วันที่ อังคาร ตุลาคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หนี “แกมี” ไปฟิลิปปินส์ 5 วัน – วันที่ 3: Ambassador มาลาเต


ความเดิมตอนที่แล้ว

เรานั่งรถข้ามเมืองมาจากตาไกไต หลังจากชมภูเขาไฟลูกเล็ก ที่ยัง active อยู่ ชื่อ ตาอัล

เรามาถึงมะนิลาก็ 11 โมงเช้าเข้าไปแล้ว รถบัสจอดให้เราลงย่านที่เราพัก นั่นคือ มาลาเต

มาลาเต อาณาเขตอยู่ติดทะเลด้านตะวันตกครับ

ภาพนี้ ใช้ความรู้สึกถ่ายล้วน ๆ เพราะย้อนแสง และแสงจ้ามาก จนมองจอไม่เห็น

นี่คือ ส่วนที่อยู่ด้านหลังที่พักของเรา เดินออกไปไม่ไกลเกิน 10 นาที ก็จะเจอซีนแบบนี้

และนี่ ก็คือที่พักของเราคืนนี้ โรงแรม ambassador มาลาเต

แต่เดิม มันเป็นบ่อนกาสิโน ในยุคที่เรืองโรจน์ มันคือที่พักของบรรดามหาเศรษฐี หรือไม่ก็ผีพนัน

ปัจจุบัน ไม่มีบ่อนกาสิโนแล้ว กลายเป็นที่พักราคาถูกไป

นี่คือสภาพของโรงแรม สมัยที่ยังเป็นกาสิโน อันเรืองโรจน์

ยังคงมีซากอารยธรรมให้เห็น

ผมไม่เข้าใจว่า ด้วยกฎหมาย หรือการบริหารงานที่ผิดพลาด 

หรือด้วยว่า ลูกค้าเศรษฐีผีพนัน เล่นกันจนหมดตัวแล้ว ทุนหายกำไรหด

ก็เลยไม่เข้าบ่อนมาเล่นอีกเลย หรือด้วยเหตุผลกลใด จึงทำให้บ่อนกาสิโนแห่งนี้

ต้องผันตัวเอง กลายเป็นโรงแรมราคาถูก ปล่อยให้ห้องเครื่องเล่นต่าง ๆ 

หรือร้านอาหารอันแสนจะหรูหรา ต้องกลายเป็นห้องร้างไป

พร่ำเพ้อ พรรณามาเยอะแล้ว ไปดูสภาพห้องกันเลยดีกว่า

ถึงห้องจะแลดูเก่าไปนีส แต่ก็สะอาดสะอ้านใช้ได้

เตียงกว้างขวาง แถมมีหมอนให้เตียงละ 2 ใบ

มุมนั่งเล่น

มุมปลายเตียง

ห้องน้ำ ก็ถือว่า สะอาด สะอ้านใช้ได้

แถมอุปกรณ์ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ แชมพู มีพร้อม ไม่ต้องเตรียมมาเอง

เครื่องทำน้ำอุ่น น้ำร้อน ก็มี แต่เป็นแบบ manual คือ ต้องใช้มือบังคับอุณหภูมิกันเอง

แค่เบอร์ 2 นี่ ก็ร้อน ลวกไข่แทบสุก อยู่แล้วอ่าครับ ไม่ต้องบิดไปถึงเบอร์ 5 เบอร์ 6

ถ้าจะร้อนถึงเบอร์ 5 เบอร์ 6 นี่คงชงกาแฟได้ ส่วนแรงดันน้ำ ก็ถือว่าแรง "เอาอยู่"

ก่อนจากกันในตอนนี้ ผมอยากให้ดู เครื่องปรับอากาศ ของที่พักของเรา ทั้ง 4 คืน

ที่เรานอนกันที่ฟิลิปปินส์นี่นะครับ แล้วเดี๋ยวเราจะปิดท้ายตอนนี้ ด้วยภาพบรรยากาศ อาหารกลางวัน

ส่วนในตอนหน้า เราจะไป อินทรามูรอสกัน เป็นวันที่ 2 เพื่อเก็บตก ป้อม ซาน ติอาโก

ที่เรายังค้างกันอยู่จากเมื่อวาน

ภาพแรกนี่ เป็นแอร์จากโรงแรมโซโก้ มาลาเต ส่งเข้าประกวด

เป็นคืนแรก ที่ผมนอนที่นี่ และเป็นครั้งแรก ที่เห็นแอร์ทรงนี้ อดประหลาดใจไม่ได้ กับแอร์ทรงโบราณแบบนี้

แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ทรง หรือความเก่า ความใหม่ ประเด็นอยู่ตรง เสียงของมัน ดังเหมือน 

นอนข้างเครื่องไฟมหรสพ (ในคืนแรก) จนไม่แน่ใจว่า มันเป็นแอร์ หรือเครื่องเรือหางยาว

ดูจากลักษณะ ก็ไม่ได้ถึงกับเก่ามาก เพียงแต่ตรงมันเก่าโบราณ ไม่คุ้นตา เท่านั้นเอง

อันที่ 2 นี่ ออกไปนอกเมือง ไปนอนกันที่ ตาไกไต แอร์ทรงนี้ ก็ยังตามเราไป

คือแอร์ทรงนี้ ตามเราไปทุกที่

คืนที่ 3 กลับเข้ามานอนที่ โรงแรม แอมบาสซาเดอร์ มาลาเต

แอร์ทรงเดิม ๆ แบบที่เราเจอกัน 2 คืนแรก ก็ยังตามเรามา ให้บริการความเย็นฉ่ำ อย่างซื่อสัตย์

