วันที่ อังคาร มกราคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บิดเดี่ยวเที่ยวข้ามปี 12 - สามเหลี่ยมทองคำ2


'

.

 

บิดเดี่ยวเที่ยวข้ามปี 12 - สามเหลี่ยมทองคำ2

 

หน้าปก

 

->

.

บิดเดี่ยวเที่ยวข้ามปี

 

 

ถึงแล้วสามเหลี่ยมทองคำ ที่เข็มไมล์ 3259 ตอน 13.03 น.
จอดรถให้ปลอดภัยที่หน้าอาคารทำบัตรผ่านแดนแล้วออกเดินพร้อมเป้สะพายหลัง ส่วนเต็นท์ทิ้งไว้ที่รถ

คิดว่าคงไม่หาย เพราะเมืองไทยเป็นเมืองพุทธ

แม้จะเคยมาที่นี่แล้ว แต่ก็จำได้แค่สองอย่าง อย่างแรกคือจำได้ว่าตรงนี้คือจุดที่แผ่นดินไทย พม่า ลาว มาพบกัน
และอีกอย่างคือจำได้ว่าถ้าใครมาเที่ยวย่านนี้ ก็ต้องมาสามเหลี่ยมทองคำด้วย

นั่นแหละคือที่มาของการมาครั้งนี้

 




และผลคือเมื่อเดินไปจนถึงองค์พระพุทธนวล้านตื้อ ลือโลก ก็คิดไม่ออกว่าจะเอายังไงต่อ คือมันหมดแล้ว สำหรับผมสามเหลี่ยมทองคำมันก็มีแค่นี้

 

 

แต่เมื่อกี้ได้อ่านเม้นของ khunphai ที่บอกว่าแถวนี้มีที่เที่ยวหลายแห่ง ก็ทำให้มั่นใจว่าผมพลาดแล้วที่คิดว่ามันมีแค่นี้ ขอบคุณครับ คราวหน้าไปจะไปเก็บแห่งที่ตกค้าง


เพราะมีกล้อง ผมก็เลยถ่ายร้านค้า ถ่ายหลักกิโล


 

ถ่ายกว้างๆ


 

ถ่ายช้างปั้นตัวใหญ่ที่สร้างไว้ให้เดินลอดใต้ท้อง


 

ถ่ายให้สมกับที่ไม่ต้องกลัวเปลืองฟิล์ม

 

คือถ่ายๆ ไว้ให้รู้ว่ามาแล้ว

 

และดูสองรูปต่อจากนี้ครับ มีความพิเศษนิดนึง สำหรับผมที่ไม่เคยเห็น

 

1

มองเหล็กเส้นที่ทะแยงอยู่ในรูปนะครับ นั่นคือรางใส่เหรียญ พอใส่แล้วมันก็ไหลไปตามราง

เสียงดัง คร้อง แคร้ง คร้อง แคร้ง ไปสู่จุดหมาย ดูรูป 2 ต่อครับ

 

2

ปลายทางของเหรียญอยู่ที่กึ่งกลางองค์พระนั่นเอง

 

แดดร้อนมากตอนที่ผมเดินไปเดินมาเหมือนกำลังหาทางออกให้ชีวิต จึงหยอดตู้เสียหน่อยตามประสาชาวพุทธที่กราบหมอนก่อนนอนทุกคืน

 

แล้วปัญญาก็บังเกิดจริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะไหว้พระหยอดตู้นะครับ เป็นเพราะเสียงตามสายต่างหาก

ตอนมาครั้งก่อนผมไม่ได้ล่องเรือในแม่น้ำโขงเพราะกลัวความเวิ้งว้างเคว้งคว้าง ที่เมื่อมองจากฝั่งลงไปจะเห็นเรือลำนิดเดียวลอยอยู่ในแม่น้ำโขงอันกว้างใหญ่ สงสัยว่าตอนนั้นผมจะกลัวความเคว้งคว้างมากไปหน่อย

แต่ตอนนี้ไม่แล้ว จึงเดินเข้าไปถามรายละเอียด คำตอบคือราคา 50 บาทต่อคน ล่องแม่น้ำโขงไปเดินตลาดลาว ใช้เวลาราวๆ หนึ่งชั่วโมง

ผมดูเวลาจากมือถือ แล้วทางออกของชีวิตก็ปรากฏขึ้นมาเดี๋ยวนั้นเลย

ผมจะฆ่าเวลาหนึ่งชั่วโมงด้วยการล่องเรือไปเที่ยวลาว หลังจากเวลาตายแล้วผมจะกลับไปพักแม่สายอีกคืน พอตื่นก็ทำบัตรเข้าท่าขี้เหล็กอีกครั้ง คราวนี้จะเดินหารองเท้าที่ชอบให้ได้ และอาจได้ซื้อสิ่งที่เรียกว่าเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์ ที่เมื่อวานผมเข้าไปดูราคาใน Duty Free มาแล้ว

