วันที่ ศุกร์ กันยายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ถนนจระเข้


ถนนจระเข้ 

บรูโน  ชูลซ์ : เขียน

ดลสิทธิ์  บางคมบาง  : แปล

              บรูโน   ชูลซ์    นักเขียนชาวโปแลนด์ผู้ทำให้เกิดความอัศจรรย์ในหลากหลายมิติ 

              ถนนจระเข้  คือป่ารกชัฏแห่งจินตนาการไร้รูปแบบ

             คำนำสำนักพิมพ์ให้รายละเอียดหนังสือเล่มนี้ว่า  “ถนนจระเข้  เป็นรวมเรื่องสั้นชุดของบรูโน  ชูลซ์

นักเขียนชาวโปแลนด์  มีทั้งหมด  ๑๓  เรื่อง  แต่ละเรื่องมีความต่อเนื่องกันทางเหตุการณ์  แต่ก็มีลักษณะเป็นเรื่องสั้นคือจบในตอน  เป็นเรื่องที่อ่านทั้งสนุกและทั้งก่อให้เกิดการโต้เถียงตีความกันได้ในหลายทาง  เป็นความอัจฉริยะของนักเขียนที่สร้างสรรค์ผลงานอมตะนี้ขึ้น”

             หลังจากอ่านจบเล่มแล้ว ความคิดเรื่องรางวัลก็ผุดขึ้นในหัว  ฉันของมอบรางวัลตั้งขึ้นเองชื่อว่า “รางวัลอลังการในรูปร้อยแก้วดีเยี่ยม”  ให้แก่หนังสือ ชื่อ ถนนจระเข้ เล่มนี้ที่เขียนโดยนักเขียนชื่อ 

บรูโน  ชูลซ์   ขอบคุณ ดลสิทธิ์  บางคมบาง ผู้แปลยอดเยี่ยมเสมอ  ที่สามารถเก็บรสและอารมณ์ของหนังสือด้วยคำและความคิดอื่นๆในการแปลที่เลือกสรรแล้ว  และขอบคุณสำนักพิมพ์ คมบาง  ด้วยเป็นอย่างยิ่ง  หนังสือเล่มนี้พิมพ์เมื่อ เดือนตุลาคม  พ.ศ.  ๒๕๔๔

            ดลสิทธิ์  บางคมบาง  ผู้แปล เขียนบอกไว้ว่า

             “ถนนจระเข้  เป็นหนึ่งในสองเล่มที่ยังเหลืออยู่จากสงครามโลกครั้งที่สอง  โดยนักเขียนผู้เป็นความภาคภูมิของชาวโปแลนด์ – บรูโน  ชูลซ์ –  ซึ่งเมื่อผลงานของเขาได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษเมื่อประมาณเมื่อยี่สิบปีเศษที่ผ่านมาก็ได้รับการกล่าวขานอย่างมากจากนักอ่านทั่วโลก  แต่ดูเหมือนว่าในเมืองไทยจะยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนักแม้จนในปัจจุบัน”

           “ในการแปลผลงานชิ้นนี้ ผู้แปลพยายามแปลโดยรักษาต้นฉบับ ซึ่งเป็นภาษาอังกฤษที่แปลมาจากภาษาโปลิชอีกที  หากในหลายที่ก็อาจยังทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร  และอาจสูญเสียนัยประหวัดไปบ้างเนื่องจากความต่างในวัฒนธรรมและพื้นฐานวิธีคิดวิธีเข้าใจ”

            บรูโน  ชูลซ์  (๑๘๙๒ – ๑๙๔๒) เกิดที่แคว้นกาลิเซีย  โปแลนด์   อยู่ในครอบครัวกิจการค้าขาย

ช่วงชีวิตทำงานเขาเป็นครูสอนวิชาวาดเขียนในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง  ทำงานเขียนภาพและเขียนเรื่องโดยแทบไม่มีการติดต่อโลกภายนอก   เขาถูกยิงเสียชีวิตในบ้านเกิด  เมื่อ ๑๙ พฤศจิกายน ๑๙๔๒  โดยหน่วยเอสเอสของพวกนาซี

            “แทบไม่ติดต่อกับโลกภายนอก”  ทว่าโลกภายในของบรูโน  ชูลซ์  ที่ปรากฏออกมาในงานประพันธ์

อันตระการตา  โลกภายในถูกจับเขย่ารุนแรง  ทำให้ฉันปั่นป่วนแทบถล่มทลาย  อ่านเรื่องในสองสามย่อหน้าแรกยังรู้สึกไม่สนิทกับการเรียงลำดับของถ้อยคำ  แต่เมื่อเริ่มคุ้นเคยแล้ว พูดได้ว่า— ยากที่จะแกะตัวเองออกจากเนื้อเรื่องที่อ่าน

              เรื่องแรกชื่อ  “สิงหาคม”  เรื่องสั้นที่เล่าถึงฤดูร้อน  เปล่งสีสันกว่าฤดูร้อนใดๆที่เคยรู้สึก บรรยากาศ  กลิ่นอากาศและอื่นๆ  รวมทั้งแรงขับเคลื่อนทางเพศของหญิงเสียสติ และวัยหนุ่ม ที่ “ผม” เล่าให้คนอ่านฟัง

              “ในเดือนกรกฎาพ่ออกไปท่องเขตน่านน้ำ  ปล่อยให้ผม – กับแม่และพี่ชาย – เป็นเหยื่อวันสีขาวแสบตาของฤดูร้อน พร่าพรายด้วยแสง – เราชุบตัวลงในหนังสือมหึมาแห่งวันหยุดเล่มนั้น – แผ่นหน้าของมันเป็นเปลวไหม้ด้วยแสงอาทิตย์และออกกลิ่นเปลือกละลายหวานๆของลูกแพร์สีทอง”

            “แม่กับผมย่างไปตามสองฝั่งจ้าแสงแดดของจัตุรัสตลาดนำทางเงาแตกๆของเราไปตามบ้าน – เหมือนก้าวไปบนแป้นคีย์บอร์ด ใต้ย่างก้าวเบาๆของเราแผ่นสี่เหลี่ยมหินทางเท้าเรียงผ่านกันไปช้าๆ บ้างเป็นสีชมพูซีดๆเหมือนผิวมนุษย์  บ้างเป็นสีทอง  และบ้างเป็นสีเทาน้ำเงิน –ทั้งหมดแบน ร้อนอุ่นและออกำมะหยี่ๆอยู่กลางแดด  เหมือนเส้นเงานาฬิกาแสงอาทิตย์ที่เลื่อนไปสู่จุดของตำแหน่งโคจระเข้ไปในความไม่มีอะไรที่แสนดี”

โดย ภูสีคราม

 

กลับไปที่ www.oknation.net