วันที่ อังคาร มกราคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

“ท่าตาฝั่ง” วิบาก ลำบาก หนาวมาก !!! แต่สนุก และ สุขใจมาก ... ทริปนี้ยาวไป (1)


5 วัน 4 คืน กับภารกิจนำของบริจาคจากบรรดาผู้ใหญ่ใจดี ฝากไปให้เด็กๆ น้องๆ ที่ โรงเรียนบ้านท่าตาฝั่ง แม้จะได้ชื่อว่าอยู่ในพื้นที่ อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน แต่ก็สุดขอบเขตชายแดนริมแม่น้ำสาละวิน และฝั่งตรงข้ามคือ พม่า !!!

 

ยักษ์ใหญ่ ชื่อเรียกยาก "...อะไรซักอย่าง .. ฮี่โร่" ของพี่ BG เต็งพ้ง พร้อม "จอมมารน้อย" ตัวจี๊ด มุ่งหน้าสู่เส้นทางคดโค้ง ไปยัง แม่สอด จ.ตาก เพื่อขับต่อไปตามเส้นทางสายยุทธศาสตร์ 105 เลาะเลียบริมเมย แม่สอด-ท่าสองยาง จ.ตาก ถึง แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน ... ถนนสายนี้สวยมากจริงๆ

 

แต่การเดินทางวันแรกไปได้สุดที่ อ.ท่าสองยาง เพราะค่ำซะก่อน และไม่ควรอย่างยิ่งที่จะถือดีเดินทางต่อบนถนนสายนี้ในช่วงค่ำคืน

.

.

 

.

.

ปักหลักพักค้าง สภ.แม่เมย !!! ใกล้ชิดตำรวจปลอดภัยดี “พี่อัฐ : BG คมฉาน ตะวันฉาย” ว่าไว้อย่างนั้น พร้อมประสานงานให้เสร็จสรรพ แม้ ผู้กำกับ สภ.แม่เมย ไม่อยู่ แต่ก็สั่งลูกน้องให้ต้อนรับอย่างอบอุ่น และดูเหมือนพี่ตำรวจจะคุ้นชินกับการมีเต็นท์มาตั้งกางพักแรมในสถานีตำรวจของท่าน

 

“นักท่องเที่ยวที่เดินทางเส้นนี้ มาค้างที่นี่บ่อยครับ อ้อ..สถานีเรามี WIFI ด้วยนะครับ ลิ้งค์สัญญาณได้เลย พาสเวิร์ด ****** ” ... ต้อนรับอย่างมืออาชีพเลยทีเดียว

.

.

 

 

ไฮไลต์อยู่ที่ ศาลาริมเมย พร้อมป้ายแสดง “สุดเขตแดนสยาม” !!!

 

... ช่วงค่ำหนาว กลางดึกหนาวมาก แต่ช่วงเช้าหนาวและสวยมาก กับบรรยากาศสายหมอกเลี่ยผิวน้ำแม่เมย ...

 

.

.

จาก สภ.แม่เมย เดินทางต่อมุ่งหน้า อ.แม่สะเรียง ตามนัดหมาย BG.ครูไทยใจเต็มร้อย ...

 

.

.

ครูเห็น “จอมมารน้อย” แล้วว่าไม่เหมาะที่จะฝ่าเส้นทางไปให้ถึง ท่าเรือแม่สามแลบ ควรจอดไว้ที่บ้าน ... เอา ยักษ์ใหญ่ไปคันเดียว พร้อม ยักษ์อึด ที่ครูเตรียมไว้สมทบขนของไปให้น้องๆที่โรงเรียน

 

เส้นทางเมื่อพ้นชุมชน ขึ้นเขาตลอด ขรุขระ ลูกรัง ถนนพัง และ ซ่อมเป็นช่วงๆ !!!

 

ถึง ท่าเรือแม่สามแลบ .. เพื่อความสะดวก และ รวดเร็วกว่า ขึ้นเรือ ล่องไปตามแม่น้ำสาละวิน เพื่อไปถึงบ้านท่าตาฝั่ง ใช้เวลาประมาณ ครึ่งชั่วโมง ถึง 45 นาที !!!

“ไปรถไม่ได้เหรอครู”

“ได้ครับ แต่ใช้เวลาชั่วโมงกว่า และถนนก็ไม่ดี ถนนเข้าป่า ขรุขระตลอด ซึ่งรถอีกคันที่ขนของบริจาค จะขับไปเจอพวกเราที่โรงเรียนครับ แล้วดูว่าใครจะถึงก่อน”

 

 

.

.

 จริงของครู !!!

 กว่ารถขนของบริจาคจะถึงโรงเรียน พวกเราเดินสำรวจชุมชนตั้งแต่ขึ้นฝั่ง ยันเดินรอบโรงเรียน หอบแฮก

ของถูกแจก ... เด็กน้อยยิ้มแย้มดีใจ ข้าวของมากมายที่พวกเขาได้รับ ถูกตอบแทนด้วยการแสดง “เชือกแห่งความสามัคคี” และ บทเพลงไพเราะภาษาถิ่น ปกาเกอะญอ ที่แปลได้ความความหมายตามการแสดงนั้น

 

 .

ถือว่าภาระกิจผู้นำสาร และ ความต้องการบรรลุเป้าหมาย ... พักค้างที่โรงเรียนหนึ่งคืน

 

 

 

 

"วิบาก ลำบาก หนาวมาก ... แต่สนุก และมีความสุขมาก !!! "

โดย ณดาว

 

กลับไปที่ www.oknation.net