วันที่ อังคาร มกราคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฉันรักคุณครู ...


 

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

       ผมบอกใครต่อใครว่า ผมมีวันนี้เพราะ"ครู"
       ครูคนแรกของผมคือพ่อกับแม่ ...พ่อ ผู้สอนให้เขียนหนังสือและอ่านหนังสือได้ก่อนไปเรียนป.1 ที่โรงเรียนวัดตรังคภูมิ โดยผมไปเรียนป.1 เลย เพราะที่"กันตัง"ในตอนนั้นไม่มี"โรงเรียนอนุบาล" เด็กๆที่นั่นที่ไม่มีฐานะทางการเงินดีๆ จะไปเรียนป.1 กันเลย ส่วนเด็กที่มีฐานะทาง
       บ้านดีหน่อยก็จะได้ไปโรงเรียนอนุบาลที่ตัวจังหวัด
       พ่อ..สอนให้ผม"รักหนังสือ" และผมอ่านหนังสือที่ไม่ใช่หนังสือเรียนมาตั้งแต่ชั่นประถม
       ผม"รู้จัก" 3 เกลอคือ"พล-นิกร-กิมหงวน" และอีก 1 สหายคือดร.ดิเรก กับบรรดาผู้ใหญ่ทั้งเจ้าคุณปัจนึกฯ ลุงเชย ไอ้แห้ว ฯลฯ มาพร้อมๆกับเด็กชายใหม่ รักหมู่
       พอขึ้นมัธยม ผมรู้จัก"เสือ กลิ่นสัก" กระทั่งบรรดา"ขาใหญ่"อย่าง"ลี้คิมฮวง" หรือ"เหล็งฮู้ชง" และ"ก้วยเจ๋ง"
       ผมเอ็นท์ฯไม่ติดคณะที่ผมอยากเรียน แต่ผมไม่เคยเสียใจที่ เพราะอย่างน้อยผมก็ได้ทำงานในอาชีพที่หาเงินมาโดยการประกอบ "สัมมาอาชีพ" จากดีกรีเศรษฐศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

       ผมไม่รู้หรอกว่า โรงเรียนอนุบาลเขาสอนอะไร
       แต่ผมสะดุดใจจากหนังสือเรื่อง "รู้แล้วตั้งแต่อยู่อนุบาล" ที่"สมพร วรรธนะสาร-วาร์นาโด" แปลจาก All I Really Need to Know I Learned in Kindergarten ของ "โรเบิร์ต ฟูลกัม"
       ในหนังสือเล่มนี้ ตาลุงใจดีคนนี้ คนที่ผมชอบหนังสือชองลุงแกหลายเล่มบอกว่า ในยามเมื่อเราเติบโต เรากลับพบว่า "หลายเรื่อง"ที่เรา"เรียนรู้"ตั้งแต่สมัยอยู่โรงเรียนอนุบาล"..แน่ละ จาก"ครูสอนชั้นอนุบาล" ล้วนเป็นเรื่องที่"ดีกว่า"ความรู้ที่ได้จากการเรียนระดับปริญญาโท หรือปริญญาเอกด้วยซ้ำ..
       ตัวอย่างที่ลุงฟูลกัมยกมา ....ต้องบอกว่า"ใช่เลย" เช่น
       แบ่งปันทุกสิ่งแก่เพื่อนๆ อย่าเก็บไว้คนเดียว
       เล่นอย่างยุติธรรม ไม่เอาเปรียบเพื่อน
       ไม่รังแกคนอื่น โดยเฉพาะผู้อ่อนแอกว่า
       เก็บสิ่งของให้เข้าที่ เมื่อใช้เสร็จ
       ทำความสะอาดสถานที่ให้เรียบร้อย เมื่อเล่นเสร็จ
       ไม่แย่งเอาสิ่งของของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง
       เมื่อทำให้คนอื่นเจ็บ ต้องขอโทษ
       ล้างมือก่อนรับประทานอาหารหรือขนม
       กดชักโครกทุกครั้ง เมื่อทำธุระในห้องน้ำเสร็จ
       ขนมคุกกี้ใหม่ๆ และนมเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพ
       มีชีวิตอยู่อย่างสมดุล รู้จักแบ่งเวลา เรียนบ้าง วาดรูประบายสี ร้องเพลง เต้นรำ เล่นบ้าง ทำงานบ้าง
       นอนหลับสักงีบในตอนบ่าย
       เมื่อออกสู่โลกภายนอก จงระวังรถรา จับมือกันไว้ให้มั่น เดินเกาะกลุ่มไปด้วยกัน
       ...
       ผมว่าคุณคง"เห็นด้วย" แม้จะไม่ทั้ง 100 แต่คงไม่ต่ำกว่า 95 แน่นอน และเมื่อตอบเช่นนั้น เราก็ต้องยอมรับว่า"ครู"ที่สอนเราตอนเยาว์วัยนั่นแหละ...ใช่เลย

