วันที่ เสาร์ มิถุนายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรือเยาวชนปี 55


เรื่องเล่า................เผือเป็นแนวทาง เพื่อเข้าร่วมโครงการเรือเยาวชนเอเชียอาคเนย์

ก่อนอื่นแนะนำตัวก่อนว่าตอนสมัครอายุ 22 ปี เป็นตัวแทนระดับจังหวัด ที่จังหวัดเลยคร้า

               วันหนึ่งเอ็มเข้าไปที่พมจ.เลย เพื่อติดต่องาน และเคยได้ยินข่าวเรื่องของโครงการเรือเยาวชนเอเชียอาคเนย์ตั้งแต่ตอนเรียนชั้น ปวช.1-ปวส.2 ตอนนี้จบมาแล้ว 2 ปี ก็เลยถือโอกาสเข้าไปถามเจ้าหน้าที่  พี่คาะโครงการเรือปีนี้มายังค่ะ  ยังเลยเดี๋ยวพี่ส่งหนังสือแจ้งไป

               หลังจากนั้นไม่นานก็เข้าไปดูใน google ได้ทีมาแล้วแต่ในใจลังเลอยู่นะจะสมัครไหมเนี่ย เพราะเราเองเป็นคนที่ไม่เคยล่ารางวัลอะไรเลย แฟ้มผลงานก็ทำไม่เป็นเอาไงดี กลุ้มใจมาก  สุดท้ายเมื่อเรามีฝันก็ต้องทำตามฝันของเราเอง สู้ๆ ตั้งหน้าตั้งตาทำผลงานหลหายวันหลายคืนจนสำเร็จ 

ขั้นตอนการสมัคร

1. อันดับแรกเราต้องส่งใบสมัคร

2.เล่มผลงาน

3.รอประกาศรายชื่อสัมภาษณ์

วันประกาศผล    ดันมีชื่อเราทำไงดี แล้วกรรมการจะถามอะไรบ้าง จะเอาความสามารถอะไดี คิดหลายวันหลายคืน นอนไม่หลับเนื่งอจากไม่ค่อยมีบล็อกให้ความรู้เกี่ยวกับการร่วมโครงการเลย  เอาล่ะในเมื่อจบคหกรรมมางั้นจัดอาหารโชว์ คิดไปก็ซื้อของมาเยอะแยะ  ดีที่โทรศัพท์หาพี่ที่เคยสมัครร่วมโครงการแกบอกว่าเอาความสามารถที่ไม่เหมือนคนอื่นแล้วเป็นสิ่งที่เราถนัด  อะไรนอตกลงการสาทิตทำสกรุ๊ปแล้วกัน  จัดอาหารยกเลิกวัตถุดิบทุกอย่างซื้อมากินเรียบ

วันสัมภาษณ์

  การสอบสัมภาษณ์มีสองวัน แบ่งเป็นเช้า-บ่าย

 ดันไม่มีเวลาเตรียมตัว แถมเป็นคนสุดท้ายของภาคบ่าย  เอาแค่ข้อมูลอาเซียน แนะนำตัวภาษาอังกฤษแล้วกัน  แถมยังเจอลุงถาม สท.อยู่ที่ไหน หนูไม่รู้  กุว่าถ้าได้ให้เหยีบ  เจ็บใจมาก ไม่เป็นไรถือว่าลุงชม   เก็บของกระเป๋าสามใบไหนจะกล้องวิดิโอ ขาตั้งกล้องอันมหิมา แฟ้มผลงานและเสื้อผ้า คิดหนักจะเอาไปยังไงไหวเนี่ย  เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน   ก้าวขึ้นรถโดยสารประจำทางแอร์เลยตามประสาเด็กบ้านๆ  ตลอดทางผนตกรถช้าขอนอนและกัน  

 เมื่อเข้าไปถึงกทม  ดีที่พี่สาวเรียนที่นั้นเลยไม่ได้เสียค่าที่พัก ประหยัด  แท็กซี่ส่ง AIT ค่ะ ม.ธรรมศาสตร์รังสิต ถึงสว่างของีบนะเพราะรายวานตัวเที่ยง

เดินทางไปสัมภาณ์

1.นั่งแท็กซี่ต่อรถไฟฟ้าไปเขตพญาไท กระเป๋าหนัก ร้อนๆ เหนื่อยแล้วสำนักงานอยู่ไหน นานกว่าจะถึงคนสุด้ทายเขาเข้าสัมภาษณ์จวนจะหมดแล้ว ด้วยกระเป๋าที่หลายไป ทุกคนมาอมาแล้วฏ้คงคิดในใจบ้านอกไม่เป็นไรภูมิใจบ้านอุดมสมบูรณ์ 

2.เข้าห้องน้ำสิจะได้ไม่ตื่นเต้น  คุยกับแม่บ้านถ้ามีโอกาส  หาอะไรกินอิ่มๆ 

3.ไม่ต้องเครียด มองไปรอบๆมีแต่คนอ่านหนังสือ หาข้อมูลเราสิ เข้าห้องน้ำ เดินเล่นไไปมา โทรศัพท์หาคนที่คิดว่าจะเป็นกำลังใจให้เราได้

เข้าสัมภาษณ์

     แสงระวี  เชิญค่ะ ยกของพลุงพลังยังกะจะย้ายบ้าน      

1.ยิ้ม สวัสดีค่ะ  เจอเลยคำถาม

1. แนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษสิ   ชื่อ อายุ โรงเรียน บ้านเกิด

2. ดาปะ นามสกุลหมายความว่ายังไง เราตอบไปเลย

3.กล้องราคาเท่าไหร่

4.สรุ๊ปทำยังไง

5.เป็นคนภูกระดึงคิดยังไงกับกระเช้า

6.แนะนำอาเซียนกับเด็กเยาวชนเลยให้เข้าใจยังไง

7.อยากทำอะไรในอนาคต

และกรรมการถามเยอะมาก  แสดงความสามารถพิเศาสิ  สาธิตทำสกรุ็ปข่าว  ดันไปขอสัมถาษณ์กรรมการ ไม่ให้สัมภาษณ์นะแต่เราต้องมีไหวพริบสินี่ค่ือการสาธิตค่ะ  ถามไม่หยุด เยอะมาก   แต่ที่เตรียมไปไมุ่ามเลย อาเซียนล่ะ อังกฤษที่เรากลัวมากเพราะไม่ถนัดมากแต่ถามภาษาไทยหมดเลย หรืออาจเป็นเพราะเราเป็นคนสุดท้ายคงถาเพื่อนๆไปหมดแล้ว

ถึงแม้ว่าเราจะได้หรือไม่เราก็จงภูมิใจเพราะอย่างน้อยมันคือประสบการณ์ที่าหจากในห้องเรียนไม่ได้ เราชนะตัวเองแค่นี้ก็พอ..................ปีนี้ไม่ได้ปีหน้ามาใหม่นะค่ะทุกคนสู้ๆ

โดย กวีแสง

 

กลับไปที่ www.oknation.net