วันที่ จันทร์ กันยายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แด่น้องกัณฑ์ เส็งใหญ่ ผู้ไม่มาเกิดอีก


 นั่งอยู่ใน โรงยา พยาบาล

ตื่นกับการ เจ็บทุกข์ ในรุกเร้า

เห็นฑูต...มระณา มาชึ้เรา

เห็นคนเศร้า ท้อแท้ แก่เจ็บตาย

...

แด่ดวงจิต น้อยนั้น น้องกัณฑ์...สิ้น

ไม่ยลยิล ลำพัง ยังเสื่อมหาย

ห่อกระดาษ ในตู้เย็น เป็นเด็กชาย

ไม่เกิดกาย แต่ดับแล้ว แก้วแตกลง

...

น้องสาวนั้น โคม่า มาหลายมาก

ICU อยู่จาก ฝากปลดปลง

ใส่ท่อช่วย หายใจ ไว้ตรงตรง

จึงได้ส่ง ภาวะ ณ.เพลงธัม

...

ชีวิตนี้ ดับไป ใหม่มาอีก

จิตหลบหลีก เลือนพร่า พาตกต่ำ

ดึงความจริง อนิจจัง พลังงาม

มาตอกย้ำ บ่อยบ่อย ค่อยคลายใจ

...

คำโดย

ซันญ่า

...

แด่ดวงจิตวิญญาณ หลานน้อย น้องกัณฑ์ เส็งใหญ่

หลานชายผู้ไม่ได้ลืมตาดูโลก ...ที่จากไปในคืนวันที่อาทิตย์ที่ ๒ กันยายน ๒๕๕๕

ด้วยรักและอาลัย

...

ข้าพเจ้ามีน้องสาวคนเดียว ที่มีครรภ์ภาวะครรภ์เป็นพิษ แม่อยู่ในห้อง ไอซียู โคม่า

เด็กเสียขีวิต หลังจากผ่าตัด เพราะอายุครรภ์เพียง ๗ เดือน เห็นธรรมะ ในความเกิด

ที่เจ็บปวด ของ คนเป็นแม่ และคนเป็นลูก ที่ต่างก็ปางตาย ...ในการเกิดทั้งปวง

ในความตายทั้งปวง ยิ่งต้องเดินเข้าออก โรงพยาาล เพื่อเป็นกำลังใจ หลายคืน

โรงพยาบาลคือโรงบำบัดทุกข์ เป็นทั้งสถานที่มหัศจรรย์ และเป็นสถานที่ แห่งความเกิด และความตาย

ข้าพเจ้ากลับ บ้านนครสวรรค์ อีกครั้งอย่างคนที่ต้องให้กำลังใจกับ เครือญาติที่ รอคอย

อย่าเสียเวลาโกรธใคร ให้เสียเวลา จงรักและเมตตาต่อ ความดี ความมีชีวิต เพื่อรู้จักพิจารณา

ว่าทุกข์นั้น เราต้องรู้จัก...และเดินไปหาความจริงแห่งการดำรงค์ และวันพรุ่งนี้ ไม่อาจมาถึงในบาง

ชีวิตและลมหายใจ ข้าพเจ้า มีคนในความรับผิดชอบจากกัน ในระยะกระชัดชิด หลายชีวิต

กำลังทำความเข้าใจในรูปขันธุ์ นามขันธุ์ ของเรา อย่างมากมาย ต้องบำรุงจิตใจร่างกายกับต่อไป

...

หลายวันคืน ที่ตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงร้องเท้ากระทบพื้นของแพทย์และพยาบาล

และมองเห็นญาติคนป่วย ในโรงบำบัดทุกข์ของสาธารณะชน ที่โรงพบาลศูนย์ภาคเหนือ

มีกำลังใจจาก เด็กนักเรียน ชั้นม.ปลาย ๓๐ คนที่มาช่วย บริจาคโลหิตคืนธนาคารเลือด

ให้กับน้องสาวที่เสียเลือดมาก ในอาการเกร็ดเลือดไม่สร้างความเข้มข้นให้ร่างกาย              

เห็นคนต่างจังหวัด หอบหมอนหอบเสื่อมานอน รอญาติที่รอการรักษาอยู่บนเตียงใน

ชั้นต่างๆ ของสถานที่ และความมีจจรยาบรรณ์ ของแพทย์ที่ตั้งใจช่วยเหลือทุกชีวิต

ในมือแพทย์ ข้าพเจ้า รีบตักตวงและพิจารณาธรรมะ ที่ไม่ต้องเสียเวลาไปวัด ปฏิบัติธรรม

ปลีกวิเวกที่ไหนอีกแล้ว จากความหวั่นไหวที่มากระทบว่าได้เสีย ชีวิต ไปของหลานน้อย

และการได้รอเข้าเยี่ยมใน ห้องผู้ป่วยโคม่า ไอซียู ...จึงเป็นภาวะที่ ได้กำไร

ตื่นตี ๔ ทำความสะอาดตัวเอง ออกเดินไปพิจารณาตลาดเช้า ที่พระสงฆ์ และแม่ชีออก

มาโปรด สัตว์และ รับอาหาร ในการดำรงค์ในกฎแห่งความไม่สะสม ที่พระวินัยกำหนด

ข้าพเจ้าทำใจให้เหมือนคนไม่มี บ้าน ไม่มี งาน ไม่มีใครๆ ในขณะเดินเข้าออก โรงบำบัดทุกข์

จึงเห็นว่ารถเอ็มเบอร์แลนด์ จากทั่วทุกที่ในภาคเหนือ มาส่งผู้ป่วยฉุกเฉิน จากทุก แห่ง

เห็นสีหน้าเคร่งเครียด ของผู้เดินทางมาเยี่ยม ญาติ เห็นความเครียด ของพ่อ แม่ ลูก ภรรยา

สามี พ่อตา แม่ยาย ปู่ ย่า ของความเป็นญาติ เห็นคนนอ รอความ ตาย และคนรอ การกลับบ้าน

มากมาย เห็นโรงศพ และห้องดับจิต ที่ต้องไปค้นหา ศพคนที่รู้จัก จากไปและรอรับศพที่ต้องนำกลับไป

พิจารณาอภธรรมแห่งความไม่มี เสียงร้องเท้า ยังกระทบพื้นในยาม ดึก ดังแว่วไม่จางลง จนถึงขณะนี้

...

ไม่มีสิ่งใดแน่นอน นอกจาก ความไม่มี

ความไม่จีรัง เท่านั้น 

ด้วยจิตคาราวะ

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่เข้ามาอ่าน

 

 

YANNI - ONE MAN'S DREAM

 

โดย ซันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net