ที่"วิเชียรมาตุ" นอกจาก"ไหว้ครู" เราต้องไหว้"แม่แก้ว"ด้วย -ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

       ผมนึกถึง"ครู"หลายคน ก่อนที่พรุ่งนี้ ...จะมีคนเขียนถึง
       ใช่แล้วครับ พรุ่งนี้ 16 มกราคม เป็น"วันครู" ซึ่งขอสารภาพว่าผมไม่รู้จริงๆว่ามีกี่ประเเทศที่มี"วันครู" แต่เมื่อประเทศไทยมี"วันครู" ผมจึงเชื่อว่าเราเป็นประเทศที่ให้ความสำคัญกับครู
       เหมือนภาษิตจีนที่บอกว่า "เป็นครูหนึ่งวันก็เป็นครูตลอดชีวิต"
       ผมเป็น"เด็กโชคดี" ที่ได้"ครูดี"ตั้งแต่ครูคนแรกคือคุณพ่อคุณแม่ และครูในระบบโรงเรียนคนแรก คือครูอาลัย ทวิสุวรรณ จากนั้นก็มี"ครูดี" เข้ามเพาะบ่มสิ่งดีๆในชีวิตผม ซึ่งคงจะจารึกชื่อไม่หมด ไม่ว่าจะเป็นครูสมสุข วงศ์วิวัฒน์ ที่ผมเคารพรักมากที่สุดคนหนึ่งทั้งที่เป็นครูที่"ดุมาก"ของโรงเรียนกันตัง
       กระทั่งครูอีกมายมากที่โรงเรียนวิเชียรมาตุ ...ที่คงเอ่ยชื่อไม่หมด
       "ครู"ที่ทุกคนที่ผมเจอ ผมพร้อมที่จะยกมือไหว้ เพราะสำหรับครูทุกท่าน ผมคงเป็น"ลูกศิษย์"ไปจนวันตาย

       พรุ่งนี้วันครู..
       ผมเชื่อวาเพลง"แม่พิมพ์ของชาติ" จะดังกระหึ่มทั้งเมือง ...
       แต่สำหรับผม ผมขอเลือกนำเพลงนี้มาเปิด เพราะผมรักคุณครู คุณครูทุกคนที่ผ่านมาในชีวิตของผม  


          ฉันรักคุณครู เชิดชูไว้เด่น ดังเช่นพระพรหม
เยือกเย็นเหมือนร่ม โพธิ์สมกิ่งใบ กว้างไกลไพศาล
ฉันรักคุณครู เชิดชูสูงส่ง มั่นคงทุกกาล
เชื่อฟังทุกท่าน อ่อนหวานซื่อตรง คงรู้บุญคุณ
รัก...เคารพและเชิดชู ไม่คิดลบหลู่ ผู้เกื้อหนุน
มิมีใจเคืองขุ่น ร่มใบบุญ อุ่นใจ
ฉันรักคุณครู เชิดชูทุกเมื่อ ดั่งเรือรักไป
สู่แดนแคว้นใหม่ ใจคิดตื้นตัน ฉันรักคุณครู
...
ผมรักคุณครูทุกคน ...

 

โดย ลูกเสือหมายเลข9

 

กลับไปที่ www.oknation.net