วันที่ อังคาร มกราคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

รักของฉัน..ในวันเก่ามากมาก


“ปริ๊น ปริ๊น” เสียงแตรรถดังเบา ๆ อยู่ตรงด้านหลังของฉัน บ่งบอกว่ามันคือเสียงทักทายจากใครบางคนภายในรถ

ฉันกำลังจะเปิดประตูก้าวเข้ารั้วบ้าน แต่ก็ต้องหันไปมองหาเจ้าของเสียงที่กดแตรคันนั้น

“พี่หนุ่ม” เพื่อนบ้านสุดหล่อของฉัน ที่โตมาด้วยกันเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

แม้แสงไฟที่ส่องสลัวลงมาไม่ถึงหน้าฉัน แต่ฉันก็พยายามพยักหน้าให้เห็นว่า ฉันรับรู้ว่าคือเขาและทักทายตอบด้วยมารยาท

ฉันปล่อยให้รถเก๋งคันนั้นผ่านแล่นไปอย่างไม่วอแวให้เขาจอดคุย

ฉันก้าวเข้ารั้วบ้านตัวเอง ล็อคประตู...ทิ้งของทั้งหมดที่ถืออยู่ในมือแล้วรีบเข้ามาที่คอมพิวเตอร์เครื่องนี้อย่างรวดเร็ว ด้วยเกรงว่าภาพ ๆ นั้น มันจะเลือนหายไปจากความคิด

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“พี่หนุ่ม” เพื่อนบ้านสุดหล่อของฉัน ที่โตมาด้วยกันเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

เขาทำให้ฉันมองเห็นภาพวันเก่า ๆ ในวัยสาวแรกรุ่นของเราและพลอยทำให้นึกถึงความรู้สึกของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งแอบหลงรักชายคนหนึ่งซึ่งเธอมองไม่เห็นภาพเลยว่า “ความรักของเรากับเขา” จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร

พี่หนุ่ม เป็นชายร่างสูง ขายาว สุภาพเรียบร้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคิ้วอันดกดำและตาหวาน ๆ ของเขา มันทำให้ฉันผูกเรื่องความฝันแห่งจินตนาการได้ไม่ยาก ว่าเขาคือ อธิป ทองจินดา (ดาราวัยรุ่นดังในสมัยก่อน ผู้เสียชีวิตไปนานแล้ว) แต่พี่หนุ่ม หน้าหวานกว่า และ หูกางกว่า อธิปก็เท่านั้น

บ้านของพี่หนุ่มอยู่ถัดเข้าไปข้างในซอย ซึ่งห่างจากบ้านของฉันไป 5 หลัง

ฉันจึงมักมีโอกาสเห็นเขาเดินผ่านหน้าบ้านไปมาอยู่บ่อย ๆ

ฉันชอบแอบมองเขาเวลาที่เขาเดินผ่านมา เขาเดินสวยเพราะเป็นนักเรียนนายร้อยทหาร เขายิ้มสวยเพราะมีเขี้ยวเสน่ห์และลักยิ้ม

“ผู้ชายอะไรวะ ถูกใจชะมัดเลย” ฉันแอบหลงรักพี่หนุ่มอย่างเงียบ ๆ และเก็บมันเอาไว้ข้างในใจอยู่ลึก ๆ และลึกลงไปข้างในมากถึงมากที่สุด

ฉันจำไม่ได้เลยว่า ฉันเคยสนทนาพูดคุยอะไรไปกับเขาบ้าง จำได้แต่เพียงว่า เขามีมนุษยสัมพันธ์ดี มีส่งสายตาหว่านเสน่ห์ ประมาณว่าต้องการเช็คเร็ตติ้งความหล่อกับฉันอยู่เป็นเนือง ๆ

แต่เขาไม่สามารถทะลุทะลวง กำแพงแห่งการแสดงออสการ์ของฉันไปได้

ฉันไม่เคยแสดงความรู้สึกให้เขารู้เลยว่า ฉันสนใจเขาเพียงใด เพราะตัวเองได้แต่มีคำตอบเอาไว้อยู่แล้ว ว่า “มันเป็นไปไม่ได้” ที่ผู้ชายอย่างเขา จะมารักผู้หญิงอย่างเราได้เลยจริง ๆ

ทุกครั้งที่ฉันส่องกระจกมองดูตัวเองในตอนนั้น

ฉันเห็นแต่เด็กหญิงสาว ผมม้าสั้น ๆ เส้นผมหนาพองฟู แม้ไม่ฟูมากถึงขนาดที่ถูกเพื่อนล้อว่า “ยายฟู” เหมือนอย่าง “อิงอร” เพื่อนสาวในห้องที่ผมฟูฟ่องเป็นยองใย

