วันที่ เสาร์ เมษายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ในความลึก


  อยู่กับความฝันที่มันลวงตัวเอง

เอาความสุขอาบทาดวงใจที่เกรียมไหม้

บรรเลงเพลงเริงรมณ์กล่อมไปวันวันมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่มองไม่เห็น

สมองทึกทักวาดภาพบรรยายเอา

ความพลุนพลันขันเพ้อ  ละเมอในฝัน

ให้สายลมพัดผ่านผิวกายได้บรรเทา

ให้แสงแดดแผดเผา   ล้างผลาญความหวัง

ให้แผ่นดินบ่มเพาะงอกสายตาอยู่กับปัจจุบัน

ให้น้ำหลั่งล้างดวงใจ   ใสอนันตา

ดวงตาที่เห็นเป็นดั่งเห็น

หูสดับฟังเสียงที่ได้ยิน

จมูกที่แตะต้องในเพียงกลิ่น

ลิ้น  ได้ชิมเพียงลิ้มรส

กายได้สัมผัสเพียงถ่องแท้รอบกาย

ขอให้สัญญาได้ปล่อยวางโดยจิตใจ

หลับตาสูดลมหายใจ   มองเห็นลมหายใจ   ได้ยินลมหายใจ

ระหว่างกลางคิ้วตรงหน้าผาก   กำหนดรู้สิ่งนั้น

ก้อนเมฆเป็นเช่นไร  ฉันเบาลอยเป็นเช่นนั้น

ขมับสองข้างส่งสัญญาน   ให้ปลายฝีปากเปิดยิ้ม

ฉันแผ่วลมหายใจอีกเล็กน้อย   แล้วปล่อยวาง

โดย หัวใจใบไม้ป่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net