วันที่ ศุกร์ มิถุนายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แชร์ประสบการณ์.เหนื่อยแต่ยังสู้อยู่..และสักวันเราจะโต


เริ่มอย่างมั่วๆ  ไปอย่างเมาๆ...

การเริ่มต้นเป็นอะไรที่ยากแค้นแสนสาหัญสำหรับสามัญชนคนเงินน้อย..อย่างคนทั่วไปที่มีฝันแต่ทุนทรัพย์น้อย...ผมเองก็เช่นกัน...อยากมี  อยากเป็น อยากสร้างฝันของตัวเองที่จะมีธุรกิจเล็กที่ไม่ต้องไป  วุ่นวายกับคำสั่งคนอื่นที่มีอีโก้เยอะจนทำให้มองไม่เห็นความเป็นคน....ในแวดวงที่ผมเคยทำงานนั้นเป็นแบบนี้จริง...เบื่อมาก  เบื่อคน  แม้กระทั่งเบื่อจริตของตัวเองที่นับวันเจอคนที่มีอีโก้มาก..จนทำให้เราบ่อยครั้งเป็นแบบเขา...ทั้งๆที่่าเขาแต่เราก็เป็นเหมือนเขา...พอเถอะ...ผมบอกกับตัวเองหลายครั้งกับงานที่ชอบ  ที่ผมทำและเลี้ยงตัวและครอบครัวมาหลายปี....จบพอเลิก!!!  นั่นคือฟางเส้นสุดท้าย.......


ผมออกจากงานประจำบ่อย  เพราะสันด-อา-นอ ผมเป็นคนที่ไมค่อยอยากจะทนกับงานที่ไม่ค่อยพร้อมในหลายๆด้าน   แต่จนแล้วจนรอดผมก็มักจะถูกชวนให้ไปทำงานที่ต้องเริ่มก่อตั้ง  หลายต่อหลายครั้ง  หลายสถานี...เหนื่อย  ท้าทาย  แต่ไม่ไหวเครียดจัดประสาท นอแรดมาก...ออกครั้งสุดท้ายและบอกกับตัวเองว่า  กรูพอแล้ว  ทำมาทุกตำแหน่งแล้ว...เดินตามความฝันได้แล้ว...ตอนนี้อยากหาความมั่นคงที่เราไม่ต้องเครียดจัดและอยู่ใกล้กันทั้งครอบครัว....

ก่อนที่จะออกจากที่สุดท้ายผมเริ่มทำเสื้อขายในเฟสบุ๊ค  มาสามสี่ครั้งการตอบรับถามว่าดีมั๊ย....ดี!!ครับ  ผมพอใจกับแบบนั้น  แต่จะให้มาเลี้ยงคนทั้งบ้านคงไม่พอ....ก็เลยต้องคิดและปรับกระบวนการคิดใหม่เพื่อที่จะสร้างงานให้กับตัวเอง..คิดอยากมาก  เริ่มยากที่สุด  หาทำเล ยากกว่า    ผมคิดแค่ว่าจะทำอะไรก็ได้ที่มีเงินเข้าบ้านทุกวัน   เริ่มจากคิดที่จะไปขับรถ ซูบารุ  ขายกาแฟสด ทำเสื้อขายตลาดนัด  ขายก๋วยเตี๋ยว โอ๊ยยยย!!เยอะ

ถามว่าทุนตอนนั้นมีมั๊ยไม่มีครับ...แต่มีกำลังใจที่จะต้องทำอะไรสักอย่างที่มันเป็นของเราให้ได้ เราสองคนปรึกาากันตลอดว่าจะเอาไง  ทำไร  จนในที่สุดเราตัดสินใจว่าเราจะขายกาแฟสด  เปิดบู๊ตเล็กๆขายแถวบ้านติดกับร้านข้าวแกง   เราเอาเรื่องนี้ไปคุยกับเจ้าของร้านข้างแกง  ปรากฏว่าเขาไม่ให้...เราก็เลยอึ้ง........แต่ช่างมัน สู้ๆเอาไว้ก่อน....

