วันที่ อังคาร กรกฎาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ข้า มาอย่างโนเนม


 ข้า  มาอย่างโนเนม

         อาทิตย์ที่ผ่านมามีภารกิจส่วนตัวและไม่ส่วนตัวหลายอย่าง   แต่ที่ประทับใจคือการได้ไปทำบุญร่วมกับย่าผ่อง  แต่ไม่ใช่ทำบุญ  9  วัดหรอกนะ  เพราะท่านและฉันต่างคิดตรงกันว่า  การไปกราบพระ  ฟังเทศน์ ฟังธรรม  บุญกุศลมากน้อย  มิได้ขึ้นอยู่กับจำนวนวัด   หรือความเป็นสิริมงคล   เกิดสิ่งดี  มีมหัศจรรย์ในชีวิต  ไม่จำเป็นต้องมาจากเลขเด็ด  เจ็ด เจ็ด   เจ็ด  หรอก  
         ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับย่าผ่องต่างจากเมื่อก่อนราว  ขี้นกกับขนนก   นับเนื่องจากที่ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนท่านหลายวัน  ความผูกพันเกิดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ  บางครั้งคนเราเมื่อได้ใกล้ชิดกัน  รู้จักนิสัยที่แท้จริงของกันและกัน  ทำให้เกิดความเข้าใจกันมากขึ้น  แต่บางคนในบางสถานการณ์กลับเพิ่มความขุ่นข้องหมองใจกันมากกว่าเดิม   ฉันคิดว่าความมีน้ำใจจริงใจต่อกันนี่สำคัญ 
         ความรักพี่จำปี  ทำให้ฉันอ้าแขนปกป้องจนเกินกว่าเหตุด้วยการแสดงความแข็ง  ไม่ถึงกับก้าวร้าว  แต่ชอบพูดข่มให้ผู้เป็นแม่สามีผู้ซึ่งพอจะมีชื่อเสียงและฐานะของพี่สาวรู้ว่ายังมีคนที่พร้อมจะเอาหัวชนก้อนอิฐ  หากมีใครมารังแก  หรือกลั่นแกล้งสะใภ้เหมือนในละครทีวี   สายตาที่ฉันมองย่าผ่องตลอดมาเหมือนจะสำทับว่า
        "  อย่านะ  พี่สาวฉันอ่อนหวาน  อ่อนไหว และแถมอ่อนแอ  แต่ฉันแข็ง  แกร่ง  ไม่มีชื่อแต่พอจะมีแบงก็สิบสะสมอยู่เยอะ"
        บางครั้งฉันยังแสร้งร้องเป็นเพลงทั้งที่ผู้ฟังก็รู้ว่าไม่น่าจะมีเพลงอย่างนี้ 
        "ข้า  มาอย่างโนเนม  แต่ทันเกมทุกท่า  ใครอย่าหาญมาท้า  ข้าสู้ไม่ถอยจนก้าวเดียว"ไม่เห็นจะเข้าท่าแต่ก็ทำไปได้  (ตอนนี้นึกแล้วรู้สึกอายแฮะ)
        พี่จำปีตกใจทุกครั้งที่ฉันก่อกวน  รวนโดยไม่มีเหตุผล
        บัดนี้  ฉันรู้แล้วว่า  ความบุ่มบ่ามไร้สัมมาคารวะกับผู้สูงวัยกว่าแบบนั้นมันไม่เหมาะสม  ไร้สาระ หาประโยชน์มิได้  ฉันควรจะรู้มาตั้งนานแล้วว่าย่าผ่องมิได้ร้ายจริงเหมือนกับนางร้ายในนิยาย  
        ฉีนคิดไปเองแท้ๆ 
        ครอบครัวพี่จำปีมีความสุข  อบอุ่นใจ  แต่ฉันยังดันทุรังคิดของฉันไปคนเดียว  ฮึ่มๆยังกับ..ว่าตัวเองทำถูกนักหนา
        อายุมันเดินหน้าทุกวัน  ถ้าไม่รีบแก้ไขปรับปรุงความคิดอ่านให้เข้าท่าเข้าที  อีกหน่อยฉันอาจจะเป็นผู้เฒ่านิสัยทารก
       สังคมสับสนวุ่นวาย  เราแก้ไขโดยตรงมิได้   แต่เราลดความสับสนยุ่งเหยิงตัวเราเองได้ไม่ยาก  ถ้าคิดจะทำ
        ฉะนั้น..    " ข้า มาอย่างโนเนม  ก็ไปอย่างเนมโน   ไม่คิดไกลถึงเนมโนนให้ลำบากใจ   สบายอักโข  ไม่แข่งขันกับใครแข่งกับตัวเองดีกว่า   จริงแมะ?"  ฉันคิดถูกหรือยังนะ  เอ  ฉันชักจะงงแล้วละซิ

ป.ล.  ขออภัย  ท่านที่ไม่ได้อ่านเรื่องต้นๆคงไม่รู้จักฉัน  "คุณนายเพื่อนตั้ง "และย่าผ่อง

โดย YEEKENG

 

กลับไปที่ www.oknation.net