอบชามก๋วยเตี๋ยวมีกระดาษเล็กๆ แปะไว้ ถามได้ความว่า เป็นกระดาษรับรองการฆ่าเชื้อแล้ว




อาม่าขายผักฝั่งตรงข้าม อ่านหนังสือพิมพ์เมื่อไม่มีลูกค้า  อาม่าขยันจริงๆ 

 
อิ่มแล้วก็ผ่าฟันผู้คน แย่งขึ้นรถเมล์สาย ๑๙ ไปสวนสาธารณะหลงถาน

......แทบตาย 

ถามเด็กว่า  "ยังมีสายอื่นที่ไปได้มั้ย" เจ้าหยกก็ฟังไม่รู้เรื่อง 

จำต้องอ้างอิงภาษาจีนที่แสนจะอ่อนแอ ถามผิดๆ ถูกๆ ว่า "ไห โหย่ว หน่า ลู่ มา"

เจ๊หยกร้อง "อ๋อ  เหมย โหย่ว .. ไม่มีค่า  อาจารย์"

รถติด ๒ ชั่วโมง จนเจ้าหยกอ้วก .. ป๊าด.. ที่กินไปเมื่อสายๆ ออกมาหมด




เห็นเอามืออุดปากขย้อนแล้วต้องรีบบอก.. เฮ้ยๆ หยกๆ รอเดี๋ยวนะ อุดไว้ก่อน

เจ๊แกฟังไม่ออกหรอกค่ะ เด็กพวกนี้เพิ่งปี ๑ เรียนภาษาไทยได้หน่อยเดียว

แล้วรีบสวมวิญญาณลิง ล้วงเป้ หาถุงใบสำคัญ 

โชคดีที่ป้าอิมเป็นพวกพกถุงก๊อบแก๊บติดเป้เดินทางเป็นประจำ ไม่งั้นรถเมล์สวยแล้ว วันนี้...

.

ถึงสวนแล้วรอคิวห้องน้ำยาวเหยียดแบบที่เห็นนี่แหละค่ะ

.


ถามเด็กว่าข้างในมีห้องน้ำอีกมั้ย เด็กบอก "หว่อ ปู้ จือ เต้า ไม่รู้...ค่า อาจารย์"

เออ.. งั้น พวกลาวก็รอกังปายก่องเลี้ยวกาง.. ฮ่าๆ




ลานจอดรถยาวเหยียด หลายลาน ไม่พอจอด ยังมีรถยนต์อีก จอดกันยาวเป็นกิโล 

ไปถึงปากทางถนนตรงสามแยกข้างนอกนู้นนนน...

ผู้คนมากกว่าคราวชุมนุมที่ราชดำเนินหลายเท่า

อื้อฮือ.. เวลาเที่ยว ก็เที่ยวกันขนาดเนาะประชาชนชาวจีน




สวนหลงถานต้อนรับผู้คนด้วยราคาน้ำดื่มที่แพงอีกเท่าตัวของน้ำที่ขายตามปกติ

และร้านให้เช่าเครื่องแต่งตัวสารพัดชนเผ่า แต่งสวยแล้วถ่ายรูปเป็นที่ระทึก  

เด็กถามราคาแล้วเดินหนี ไม่รู้กี่อัฐกันค่ะ



อิ๊ๆๆๆ  อ่าาาา...  ไหจึ..ลูกหมวยน้อยส่งเสียง กวักมือยิกๆ  ลูกโป่งหนูลอยไปแย้ว..




ก้อนหินยักษ์ตรงปากทาง  ข้างบนนั่นนกจริงค่ะ ไม่ใช่นกปั้น พิราบขาวตัวใหญ่ยังกะไก่

แล้วพวกเราก็เดินๆๆๆ ... ฮัมเพลงเชียร์กีฬาอยู่ในใจ...
 
..เดิน เดิน  เดิน เถิด หร่า เดิ่นๆ .. เดิน เดิ๊น ... เดิ๊นๆ  ..  เดิน เดิ่น....ฯลฯ....ฮี่ๆๆ

เรือนไม้นี่คือ สถานีตำรวจในสวนค่ะ



เดิน.. เดิ่นๆ .. เดิน เดิ๊น .. เดิ๊น เดิน ...เดินๆ ..เดิ๊น เดิน ...เดิน เดิ่น...



