วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

วันเดินทางกลับอเมริกา


เพิ่งจะฟื้นจากนอนสลบเมื่อเหยียบขาเข้าบ้านก็โยนทุกสิ่งของกับพื้น หมุดตัวนอนที่โซฟาทันที..ในใจคิดว่าทำไมวันนี้ฉันต้องเจออะไรที่โหดจริงๆนะเนี่ย 


ดาเดินทางกลับอเมริกาด้วยสายการบินเกาหลีเมื่อ Nov14,12 ทำการเช็คอินที่สนามบินเรียบร้อยแล้ว กระเป๋าก็น้ำหนักเกินเพียบ ขนาดรื้อออกทิ้งที่บ้านก็หลายรายการแล้ว แต่มาเจอที่สนามบินก็เกินอีก คราวนี้ต้องเปิดกระเป๋ารื้อทิ้งอีกรอบ ตัดรายการโปรดตัวเองทิ้งทั้งนั้น..ไข่เค็มจ๋า ปลาสลิดจ๋า..ลาก่อน


ทำการเช็คอินกระเป่าและออกบอร์ดิ้งพาสเรียบร้อยก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่กับลูกๆให้คุ้มค่าทุกนาที ก่อนจะบ๊ายบายกันไป ก็ทำการอิมเมรเกอชั่นเข้าด้านใน ทุกอย่างรวดเร็วมากตั้งแต่ประเทศไทยเปลี่ยนรูปแบบเป็นคอมพิวเตอร์แทนเจ้าหน้าที่ 


แต่ก็มีเวลาที่มากมายที่สนามบิน อิอิ สายการบินจุดแรกก็เจอเครื่องดีเลย์อีกหนึ่งชั่วโมง...นอนหลับคาสนามบิน กว่าเครื่องบินจะออกก็ตีสองเข้าไปแล้ว
ระหว่างนั่งรอก็เจอเจ้าหน้าที่สนามบินเดินมาหายันที่นั่งในเครื่องบิน ถามเรื่องกระเป๋าว่ามีกี่ใบ ถามว่ามีอะไรบ้าง..ใจอยู่ที่ตาตุ่มเลย อะไรกันวะเนี่ย มีอะไรอีกละเนี่ย ก็ตอบไปตามจริง..และเจ้าหน้าที่ก็เดินจากไปด้วยดี

และแล้วก็เดินทางมาถึงสนามบินเมืองโซลประเทศเกาหลี อย่างปลอดภัย มีเวลาเดินไปที่เกรทพอประมาณเดินไปถ่ายรูปเล่นไปตามประสาของคนช่างถ่ายภาพ เพื่อรอขึ้นเครื่องต่อไปสนามบินแอ็คแลนต้า ประเทศอเมริกา ก็เจออีกแล้วเครื่องบินดีเลย์อีกสามสิบนาที ....พระเจ้า เจอแต่เรื่องจริงๆ เครื่องดีเลย์ทีหนึ่งก็ทำให้เวลาต่อเครื่องเราน้อยลงขึ้นอีกแล้ว เซ็งจริงๆ

เอาละมาขอเล่าเรื่องที่โหดจริงๆก็ที่สนามบินแอ๊ตแลนต้าดีกว่า ว่าเจออะไรบ้าง ดาทำการเดินออกจากเครื่องบิน ก็ต้องเจอด่านอิมเมรเกรชั่นก่อน คราวนี้เข้าแถวของ US citizen เจอคิวยาวเป็นหางว่าว นานมาก กว่าจะถึงคิวตัวเอง ก็เห็นฝรั่งแถวข้างๆไปจนเกลี้ยงแต่แถวตัวเองไม่ขยับเลย กว่าจะถึงตัวเอง ก็เจอเจ้าหน้าที่ถามคำถาม
ไปประเทศไทยนานแค่ไหน
ไปทำอะไรมา
ทำไมต้องไปนานมากขนาดนั้น
เจ้าหน้าที่บอกว่า..สงสัยว่าทางเราต้องส่งดากลับประเทศไทย เนื่องจากทางเราไม่เจอข้อมูลเลย
อ้าว...ร้องแบบเสียงหลงทันที...ทำไมเป็นเช่นนั้น มีอะไรผิดพลาดไหม เจ้าหน้าทีก็ไม่ฟังอะไร จับส่งเข้าห้องเย็นทันที เพื่อตรวจสอบใหม่อีกครั้ง 
ดา..หน้าซีดเลยละ ..งงจริงๆ..ข้อมูลจะหายได้อย่างไร ในเมื่อเราถูกต้องทุกอย่าง...ดาจัดการส่ง กรีนการ์ด และใบขับขี่ให้อีกครั้งและนั่งรอ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบอีกครั้ง กว่าจะเรียกก็เสียเวลาไปเกือบยี่สิบนาที


เจอคำถามอีกแล้ว..
เอาเงินติดตัวมาเท่าใด 
มีของมีค่าติดตัวมามีอะไรบ้าง
กระเป๋าขนอะไร ประเภทของต้องห้ามทั้งหลาย เช่น ผัก ผลไม้ เมล็ดพันธ์ต่างๆ และของเพื่อการค้า
ทุกคำตอบคือ โน..แต่แจ้งว่าแค่อาหารและพริกแกงเท่านั้น 


ก็ได้รับการแสตมป์เข้าเมือง...รอดตัวไป เจ้าหน้าที่ก็ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานาน


ด่านต่อไปก็เรื่อง ไม่มีกระเป๋าเดินทางที่สายพาน ก็ต้องเดินหาถามเจ้าหน้าที่อีกครั้ง ก็เจอสาวเกาหลีเดินหาดาเช่นเดียวกันว่า กระเป๋าเราไม่มีตั้งแต่ต้นทางแล้ว คือหายตั้งแต่สนามบินสุวรรณภูมิ ทางสายการบินจะส่งตามมาให้อีกวันถัดไป..ซวยไหมคับต้องหาทางไปรับใหม่ที่สนามบินอีก


ด่านต่อไป ..คือเครื่องบินที่ต้องเดินทางต่อภายในประเทศมีเวลาเหลือน้อยเต็มที แจ้งเจ้าที่ว่าไม่ใช่ความผิดเราเลย เจ้าหน้าที่ก็รีบทำการเช็คอินสายการบินที่เราจองไว้ให้ได้ แต่ต้องรีบวิ่งไปให้ทันเครื่องบินจะออกแล้วภายในสิบห้านาที ..พระเจ้า ต้องวิ่งอีกแล้วเราและต้องย้ายตึกจากอินเตอร์เนชั่นแนลไปตึกภายในประเทศ วิ่งต่อไปเกรท..วิ่งไปจนทันเป็นผู้โดยสารเป็นคนสุดท้ายพอดี โชคดีที่ได้ขึ้นเครื่องกลับมาถึงเมืองตัวเองอยู่ซะที


ด่านต่อไป หลงคนมารับที่สนามบินอีก แบคมือถือก็หมดเกลี้ยงพอดี กว่าจะเจอกันก็หากันเป็นชั่วโมง เอ่อ..กว่าจะถึงบ้าน ก็สลบคาโซฟาทันที ไม่กินไม่หิว ไม่อาบน้ำเลย ทุกอย่างโยนทิ้งกับพื้น ตายคาโซฟายันเช้า...


เอ่อ..กว่าจะมีแรงมาเล่าก็เช้าวันใหม่..ขอเจออะไรดีดี บ้างนะ ขอร้องเถอะ เหนื่อยจัง

โดย ก่อนแก่

 

กลับไปที่ www.oknation.net