วันที่ ศุกร์ กุมภาพันธ์ 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บ้านเธอ บ้านฉัน คือ บ้านของเรา!!!


การทำงานในพื้นที่ชายแดนปลายด้ามขวาน

ชีวิตของคนเป็น “ครู”

ใช่จะจัดกิจกรรมกรรมการเรียนการสอนเฉพาะในโรงเรียน

หากแต่

เราจะต้องทำงานแบบ 3 ประสาน คือ

“โรงเรียน-บ้าน-มัสยิด”

(ชุมชนไทยมุสลิม)

หรือ

“โรงเรียน-บ้าน-วัด”

(ชุมชนไทยพุทธ)

การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

กันระหว่าง 3 องค์กรหลัก

จึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

เพื่อประโยชน์ของ “เด็กๆ” และ “ชุมชน”

ดังนั้น

ครูจึงต้องมีบทบาทหลากหลายในเวลาเดียวกัน

เป็นครู

เป็นหมอ

เป็นนักปกครอง

เป็นนักประชาสัมพันธ์

เป็นนักสังคมสงเคราะห์

ฯลฯ

ดังนั้น

กิจกรรมต่างๆที่โรงเรียนจัด

ชุมชนก็จะมามีส่วนร่วม

ในขณะเดียวกัน

ชุมชนมีกิจกรรมใดๆ

โรงเรียนก็ต้องไปเข้าร่วมกิจกรรมเช่นเดียวกัน

เพื่อเป็นการสานสัมพันธ์ที่ดีให้มีต่อกันตลอดไป

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน

ณ มัสยิดประจำหมู่บ้าน

จัดงานวันเมาลิด

(เป็นวันคล้ายวันเกิดของพระศาสดานบีมูฮัมหมัด)

ดังนั้น

พวกเราคณะครู-นักเรียนจึงต้องไปเข้าร่วมกิจกรรมของมัสยิดด้วย

ทางมัสยิดได้เชิญคุณครูและเด็กๆ

ไปรับประทานอาหารเที่ยงกันที่มัสยิด

พร้อมทั้งแจกเงินให้กับเด็กๆทุกคน

เที่ยงวันนี้

พวกเราจึงไม่ทำอาหารกลางวันกินกันเหมือนทุกๆวัน

แต่เราจะไปกินอาหารกันที่มัสยิด!!!

พวกเราตั้งแถวเรียงหนึ่ง

ทั้งครูทั้งนักเรียน

เดินทางข้ามสวนยางพาราของชาวบ้านไป

ลัดเลาะเข้าหมู่บ้านมุ่งหน้าไปยังมัสยิดที่ตั้งอยู่สุดหมู่บ้าน

ระหว่างทาง

พวกเราก็ชมนก ชมไม้ ชมธรรมชาติของข้างทางไปด้วย

อีกทั้ง

เดินสังเกตวิถีชีวิตของชุมชนไปด้วย 

บ้านนี้อายุเก่าแก่เกือบร้อยปี

บ้านนี้มีเบี้ย(แลนด์)เยอะแยะ

ลูกหนำน้อยในป่ายาง

ทราบมั๊ยคะ..นี่คือ ดอกอะไร?

ณ มัสยิด

ชาวบ้านมาช่วยกันหุงหาอาหาร เพื่อเลี้ยงผู้คนในงาน

หุงข้าวกับไม้ฟืน

ต้มแกง

 

จัดแจงให้เด็กๆ ได้กินอาหารก่อน

เพื่อจะได้กลับไปเรียนต่อในภาคบ่ายต่อ

 ขอบคุณค่ะคุณครู

ขอบคุณ...ผู้ที่ทำให้เราได้มีข้าวกิน

 

ส่วนครูต้องรอให้เด็กๆ กินข้าวให้เสร็จก่อน

แล้วครูค่อยกิน อาหารการกินก็ง่ายๆ

 

เน้นหนัก น้ำพริก ผักต้ม ปลาเค็ม

และไฮไลท์ของงานคือ แกงเนื้อวัว

 

เด็กๆ กินข้าวเสร็จรับเงินที่ทางมัสยิดแจก

แล้วกลับโรงเรียน

 

ส่วนครูกินหลัง ก็เสร็จหลัง

แต่เดินกลับอีกทาง

โรงเรียนนำน้ำหวานมาร่วมกับทางมัสยิด

 

เพื่อจะสำรวจเส้นทางอีกเส้นทางไปด้วย

เดินจนเหนื่อย

เห็นมะพร้าวบ้านริมทาง

ขอแวะพักขอน้ำพร้าวกินหน่อยเถอะ

โอเคน่ะ เจ้าของบ้านอนุญาตแล้ว

งั้น พวกเราก็ไม่เกรงใจแล้วล่ะ

ขอกินน้ำพร้าวแก้ร้อน....

แก้กระหายก่อนนะเจ้าคะ!!!

 

ซดให้หายอยาก

คุณครูขา..แล้วหนู่ล่ะคะ?

 

 

 

(ขอขอบคุณ เพลง อับดุลเลาะห์ ของซูซู จากยูทูป)

โดย ชบาตานี

 

กลับไปที่ www.oknation.net