หลงเอย...หลงถาน ...ขุนเขาตระหง่าน คู่มหานที




หล่อเลี้ยงสรรพชีวี .... 




.................... สืบวิถีชาวมังกร






เดิน.... โจ่วๆๆๆ  เห็นตัวหนังสือใหญ่ๆ ถามเด็ก

เด็กบอกว่า เป็นคำว่า "หลง" ...มังกร



โจ่วๆๆ... เดินๆๆ... เด็กๆ เดินส่ายเอวกัน 

สงสัยเดินไป ร้องเพลงไป แบบป้าอิมแน่เลย.. เอิ๊กๆ




นั่งเรือถีบ....




เดินๆๆ...อีก   ทางเดินบนท้องน้ำ  ไร้ขอบค่ะ ลูกหลานใครก็ดูกันเอาเองเน้อ...




เมื่อยแล้วอ่าาาา... พากันนั่งจุ้มปุ๊ก เลยให้เงินคนละหยวนสองหยวน 

เล่นเป็นยาจกริมทางกัน



แหวน ขิม หยก และ  พลอย เด็กปี ๑  เอกภาษาจีน - ไทย  พูดไทยไม่ค่อยรู้เรื่อง 

พาครูไทยที่พูดจีนไม่ค่อยรู้เรื่อง  ไปเที่ยวกันแบบพูดไม่ค่อยรู้เรื่องค่ะ ...ฮ่าๆ

แล้วก็เดินๆๆๆ เดินกันเป็นชั่วโมงค่ะ คุณผู้ชมที่รัก

คนนี้ เจ๊ขิม เสื้อลายสก็อต คู่ซี้กับเจ๊แหวน เสื้อสีครีม








ผ่านซุ้มประตูหมู่บ้านชนเผ่า  แวะถ่ายรูปกันไปเรื่อยๆ 

ถึงที่ไหนๆ ก็ร้อง .."อาจารย์ๆๆๆ... หว่อ เย่า พาย  เอ้อ.. หนู จา ถ่าย รูป"



มีจุดแวะถ่ายรูปเรื่อยๆ ค่ะ  เด็กถามว่า ไปเที่ยวบ้านผีมั้ย มีบ้านผีด้วยค่ะ

สวนนี้กินพื้นที่ทั้งภูเขา ปีนเขากันเป็นลูกๆ  แต่เริ่มเย็นแล้ว เลยว่า อย่าไปเลย



ทางสวนเขาจัดสถานที่ไว้ให้ถ่ายรูปกันค่ะ



เดินชมวิวทิวทัศน์ และแวะนั่ง สลับกันไป 




เล่ย หละ...(เหนื่อยแล้ว)  อาจารย์.. 

หนี่ เล่ย มา ....อาจารย์  เหนื่อยมั้ย..  

ครูไม่เล่ย .. ฮ่าๆ  ไม่เหนื่อย

อาจารย์.... เชิ้นถี ห่าว .. 

