วันที่ พฤหัสบดี กรกฎาคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความเศร้าจองเรา


ความเศร้าของเรา

 

เราครอบครองความเศร้าของเราเอง

ปล่อยความเศร้าประสานเพลงวังเวงแว่ว

เราใช้งานความเศร้าของเราแล้ว

ย่อมความเศร้าเจื้อยแจ้วประโลมใจ

 

รสความเศร้าของเรา  เราลิ้มรส

เหมือนมิรู้จักหมด  รสหมองไหม้

หวังความเศร้าของเรา  ยิ่งเราใช้

ยิ่งความเศร้า สดไสวในชีวิต

 

ผลความเศร้าของเรา  เรารู้เหตุ

วัยชีวาอาเพศภัยวิกฤต

ยอมรับความเศร้าเราเฝ้าฝันชิด

ให้ความเศร้าเป็นมิตรสนิทกาล

 

สวนความเศร้าของเรา  เราดูแล

ทั้งขื่นขมหรือแม้แต่ชื่นหวาน

ทั้งดอกเศร้าเก่าเริ่มจะร่วงราน

และดอกเศร้าใหม่บานเมื่อเช้านี้

 

โลกความเศร้าของเรา  เราแบกรับ

ผ่านยามตื่นยามหลับกระชับวิถี

ย่อมฝันร้ายไปบ้าง  เถิดบางที

ย่อมฝันดีไปบ้าง  เถิดบางครั้ง

 

สีความเศร้าของเรา  เราแต้มรูป

ภาพชีวิตชั่ววูบและชั่วหวัง

ชั่วชีวิตวิจิตรศิลป์มิสิ้นพลัง

วิจิตรเศร้าเรายังแต้มระบาย

 

คำความเศร้าของเรา  เราแต่งเรื่อง

เล่านิทานสืบเนื่องในความหมาย

ตัวละครโลดเต้นเช่นนิยาย

ยังแต่งบทอธิบาย  นิยามมนุษย์

 

เราครอบครองความเศร้าของเราเอง

โลกอ้างว้างคว้างเคว้งไม่รู้หยุด

เราร่ำรวยความเศร้า  เฝ้าเร่งรุด

สู่ปลายสุดความเศร้า  เช้าพรุ่งนี้

 

โดย ไพวรินทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net