วันที่ เสาร์ สิงหาคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ก่อนตะวันลาโลก


ก่อนตะวันจะลาลับ  ดินสอดำ บ่าวภูสวาง เขียน


.. ก่อนที่แสงจันทร์ขาวงามนวลใยจะลอยเด่นทาบทาลงสู่บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล..

..ความหวังของมวลหมู่ดาวน้อยใหญ่กำลังใกล้จะมาถึง เจ้าคงจะอวดกันเจิดจรัสแสงแต่งแต้มฟากฟ้าอย่างงดงามเมื่อถึงเวลานั้น

.. เจ้าผีเสื้อกลางคืนและฝูงหิงห้อยกลุ่มนั้นกำลังจะได้เวลาเปล่งแสงอวดกันบ้างเหมือนกัน เหนือบึงใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยพืชพันธ์ริมตะลิ่งแลต้นไม้ใหญ่โตแลดูอึมครึมเรียงรายเป็นเงาดำตะคุ่มตะคุ่ม


..ดวงตะวัน ทำหน้าที่มอบความอบอุ่นเผื่อแผ่ไปสู่ทุกผืนทุ่งหญ้ากว้างไกลเขียวงามชูช่อดอกเอนไสวตามสายลมหวน


..ทะเลสีครามกว้างไกลสุดลูกหูลูกตามองไม่เห็นฝั่ง ครั้นยามเมื่อแสงสุดท้ายสาดส่องลงมากระทบกับคลื่นระลอกเล็กแลใหญ่ แลเห็นเป็นสะเก็ดเงินแวววาวระยิบระยับ บางช่วงของผืนทะเลยังมีภาพของเรือประมงกำลังจอดนิ่งทอดเงาเหมือนจะเพิ่มเติมสีสันบนผืนทะเลให้แลดูงดงามวิจิตรศิลป์ยิ่งขึ้น

..ย่ำสนธยา แสงแห่งความมืดกำลังคืบคลานเข้ากลืนกินเจ้าแสงแห่งความสว่าง ค่อยๆเลือนหายไปทีละนิดทีละนิด ช่างดูเหมือนเมื่อตอนใกล้รุ่ง เจ้าแสงแห่งความสว่างคืบคลานเข้าโอบคลุมแสงแห่งความมืดเสียจนหมดในเวลาเพียงไม่นาน


..ฝูงนกกระสากลุ่มใหญ่เสร็จจากภาระกิจ กำลังพากันบินกลับคืนสู่รังนอน แว่วยินเสียงเจ้าส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วมาจากยอดไม้ต้นใหญ่

ช่างดูคล้ายๆกับว่า ทุกสรรพสิ่งต่างมีชีวิตมีจิตใจมีลมหายใจ แต่มิอาจรู้ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะมีความรู้สึกเหมือนข้าหรือเปล่ามิอาจรู้

 

..ฝนหล่นฟ้าครวญ  สั่งเตือน

ฟ้าไร้ดาวเดือน  ไร้ค่า

ธารน้ำใสเย็น             ขาดปลาแหวกไหว้

ขาดเจ้าใจข้า   หวังสิ้นนิจนิรันดร์....

 

โดย ดินสอดำบ่าวภูสวาง

 

กลับไปที่ www.oknation.net