และพอบ่ายๆ ก็บิดกลับเชียงใหม่ จบ

ผมมองซ้ายมองขวาก่อนถามเขาว่าจอดรถมอเตอร์ไซค์ตรงไหนได้บ้าง เพราะตรงนี้เป็นลานจอดรถยนต์ เขาชี้ไปแถวๆ ที่มีมอเตอร์ไซค์จอดแทรกๆ กันอยู่ ผมบอกเขาว่าเดี๋ยวมา เขาบอกว่าจะรอ ผมจึงเดินย้อนกลับไปที่รถ ระหว่างทางก็แวะซื้อลูกชิ้นเดินกินไปด้วย

คาดไม่ได้หรอกว่าในตลาดลาวจะมีอะไรให้กิน หรือที่ถูกอาจต้องพูดว่าคาดไม่ได้หรอกว่าในตลาดลาวจะมีอะไรที่กินได้ แม้พม่าจะมีก๋วยเตี๋ยวลอยน้ำที่น่าสนใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าลาวจะมีก๋วยเตี๋ยวจมน้ำให้ได้สนใจ

เดินไปกินไปจนผ่านเรือบริการของเจ้าอื่นที่นักท่องเที่ยวกำลังถามราคา ผมเอียงหูฟัง ปรากฏว่าราคาคือถ้าเรือเล็กก็หลายร้อย ถ้าเรือใหญ่มากกว่านั้น ผมจำตัวเลขไม่ได้แน่ แต่ตอนนั้นผมคิดว่า นี่เลย ใช่เลย ของเราสิ 50 เอง

พอรู้แบบนี้ก็ยิ่งทำให้อยากล่องเรือมากเข้าไปอีก

แปลกหรือไม่แปลกนะที่เรามักเป็นกันแบบนี้ เราไม่อยากได้เท่าไหร่หรอกเสื้อตัวละ 500 แต่พอรู้ว่าเพื่อนซื้อในราคา 850 เราจะอยากได้ทันที

แต่มาคิดทีหลัง นั่นน่าจะเป็นราคาเหมาเรือทั้งลำมากกว่า

ลูกชิ้นหมดตอนถึงรถพอดี เต็นท์ไม่หายจริงๆ ด้วย ว่าแล้วก็บิดตรงไปยังจุดนัดหมายที่ห่างไปไม่น่าเกิน 300 เมตร
พอถึงจุดที่ต้องเลี้ยวซ้ายเข้าไป ผมก็เกือบเลี้ยวซ้าย

ใช่ครับ แค่เกือบ มันเป็นเรื่องของเสี้ยววินาทีจริงๆ เรื่องอย่างนี้ต้องเจอด้วยตัวเองถึงจะเข้าใจลึกซึ้ง

ไม่รู้ว่าเหตุอันใดหนอ ฟ้าดินจึงไม่อนุญาตให้มนุษย์ชื่อนรพัลลภได้ล่องเรือที่สามเหลี่ยมทองคำ

 

ผมบิดต่อไปช้าๆ เวียนไปเวียนมาแบบล่องลอยและไม่มีอะไรในหัวเลย จนพ้นเขตชุมชนก็เจอป้าย

‘ริมโขง บริการกางเต็นท์และอาหาร โทร...’

นี่เลย ใช่เลย คืนนี้ผมจะพักที่นี่

ผมพล่ามกับตัวเอง รู้ตัวเองดีว่านี่คือความอ่อนแอของคนสมองกลวงที่ทำเหมือนว่าพบทางไปสวรรค์เข้าให้แล้ว แต่เปล่าหรอก เพราะไร้ปัญญาคิดหาทางอื่นต่างหาก

ผมจอดรถเพื่อจะโทร.ไปตามเบอร์ แต่คิดว่าสอบถามจุดที่ตั้งของร้านริมโขงกับใครสักคนก่อนก็น่าจะดี

‘ร้านริมโขงอยู่ตรงไหนครับ’
‘ตรงไปทางนั้นครับ’ เขาชี้ไปทางเชียงแสน

‘อีกไกลมั้ยครับ’
‘ราวๆ 5 โลครับ’

‘ขอบคุณครับ แล้วที่นี่กลางคืนเป็นไงครับ’ ผมถือโอกาสถามถึงบรรยากาศของสามเหลี่ยมทองคำยามค่ำคืน

‘เงียบครับ ส่วนใหญ่คนจะไปนั่งกินอะไรกันที่เชียงแสน มีร้านเลียบแม่น้ำโขงเยอะ จากนี่ไปก็ 10 โล’

ผมมองดูเวลา 14.20 น. ที่เข็มไมล์ 3161

ชีวิตเปลี่ยนอีกแล้ว

->

.

 

 
 

โดย นรพัลลภ_ประณุทนรพาล

 

กลับไปที่ www.oknation.net