วันที่ อาทิตย์ พฤศจิกายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฉันเป็นลูกสาวของพ่อและแม่


 

ฉันเป็นลูกสาวคนแรกและคนเดียวของพ่อแม่

ฉันคือความหวังของครอบครัว

ฉันเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ  ยามห่างไกล หัวใจพ่อแม่นั้นห่วงหา

 

 ฉันรู้   และฉันรักพ่อแม่ของฉัน

ฉันจึงรักษาชีวิตของฉัน   เรื่องเสี่ยงตาย  เสี่ยงอันตรายฉันไม่ทำ

ฉันถนอมร่างกายไว้เพราะมันเป็นของผู้ให้กำเนิดทั้งสอง

ฉันไม่ค่อยออกนอกรู้ลู่นอกทาง  ไม่เป็นสาวทันสมัยอย่างใครเขา

ใครจะว่าฉันเชย  ก็ยอมรับ เพราะถ้ามันเป็นวิธีรักษา"น้ำใจ" ของพ่อแม่ฉันไว้

 

 

ฉันเป็นลูกแหง่ไหม  จิตใจฉันอาจหลุดมานอกกรอบบ้าง

อาจจะมีความคิดแผลงๆ   ทำอะไรเกินผู้หญิงบ้าง

แต่ใจฉันยอมรับว่าเป็นลูกแหง่อยู่   เวลาตัดสินใจอะไรต้องนึกถึงความรู้สึกของพ่อแม่ก่อนจึงทำ  

 

 

ทุกวันนี้โตขึ้น  ไม่ได้อยู่ด้วยกัน  ไม่ค่อยมีเวลา  

เรื่องโทรศัพท์เดือนนึงก้อได้โทรถึงกันไม่กี่ครั้ง   

ไม่ค่อยมีเวลากลับไปหา   หรือออดอ้อนเหมือนเด็กๆ 

แต่สิ่งสำคัญคือ พ่อกับแม่อยู่ในใจฉันตลอดมา  อยู่กับฉันทุกที่   ทุกเวลา

เป็น "พระ" ในใจที่คอยยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ให้ทำชั่วทำเลว

 

 

 

ฉันมีแนวคิดแบบนี้เพราะเป็นเรื่องใกล้ตัวที่สุดที่จะเรียกสติเรากลับมา

หลายคนมองถึงเรื่องศีลห้า  เรื่องธรมมอันประเสริฐซึ่งเป็นสิ่งไกลตัวของคนยุคสมัยนี้  

และฉันเองก็มองว่าเป็นเรื่องยาก   แต่วิธีของฉันคือ   ให้พึงระลึกไว้เสมอว่า

 

 

"ฉันเป็นลูกสาวของพ่อกับแม่"

 

 

 

 

 

แสนคำนึง

 

 

 

 

 

โดย แสนคำนึง

 

กลับไปที่ www.oknation.net