วันที่ เสาร์ ตุลาคม 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เส้นทางวรรณกรรมเพื่อชีวิต (๒๒)


เส้นทางวรรณกรรมเพื่อชีวิต (๒๒)

เรื่องสั้นช่อการะเกด จากยุค “สโมสรถนนหนังสือ” ถึง “สำนักช่างวรรณกรรม” (๒)

        

 

เมื่อพิจารณาเนื้อหาจากรวมเรื่องสั้นช่อการะเกดในยุคถนนหนังสือ เริ่มมีเนื้อหาที่หลากหลายกล่าวถึงสภาพปัญหาในเมืองใหญ่ การล้มละลายของคนในชนบท อิทธิพลของสื่อมวลชนต่อวิถีชีวิตของผู้คนในสังคม ปัญหาจากสถาบันองค์กรที่เกี่ยวข้องกับชุมชน เช่น แพทย์ ทหาร ศาสนา การอนุรักษ์ธรรมชาติ

ในช่อการะเกด ฉบับที่ 5 เดินข้ามคืน (ตุลาคม 2532) มีเรื่องสั้น 15 เรื่อง คือ หนึ่งน้อยเลือดเนื้อนี้ (ปราโมช ปราโมทย์) ไม้เสียบ (ภาคย์ จินตนมัย) ดอกศรัทธา (ภานุมาศ ภูมิถาวร) แม่อุ่นใหญ่ (วงเดือน ทองเจียว) คนบ้า (สุรเดช แสงแก้ว) ข่าวสาร สถานการณ์ และจิตใต้สำนึก (อนัตตา บ้านแสงจันทร์) ไก่พิการ (อ.กิตติคุณ) บ้านหลังนี้ (สังคม เภสัชมาลา) ค่ำคืนกับตนเอง (สมนึก ไทยเพชร์ กุล) สมองตาย (เสาวรี) กล้าตกขอบ (ลิขิต อักษราวรรณ) สะพานขาด (กนกพงศ์ สงสมพันธุ์) หนังสือเล่มหนึ่ง (เวียง วชิระ) จุดไฟเผา ทุ่งทะเลดอกไม้ (สกุล บุญยฑัต)



           

เมื่อเจาะลึกลงไปในภาพรวม ยังพบว่า ยังคงมีนักเขียนที่นำเสนอมุมมองภาพรวมทั่วไปในสังคมในเรื่องสั้นเหล่านี้ เช่น จุดไฟเผาทุ่งทะเลดอกไม้ (สกุล บุญยฑัต) โซ่ตรวนใจ (เริงศักดิ์ กำธร) ช้างเหยียบนาพระยาเหยียบเมือง (สนั่น ชูสกุล) ผู้บรรลุ (เดือนวาด พิมวนา) ชิง (กร ศิริวัฒโณ) ทองปาน (ปางบุญ) ศิษย์ครูวลีวรรณ (เทศ จินนะ)

ส่วนการนำเสนอเรื่องแบบมุมจำกัด ได้ มาลัยดอกโพทะเล (อ.กิตติคุณ) ตำนานชีวิต (ลิขิต อักษราวรรณ) เจ้านกกระจิบ (ชัชวาลย์ โคตรสงคราม) เธอเต้นรำอย่างเดียวดาย (ทินกร หุตางกรู) ขวดปากกว้างใบที่ยี่สิบเอ็ด (อัตถากร บำรุง) ปฏิกิริยา (ตะวัน สันติภาพ) เรือนหลังใหญ่ (เฉลิมศักดิ์ แหงมงาม) รศ. 112 (กิตติศักดิ์ ปริศนานันทกุล) บรุษไปรษณีย์ผู้หลงเลขที่บ้านของตน (เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์) โศกนาฏกรรม (ประชาคม ลุนาชัย) สัญชาตญาณ (เสาวรี) สายลม (นวพร พายพักตร์) ลิ้นชักที่เลิกใช้ (วัน ณ จันทร์ธาร)

อย่างไรก็ตามจะเห็นได้ว่าเรื่องสั้นช่อการะเกดในยุคที่สองมีการนำเสนอเนื้อหาในแง่ของ “ปัจเจกบุคคล” มากขึ้น ผ่านการเล่าเรื่องที่สลับซับซ้อน ตลอดทั้งแนวความคิดที่เป็นอิสระผ่านตัวละครในรื่องสั้นเหล่านี้ เช่น สะพานขาด (กนกพงศ์ สงสมพันธุ์) คุกดอกไม้ (มาโนช พรหมสิงห์) กาละแห่งงาน (เดือนวาด พิมวนา) โลกใบเหล็กของซัดมาน (กนกพงศ์ สงสมพันธุ์) เพลงปีศาจ (หนอนอู้) เพลิงรัก ลานแค้น (ปริทรรศ์ หุตางกูร) เรื่องสั้นไม่มีชื่อ (ศิลาซึ้งพุทธศาสน์) จิตนาการไม่มีหมายเลข (ไพโรจน์ บุญประกอบ) ตัวสุดท้าย – โดมิโน (ประมวล มณีโรจน์) บิลลี่ โจ นกกระจอก (ภานุพงษ์ คงจันทร์) วันหนึ่งของชีวิต (เสี้ยวจันทร์ แรมไพร) การเดินเรือของผม (กวี อมรพัฒนา)

จะเห็นได้ว่าการนำเสนอเรื่องสั้นช่อการะเกดในยุคที่สอง นอกจากจะเป็นการสะท้อนภาพสังคมในแต่ละยุคสมัย แสดงถึงความแปลกแยกในสังคม ความสับสนในตัวละครมากขึ้น ทั้งนี้เพราะสังคมมีความหลากหลายมีเรื่องราวที่เกิดขึ้นสลับซับซ้อนนำไปสู่การสร้างสรรค์วรรณกรรมภายใต้ชื่อ “ช่อการะเกด” ซึ่งได้ยุติบทบาทลงในปี 2543 รอคอยวันเวลาที่ฟื้นคืนใหม่ใจเท่านั้นยังรอคอย

อ้างอิง : สายวรุณ น้อยนิมิตร. เรื่องสั้นรางวัลช่อการะเกด : ใครเล่าเรื่อง. วารสารภาษาและหนังสือ ปีที่ 29 (พ.ศ. 2541)

โดย เจนอักษราพิจารณ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net