วันที่ จันทร์ พฤศจิกายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พี่ "เสียเจ้า"


 

 

พี่ "เสียเจ้า"

 

แต่ปางก่อนเจ้าเสียใจพ่ายรักพี่

 

ร้าวฤดีจึงได้ลั่นวาจาไว้

 

จักมิขอปรารถนาแล้วสิ่งใด

 

แลอยู่ร่วมในหล้าฟ้าจักรวาล

 

 

 

เกิดชาตินี้จึงเป็นคนใจมีแผล

 

ทิ้งรักแท้ปล่อยความหวังให้พังผ่าน

 

บอกกับใจหยุดฝันชั่วกัปกาล

 

ไม่ประสานสัมพันธ์ใดกับใครเลย

 

 

 

ด้วยบุพเพสันนิวาสวิบากกรรม

 

พี่จึงได้เฝ้าจดจำแต่ทรามเชย

 

แม้นหมุนเวียนเปลี่ยนภพชาติกลับคุ้นเคย

 

ไฉนเลยเจ้ากลับลืมพี่คือใคร?

 

 

 

รอพี่รออยากพบหน้าอีกชาตินี้

 

เจ้ามิมีจิตปฏิพัทธ์ฝักใฝ่

 

ความเกลียดชังยังหลงเหลือเจือจางใจ

 

สิ้นเยื่อใยรักพี่ลงคงมลาย

 

 

 

หัวใจพี่ควักทิ้งได้หากหายโกรธ

 

ฟ้าลงโทษแก้วเลือนลางแลห่างหาย

 

มีเพียงพี่ที่จำอยู่มิรู้คลาย

 

ใจสลายพ่ายภพนี้พี่  “เสียเจ้า”  

 

 

 

 

แสนคำนึง

 

 

 

 

ปล.ได้รับแรงบัลดาลใจมาจากบทกวีที่ประทับใจที่สุดแห่งปีนี้คือ

"เสียเจ้า"  ของครูอังคาร   กัลยาณพงศ์  

โดย แสนคำนึง

 

กลับไปที่ www.oknation.net