วันที่ อาทิตย์ พฤศจิกายน 2555

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฤาเราต้องคำ(ใคร)สาป??


 

บ้านเมืองเราทุกวันนี้ อยู่ร่วมกันได้ยากหนอ ไม่มีใครเห็นแก่ใคร ต่างฝ่ายต่างอยากเอา"ชนะ"

 

ที่เห็นอยู่จึงมีแต่คน “พ่ายแพ้” แก่ใจตัวเอง   ตั้งแต่ลืมตามาดูเราได้ยินว่าในประชาคมโลก 

ประเทศนี้ “กำลังพัฒนา” .....ไปที่ไหนกัน?  หรือกำลังพัฒนาถอยล่นตกทะเลตายกันทั้งหมด
 

หรือ “ไทย” เราตั้นต้องคำสาป

“ยามศึกเรารบ ยามสงบเรารบกันเอง”

“ความแตกต่าง” สร้าง “ความแตกแยก” ทั่วทุกหัวระแหง


จริงๆ แล้ว เรา “ สู้” เพื่อใคร “กู้” ชาติเพื่ออะไร ควรคิด?

หากมองด้านหนึ่ง..

“ความรู้” และ “การศึกษา” อย่างทั่วถึงทุกชนชั้นสามารถเยียวยาได้

(หลายคนบอกว่าต้องใช้เวลา แต่ถ้าเราเริ่มทำเลยก็ยังไม่สาย)

เหล่านี้ช่วยให้ประชาชนพ้นจากวงจรอุบาทว์   “โง่ จน เจ็บ”   ได้

จะมีประโยชน์อะไร หากประชาชนยังถูกปิดหูปิดตา  

ฝ่ายหนึ่งตั้งหน้าตั้งตาทำเพื่อคนๆ เดียว เพื่อผลประโยชน์ เพื่อนโยบายประชานิยมจอมปลอม

ฝ่ายหนึ่งตั้งหน้าตั้งตาขับไล่คนเหล่านี้ออกไป

ฝ่ายหนึ่งตั้งหน้าตั้งตาเลือกกลับเข้ามาใหม่ ไม่มีวันจบสิ้น 

หากเป็นเช่นนี้อยู่... เห็นทีเราคงจะข้ามพ้นจากวีรบุรุษ “รัฐประหาร” ไม่ได้สักที!!!!

อย่ารอวีรบุรุษขี่ม้าขาว อย่ารอผู้มีบุญ อย่ารอพระโพธิสัตว์มาโปรด
 
ในกลียุคเช่นนี้ขอจงตั้งมั่นอยู่ในเหตุและผลและยอมรับความจริงกันสักที



 
 
ปล.”เราเป็นเพียงชิ้นส่วนฟันเฟืองเล็กๆ ของกลไลประเทศนี้ ที่เพียงแต่ออกมา “วิพากย์”
 
สังคม    เราเคยออกตัวตนเองเชื่อว่า “ประชาธิปไตยไม่มีจริงในประเทศนี้”
 
เราไม่มีพลังพอจักไปร่วมกู้ชาติบ้านเมืองกับใครได้   สิ่งที่ดีที่สุดที่ทำได้คือ
 
พยายามดำรงตนไม่ให้เป็นฟันเฟืองขึ้นสนิมโสโครกชิ้นเลวแห่งกลไกนี้เป็นพอ...”
 
 
 
 
 
แสนคำนึง

โดย แสนคำนึง

 

กลับไปที่ www.oknation.net