วันที่ เสาร์ กรกฎาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มองความรักของแม่ ... ผ่านภาพยนต์เรื่อง The Road Home


                     

 

July 28, 2007

มองความรักของแม่ .. ผ่านภาพยนต์เรื่อง .. The Road Home 

ภาพยนต์เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เปี่ยมล้นไปด้วยบรรยากาศแห่งความอบอุ่นระหว่างความรักที่แนบแน่นของคนคู่หนึ่ง โดยการเรียงร้อยผูกเรื่องให้ย้อนหลังจากการตายของฝ่ายสามี โดยที่ภรรยาคือได๋ ขอให้ผู้ใหญ่บ้านเรียกตัวลูกชายของเธอกลับมาจากในเมือง เพื่อช่วยจัดการธุระของนางและสามี 

ธุระที่ว่านั้น … ก็คือความตั้งใจที่จะเคลื่อนย้ายศพของสามีของนางจากโรงพยาบาลกลับสู่หมู่บ้านตามประเพณีเดิม นั่นคือการใช้แรงงานแบกศพกลับมา อุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ในการดำเนินการก็คือพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรงระหว่างทางกลับหมู่บ้าน 

ได๋ … เชื่อว่าความดีงามที่สามีของนางที่ได้สร้างสมไว้ตลอดชีวิตการเป็นครูประจำหมู่บ้านน่าจะช่วยให้มีคนมากเพีงพอที่อยากจะรับอาสาแบกโลงของเขากลับมาทำพิธีที่หมู่บ้าน 

ณ ถนนสายนั้น .. ทางกลับหมู่บ้านนั่นเอง ที่ตำนานรักของทั้งคู่ได้เรื่มขึ้น …. 

ฉันชอบมากอยู่ตอนหนึ่ง คือตอนที่ครูหนุ่มสัญญาว่าจะแวะมากินซาลาเปาไส้เห็ดที่บ้านของได๋ แต่บังเอิญเขาต้องเดินทางไปรายงานตัวอย่างกระทันหันต่อพรรคคอมมิวนิสต์

ได๋ตั้งใจปรุงซาลาเปาอย่างอร่อยที่สุด บรรจงหยิบซาลาเปาใส่ชามใบสำคัญ ห่อผ้า และวิ่งตามรถที่ชายคนรักนั่งไป เพื่อนำซาลาเปาไปให้เขา เธอวิ่งตามไม่ทัน และสะดุดล้มจนชามใบนั้นแตกเป็นเสี่ยง 

… ครูจำชามใบนี้ได้ไหม … เธอเคยถาม .. เมื่อเขามากินข้าวที่บ้าน … ชามใบนั้นได๋เคยใส่ข้าวแสนอร่อยไปตั้งไว้ ระหว่างที่ผู้ชายในหมู่บ้านถูกเกณฑ์ไปช่วยกันสร้างโรงเรียน โดยผู้หญิงมีหน้าที่ส่งเสบียง และไม่อาจเข้าไปในบริเวณก่อสร้างได้ 

เธอหวังเสมอว่า … ในบรรดาอาหารทั้งหมดที่หญิงสาวในหมู่บ้านปรุงมาให้ .. ครูจะเลือกชามของเธอ ..

บัดนี้ … ชามใบนั้นแตกเสียแล้ว .. พร้อมๆกับเขาก็จากเธอไป …

วันหนึ่ง .. มีช่างซ่อมถ้วยชามหาบเครื่องมือมาเร่รับปะถ้วยขามในหมู่บ้าน แม่ของได๋ร้องเรียกช่างให้แวะมาช่วยซ่อมปะชามใบนั้นที่แตก

“ค่าตะปูปะชามอาจจะแพงกว่าซื้อชามใบใหม่ก็ได้นะ”  ช่างกล่าว

“เป็นมรดกหรือเปล่า”

“เป็นของสำคัญซินะ”

…………

“ฮื่อ … ของลูกสาวเค้า .. คนที่เคยใช้เขาจากไปแล้ว เอาหัวใจของลูกสาวไปด้วย”

ช่างซ่อมยิ้ม และบรรจงปะชามใบนั้นอย่างประณีตบรรจง

เมื่อได๋กลับมาบ้านและเปิดตู้กับข้าวในตอนเย็น เธอเห็นชามใบนั้นวางอยู่ในตู้ แม้มีรอยปุปะ แต่มันกลับใช้การได้ใหม่ เธอยืนน้ำตาร่วงอยู่ตรงนั้น

…….

ฉันรักแม่ของได๋จัง ขณะนั้นโลกทั้งโลกของเธอมีแค่กันและกันแค่สองคน เมื่อลูกสาวตกอยู่ในห้วงของความทุกข์โศกสาหัสสากรรจ์แห่งชีวิต ผู้เป็นแม่ยื่นมือเข้ามาซ่อมแซมให้ อยู่ข้างๆและปกป้องช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้

ชีวิตเกิดขึ้นและดำรงอยู่พร้อมๆกับถูกใช้จ่าย … บ่อยครั้งที่มันสึกกร่อน เว้าแหว่ง และขาดวิ่น จึงเป็นเรื่องที่คนแวดล้อมต้องช่วยกันซ่อมแซม

ที่จริงก่อนหน้านั้นผู้เป็นแม่ได้เตือนได๋ด้วยความห่วงใยไว้แล้วว่า … อย่ารักเขาให้มาก เพราะเป็นความรักที่ยากจะเป็นไปได้ เรากับเขาต่างกันมาก … แม่ว่า

มาบัดนี้ … ความรักของใครบางคนที่หยิบยื่นให้แล้วจากไป ได้กลายเป็นยาพิษที่ทำร้ายหัวใจของได๋

ขณะความรักของแม่

กลับเป็นโอสถเยียวยา

……..

ลองคิดดู แล้วมองไปรอบๆ

เมื่อใครคนหนึ่งต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวด

…  ล้มลุกคลุกคลาน ….

มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยซ่อมแซมบ้างไหม

อย่าปล่อยให้คนข้างๆตัวคุณโดดเดี่ยวเกินไป

แม้จะต้องเสียค่าปะซ่อมมากสักหน่อย

แต่เพื่อให้กลับมาใช้งานได้

บางทีก็ต้องช่วยกันลงทุน

การอยู่ร่วมกัน …

ไม่ใช่เพียงที่จะจับจ่ายใช้สอยคืนและวัน

ในฐานะที่เป็นกำไร หรือดอกผลแห่งชีวิตเท่านั้น

ยังต้องใช้ทุนรอนร่วมกันด้วย

……..

Director : Zhang Yimou

Cast       : Zhang Ziyi , Sun Hong-Lei

Story     : Based on the story “Remembrance” By Shi Bao

Awards : 2000 Berlin International Film Festival

·         Ecumenical Jury Prize

·         Silver Berlin Bear

                2001 Sundance Festival

·         Audient Ward (world Cinema)

               

               

 

 

 

 

 

 

โดย Supawan

 

กลับไปที่ www.oknation.net