วันที่ อังคาร สิงหาคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เพลงพิณ บทสุดท้าย ปลายเส้นทาง






มายาแห่งธรรมชาติ ที่เกิดดับ และผลิใบ มองแบบ ธัมมาสวัสดี เพื่อ รู้ในใจที่ยอมศิโรราบกับสิ่งที่สัมผัส
อีกไม่นานความสวยงาม ในผลิแตกก็กลับคืนมา และก็จากไป ตามกาล ข้าพเจ้าอาจไม่ใช่คนที่มั่นคงกับ ภายนอกที่
ฉาบปนด้วยความไม่แน่นอนแห่งยั่งยืนนัก เป็นทุกข์ที่ใจ เสมอๆ พอจะนึกได้ก็ เครียดจัดและ กว่าจะสลัด ก็รู้แล้วว่า ทุกข์นี้ ไม่มี
เข็ด หราบจำ คนที่เรา สนิทคุ้นเคย หายไปจากเราด้วยอาการดับ ก็ยังไม่เข็ดที่ใจ จำได้ตอนอาลัย พอสักหน่อยก็ลืม
ทั้งๆที่เป็นเรื่องจริง แต่ทำไม ใจยอมรับไม่ได้ 
แต่ก็ต้องเข้าใกล้ความไม่มีไม่ใช่ ให้มากขึ้น




























ไม่ประมาท คือเป็นมนต์ที่ย้ำกับใจทุกครั้งคราวตลกนักที่การมาและจากไป ทั้งจากเป็นก็ทุกข์ จากตายก็ทุกข์ แต่ยามพบกัน
กลับไม่เป็นทุกข์ดังตอน จากกันเพราะใจมันปรุงแต่งว่ารักกัน
นับถือกันคิดถึงห่วงใยกัน
ทุกๆวันจึงส่งกระแสที่ปรุงแต่งให้เกิดเป็นอาจินต์กรรม ยิ่งทำยิ่งยึดติด
วางความอาลัยหากันไม่ได้เลยสักวันเดียว
ทุกข์เหลือเกิน ที่ไม่ได้เห็น และไม่ได้สนทนากัน
วันนี้คนที่สนิทกันที่สุด จากไป
ไม่หวลมาดังเดิม กว่าจะทำใจได้ต้องให้เวลากับ น้ำตาที่หลั่งไหลอีกสักระยะ
และต้องฝึกฝนการรู้จักว่าพรัดพรากให้ชำนาญเสียก่อนอีกด้วยจึงจะพอทำให้ใจเปิดกว้างกับสิ่งรอบข้าง
นับจากนี้เราเองก็กำลังเดินทางไปถึงเขต เมืองมฤตยูเช่นเดียวกัน
ช่างเดียวดายในปัจจุบันขณะที่สุดเลย
มันเป็นเช่นนี้เอง หนอ ร้าวระทมสิ้นดี ความหมายของการพรัดพราก
ที่ไม่ใช่เพียงปลอบใจตัวเอง
หรือใครๆในรอบข้าง มันรู้จักกันอย่างไม่สมัครใจ
เพราะเราไม่เคยยอมรับกับความไม่มี มาแต่ต้น
นึกแล้วก็ช่างโง่เขลา ที่สุดที่รู้แต่ไม่ทำใจให้ได้เสียแต่รู้นั่นแหละ
ชีวิตจะให้ตัดและ ดับดิ้นก็ไม่ขอ
ต้องให้มาเป็นคน ในรับผิดชอบเกี่ยวข้องกัน
ธรรมชาติเอาคืน สู่สามัญ





แล้วก็คือ การดับ ที่ลับหาย
ในแพ้พ่าย เกิดเสื่อมสิ้น ถวิลสรวง
แม้นจะรู้ ไม่เท่าทัน วันปลดปวง
ก็ลุบ่วง ลาไกล ไปลับรอน
...
สะอิ้นบอก ในใจ ให้วางเสีย
แสนระเหี่ย เพลียนัก จักพักผ่อน
ถนอมตัว ถนอมขวัญ วันอาวรณ์
แม้นต้องจร ด้วยสิ้นสุด หยุดชีวิน
...


เหงาจริงนะ จากนี้ ไม่มีอีก
ต้องขอปลีก ปลงปรน บนถวิล
ถอนหายใจ เข้าอ่อนล้า พารวยริน
สายเพลงพิณ บทสุดท้าย ปลายเส้นทาง
...
คำโดย
ซันญ่า

ขอบคุณเพื่อนๆที่เข้ามาอ่าน คำลาลับจากฟากฟ้าฝั่งโน่น
ขอบคุณภาพ บริเวณ ที่พักอาศัย ที่เหลือเพียง คนๆหนึ่งที่ต้อง
ต่อลมหายใจ ให้อยู่ในโลกใบนี้ เพื่อปฏิบัติ ความดี ให้ถึงที่สุดจนกว่าสิ้นลม
และต่อจากนี้ไป การเดินทางที่เหลืออยู่ของ คนๆหนึ่ง ก็เกือบสิ้นแล้วเช่นกัน
กำหนดจิต ระลึกถึง ความจริง ไว้เสมอๆ ว่า เราต้องเสื่อมไป เช่นเดียวกัน
.
.

ด้วยจิตคาราวะ









โดย ซันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net