เชิ้นถีห่าว ... ภาษาไทยพูดว่าอะไรอาจารย์

แปลว่า สุขภาพดี  ดื่มน้ำเยอะๆ  ดื่มน้ำเยอะๆ แล้วดี  

พยายามใช้คำน้อยๆ ค่ะ  พากันพยักหย้าหงึกๆ แสดงว่าเข้าใจ 

แล้วก็วนมาที่  อาจารย์... หว่อ เย่า พาย ... อีกแล้ว 

มาเลย.. มาพายๆๆๆ  

พาย แปลว่า ถ่ายรูปค่ะ แต่ป้าอิมอยากพายเรือ

หว่อ  เย่า พาย (เรือ) ....เอิ๊กๆ  

เขาคิดว่าแม่พาลูกไปเที่ยว ที่แท้ลูกพาแม่ไปเที่ยวนะคะ ...อิ๊ๆ



เด็กๆ จะคอยเรียกกันให้จูงอาจารย์ดีๆ กลัวครูหลงไปในฝูงชน แล้วหาไม่เจอ

ไม่ใครก็ใครหนึ่งคนต้องมาคล้องแขนครูไว้  ห้ามเดินแบบตามใจฉันเหมือนที่ชอบทำ

นี่เจ๊พลอยค่ะ คู่ซี้เจ๊หยก 




เจ๊พลอยไม่ค่อยยอมพาย เจ๊ว่า แกพ่างๆ อ้วนๆ  ไม่สวย ไม่เพี่ยวเลี่ยง 

ป้าอิมเลยบอกไปแอบหลังเจ๊หยกสิ แล้วโผล่หน้ามา เพราะหน้าเพี่ยวเลี่ยงแล้ว 

พูดภาษาปนกันมั่วๆ แบบนี้แหละค่ะ  ฟังไปฟังมาก็รู้เรื่องเอง ...ฮ่าๆ






อากาศเริ่มร้อน ประมาณ ๒๐ องศานิดหน่อย ไม่เย็นเหมือนที่วิทยาลัยในป่าของป้าอิมค่ะ



ต้นไม้ป่า ออกดอกขาวทั้งต้น มีทั่วไปในเมืองนี้ แต่เด็กไม่รู้ว่าเป็นต้นอะไร



ตี๋น้อยคลานอย่างมีความสุข แข้งขาไม่เหลือแล้ว กางเกงดำปิ๊ดเลยค่ะ



เข้าไปในสวน ผู้คนกระจายตัว นั่ง เดิน ไปทั่วๆ 



นี่เริ่มหมดสภาพ  หมดแรงก๋วยเตี๋ยว หลอ ซือ เฝิ่น กันแล้ว



อาม่าจูงหลานกันแบบนี้แหละค่ะ  ป้าอิมชอบมาก  ...เอิ๊กๆๆ



มีม้าให้เช่าขี่  เด็กๆ ก็ชอบขี่ม้า



ออกมาอีกทาง ก็มีร้านให้เช่าเสื้อผ้าอีกค่ะ มีของที่ระลึกขาย 

เมืองหลิ่วโจวเป็นเมืองที่มีไม้ดี มีคำขวัญพาดพิงว่า ...ให้ตายที่หลิ่วโจว

เหตุว่า ไม้ดี ทำโลงศพนอนอุ่นใจเวลาตาย 

มีโลงศพเล็กๆ ทำเป็นพวงกุญแจ ขายเป็นของที่ะลึกของเมืองหลิ่วโจว

อะจึ๋ยยย... ไม่กล้าซื้อไปฝากใครเลย  แต่เขาใช้กัน ไม่ถือค่ะ 




ที่พึ่งริมทาง เหมือนรถขายลูกชิ้นบ้านเราแหละค่ะ



บ๊ะจ่าง  เด็กๆ ไม่กินกัน  ไปกินเต้าหู้เหม็น เป็นเต้าหู้หมัก หั่นเป็นลูกเต๋าใหญ่ๆ 

ทอดแล้วชุบน้ำจิ้ม  กลิ่นคล้ายปลาเค็ม ไม่ได้เก็บภาพมา มัวแต่กินค่ะ ...ฮี่ๆๆๆ



รถชนกันอุตลุด เราพากันเดินออกมาจากสวนถึงถนนใหญ่ เป็นกิโล ขึ้นรถสาย ๑๙ เข้าเมือง

แวะไปห้าง ซื้อของ  แล้วแย่งถึงขั้นจะเหยียบกันตาย ขึ้นรถสาย ๓ กลับวิทยาลัย

จบทริปแต่เพียงเท่านี้.... เฮ้ออออ.. เหนื่อยทีเดียวค่ะ ถึงห้องพักสองทุ่มเลย



มีสุขทุกท่านค่ะ

ป้าอิมกุดั่น

หลิ่วโจว 

มีนาคม  ๒๕๕๕



โดย อิมกุดั่น

 

กลับไปที่ www.oknation.net