หลังจากนั้นไม่นาน  ผมได้เงินจากทางบ้านผม  พ่อกับแม่ให้มาเป็นเหมือนมรดก...โชคดีเงินหนึ่งแสนบาทกับความฝัน  ดูเหมือนจะเป็นจริงขึ้นมาแล้ว...แต่มันก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น   เพราะระหว่างนั้นเราก็ต้องเอาเงินบางส่วนมาทำบ้านด้วย.....ทุนก็ลดลงไปอีก    เท่านั้นไม่พอในระหว่างนั้นเราสองสามีภรรยาไม่มีงานทำก็ต้องใช้จ่ายค่าโน้นนี้สารพัด  ก็ต้องใช้เงินก้อนนั้น...ทุนก็ลดลงอีก.....แต่เราก็เก็บเงินบางส่วนเอาไว้เพื่อสานฝันต่อ....ซึ่งเงินตรงนี้มีแค่สองหมื่นเท่านั้นที่เราจะเก็บเอาไว้ทำทุน

จนแล้วจนรอดการเดินหาทำเลมันช่างเหนื่อยแสนสาหัญจริงๆเดินเป็นเดิน  ไม่ได้สักที  ที่ว่างก็แพงเกินไป  ที่ถูกและดีก็ไปไม่ทันเขา  ตอนนั้นกาแฟสดยังอยู่ในสมองเราทั้งสองคน...ทำไมทำกาแฟสด  เพราะมันไม่ยุ่งยากมากนัก  ไม่เหนื่อยมากนัก  และเรายังมีเวลาครอบครัวร่วมกันได้อีก...

ผมกับภรรยาไปเรียนชงกาแฟกับร้านพี่ชายซึ่งขายอยู่แล้ว  เขาใจดีสอนให้ฟรีและสารพัดที่จะแนะนำ  นั่นคือโชคดีของเรา....ผมก้ยังคงเดินหาที่ขายของอย่างมุ่งมั่น  สารพัดก็แห้วเหมือนเดิม.....


แรงบันดาลใจ......ก้อนใหม่

ผมเดินสารพัดตลาดที่มีโอกาสที่จะไปไม่ว่าตรงไหนที่ไหน  เขาก็มีกาแฟสดทั่ว...เริ่มท้อแล้ว  แต่ยังเชื่ออยู่ว่าน่าจะมีอะไรที่จะช่วยให้เราสู้ได้อีก....วันนึงได้เดินไปตลาดนัดเพื่อหาทำเลอีกนั่นแหละ....ไปเห็นน้าคนนึงยืนทอดแคปหมู  ผมเป็นคนชอบกินอยู่แล้วก็เลยซื้อมากิน  อร่อยมาก  ประทับใจจนวันต่อมาก้ไปซื้อมากินและได้มีโอกาสยืนคุยกัน...ผมเองก็หาเรื่องถาม ๆๆๆๆๆ   จนได้เรื่อง.......ว่าอะไรยังไง....สุดท้ายผมบอกกับน้าคนนั้นว่าพรุ่งนี้ผมจะมาเรียนด้วยนะ  ช่วยสอนผมที.................

กลับบ้านมาคุยกับภรรยาว่า  เรามาทอดแคปหมูขายเถอะ  มันง่ายดีไม่ต้องยุ่งยากอะไร...ข้าวของก็ไม่แพงนัก  ภรรยาก็ถามว่าแล้วเราจะขายที่ไหน.....นั่นไงลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียฉิบ  กรรม  ผมก็บอกไปว่า  เอาน่าเดี๋ยวก็คงมีทางเองแหละมั่วๆเนียนๆไป...เดี๋ยวเราก็จะหาที่ได้เอง

ผมไปเรียนทอด  เรียนกับน้าคนนี้อยู่เกือบสัปดาห์  ร้อนมหาประลัย  ดูแล้วง่ายมากการทอด  ก็แค่ทอด...แต่ไม่ใช่!!!.....หลังจากนั้นสักพัก  น้าก็ถามผมว่าเอาจริงป่าว...ผมบอกว่าจริงลุยแล้ว...ไม่สนแล้ว  ว่างมานานเงินทุนก้ใกล้หมด  ต้องทำอะไรสักอย่าง  ตายเป็นตาย   น้าถามว่าแล้วจะขายที่ไหน.............ผมอึ้ง....ยังหาที่ไม่ได้เลย

หลังจากนั้นไม่นานผมได้พูดคุยกับคนแถวๆบ้าน  คือบ่นแล้วก็ท้อเรื่องหาที่ขายของ  แล้ววันนั้นเอง  เหมือนขี้มูกที่ติดอยู่ปลายจมูกแล้วเราไม่เห็น   พี่ที่ได้ยินเรื่องของเรา  เขาก็ถามว่าจะขายอะไร  ผมก็เริ่มสับสนอีกครั้ง  และตอบกลับไปว่า ถ้ากาแฟสดขายได้ก็จะทำ  แต่ถ้าไม่ไหวก็จะขายแคปหมูครับ  พี่เขาพูดขึ้นมาว่าให้ไปดูที่  แถวๆ"สวนหมาก"  พี่เขาขับรถผ่านทุกวัน....ให้ลองไปดู

โดย daxter

 

กลับไปที่ www.oknation.net