และคืนสุดท้าย ที่ tuneHotels.com ถึงจะเป็นโรงแรมเปิดใหม่ แต่อย่างหนึ่งที่ยังคงอนุรักษ์

ก็คือทรงของแอร์ (ต้องถือว่ารุ่นนี้ จัดได้ว่าใหม่มากแล้ว เพราะตั้งอุณภูมิเป็นดิจิตัลแล้ว)

ซึ่งหลังจาก ผ่านไป 4 คืน ทำให้ผมสรุปได้เองว่า แอร์ของที่ประเทศนี้ ทรงนี้ตลอด

ก็ไม่ได้ถือว่าเลวร้ายอะไร ตามความเข้าใจของผมก็คือ แอร์ประเภทนี้ เป็นแอร์ที่ประกอบมาสำเร็จ

ทุกอย่าง อยู่ในกล่อง 4 เหลี่ยมอันนี้หมดแล้ว (ผมไปเดินตามห้าง ก็จะเห็นแต่แอร์ทรงนี้

ไม่ค่อยเห็นแอร์ทรงสวย ๆ อย่างบ้านเรา ที่แอร์ไม่ได้เป็นแค่เครื่องปรับอากาศ

แต่เป็นเหมือนเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งของบ้าน) เวลาเราซื้อแอร์มา เราก็แค่เจาะช่องหน้าต่าง หรือกำแพงที่บ้าน

ให้ช่องพอดีกับตัวตู้แอร์ จับมันยัดเข้าไป เสียบปลั้ก ก็เป็นอันใช้ได้ ไม่ต้องใช้ช่างมาเดินท่อให้เสียเวลา

เพียงแต่มันไม่ค่อยสวยเท่านั้นเอง แต่ความเย็นเท่ากัน ก็พอแล้ว

กล้อง 3 ตัดภาพไปอาหารมื้อกลางวันของเราวันนี้ มื้อกลางวันของเรา กินริมรั้วของตึกข้าง ๆ

ปรากฎว่า มันทะลุเข้ามาในตัวโรงแรมเราได้ด้วย เหมือนจะเป็นพื้นที่เดียวกับโรงแรมไปซ้างั้น

กับข้าวทุกอย่าง ราคาเดียว 30 เปโซ (ประมาณ ประมาณ 23 บาท) เริ่มจากจานนี้ เป็นไก่อบ

จานต่อมา เป็นผัดฟักทอง

ส่วนจานนี้ เป็นปอดหมู ทำคล้าย ๆ  ลาบ แต่รสชาดนี่ คนละเรื่องกับลาบบ้านเรา

จืด ๆ แลดูไม่แซ่บ ไม่มีรสชาดเอาเสียเลย แล้วก็... สรุปคือ ไม่อร่อยเอาเสียเลย

ปิดท้ายด้วยน้ำซุป ไว้ให้ซดคล่อง ๆ คอ (อันนี้ แถมฟรี)

อย่างที่บอกไปหลายตอนแล้วว่า ซุปที่นี่ รสเปรี้ยวปรี้ส...ส จริง ๆ เลยครับ

ข้าวสวยครับ ถ้วย 10 เปโซ (ประมาณ 8 บาท)

สรุปแล้วค่าเสียหายมื้อนี้ รวม 110 เปโซ (ประมาณ 83 บาท)

เฉลี่ยคนละครึ่งกันกับเพื่อน ก็ตกคนนึง 55 เปโซ (ประมาณ 42 บาท)

ปิดท้ายด้วยน้ำสีฟ้า ๆ แก้วนี่ จากร้านเซเว่น เป็นเครื่องดื่มเกลือแร่ ที่ดื่มชดเชยเวลาเสียเหงื่อ

ขนาดกัลพ์แบบนี้ 32 ออนซ์ 32 เปโซ (ประมาณ 24 บาท ราคาเกือบเท่ากับน้ำอัดลมกัลพ์บ้านเรา

บ้านเรา 32 ออนซ์แบบนี้ 25 บาท) ผมว่าคุ้มกว่า ซื้อแบบขวดอีก เพราะแบบขวด

ขนาดเล็กกว่านี้ครึ่งนึงราคา ก็ 24 เปโซ เข้าไปแล้ว (น้ำอัดลมกัลพ์ ที่นี่ เรียกขนาดนี้ว่า

ขนาด บิ้ก อู้ฮ้าว...ว คือออกเสียงแบบ surprise มาก ๆ big uhaw - อู้ฮู้ววว์ ประมาณนั้น)

เป็นอันจบช่วงเช้า อย่างสวยสดงดงาม

ช่วงบ่าย เราจะเริ่มต้นกันที่ ป้อม ซาน ติเอโก้ จากนั้นบ่าย ๆ เราจะไป china town

เย็น ๆ หาอะไรอร่อย ๆ กิน แล้วค่ำ ๆ ออกไป SM Mall of Asia กันนะครับ

โปรดติดตามตอนต่อไป.

โดย LonelyHenry

 

กลับไปที่ www.oknation.net