แต่ฉันมักจะถูกเพื่อนล้อเรื่องความห้าวเสียจนเสียสูญความเป็นสาวแท้ ๆ อยู่ข้างใน

“เป็นทอมหรือไง เราน่ะ” สังคมโรงเรียนสตรีล้วนในสมัยนั้น มันทำให้โลกแห่งสมองทางความคิดของฉันในวัยเด็ก อยากเลือกที่จะเป็นแค่ 2 อย่าง คือ ไม่ “แห่ด” ก็ “ห้าว” แต่ต้องเอามาสักอย่าง และถ้าหากเป็นกลาง ๆ ก็ไม่เด่นเป็นเสียแน่

แต่จะมีใครรู้ข้างในใจสาวห้าวคนนี้บ้างเล่าว่า ฉันแอบมีผู้ชายจำนวนมากอยู่ในฝัน (โดยเฉพาะดาราและนักร้อง) และหนึ่งในนั้น คือ “พี่หนุ่ม”

เมื่อเราเติบโต...ชีวิตของเราต่างดำเนินไปตามวิถีที่แตกต่าง

พี่หนุ่ม หายไปจากซอย....แต่น้องสาว (ที่ชื่อว่า สาว)และแม่ของเขา ก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

เราทั้งสองคน...คงจะเตร็ดเตร่เร่ร่อน เสาะหาสิ่งที่ดีในชีวิตกันไปมา

จนถึงวันนี้ ที่เขามีพร้อมครอบครัวและลูกที่โตเป็นหนุ่มแล้ว

บางครั้งที่เขาแวะมาเยี่ยมครอบครัวที่นี่...ฉันจึงจะมีโอกาสพบเขาเดินผ่านมากับลูกชาย ซึ่งก็ได้มีโอกาสพูดคุยทักทายบ้างสองสามคำ

“ลูกชายเหรอคะ” ฉันถาม ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอก แต่นั่นก็คือบทสนทนาที่ดูว่าเหมาะสมแล้ว ทั้ง ๆ ที่ในใจอยากจะถามเสียเหลือเกินว่า “ทำไมไม่เคยเห็นเมียเลย เมียไปไหนเหรอคะ เมียทิ้งหรือเปล่า มีแฟนใหม่หรือยังคะ”

“อ่อ ไม่ใช่ลูกหรอกครับ น้องชายต่างหาก” พี่หนุ่มกล่าวติดตลก พร้อมเอามือลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู

เวลาผ่านไปนับยี่สิบปี...บัดนี้ พี่หนุ่มของฉัน เป็นผู้ใหญ่วัยกลางคนไปแล้ว แต่ก็ยังมีเค้าความเท่ห์และหล่ออยู่เช่นนั้น

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ทุกวันนี้...ฉันมักเจอเขาโดยบังเอิญในเวลาที่เขาขับรถเข้ามาในซอย

หลายครั้งที่เจอเขา...จะเป็นสภาพที่ฉันกำลังหอบข้าวของแล้วเดินเข้ามาในซอยบ้านอย่างเชื่องช้า...พี่หนุ่ม ไม่เคยขับรถแซงฉันไป หากแต่ขับชะลอตามหลังฉันมาอย่างใจเย็น ฉันเองไม่เคยรู้สักครั้งว่ามีรถขับตามมาด้านหลัง จนกระทั่งได้ยินเสียงแตรทักทาย เมื่อฉันเดินถึงบ้านและกำลังจะเดินก้าวเข้าประตูบ้านไป

ฉันไม่รู้..ว่าเขาคิดอะไรข้างใน ขณะที่ขับรถเดินตามหลังฉันมา

ฉันไม่รู้..ว่าทำไมทุกครั้งที่เห็นเขา แล้ววัยเยาว์ของเราจึงย้อนกลับมาชัดเจนพร้อมความรู้สึกแอบรักอยู่ได้ทุกครั้ง

มีสิ่งเดียวที่ฉันรู้และพอใจที่จะรู้เพียงแค่นี้ตลอดไป

คือเราทั้งสองมีความรู้สึกที่ดีให้กัน แค่นั้นก็พอ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

รักของฉันในวัยรุ่น...คิดทีไร ก็ให้พลอยอบอุ่นใจขึ้นมาได้ทุกที

แต่บางที ก็อดคิดไม่ได้เลยจริง ๆ ว่า ถ้าเราสองคนเปิดใจให้กันมากกว่านั้น

ความรู้สึกข้างในของเราทั้งสอง ตั้งแต่วัยเด็กในวันนั้น ..มันจะตรงกันบ้างไหมนะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เฮ้อ...อ่านหนังสือคู่สร้าง คู่สม มากไปแน่ ๆ เลย Tanthainium

นิยายน้ำเน่าเป็นที่สุด

โดย tanthainium

 

กลับไปที่ www.oknation.net