วันที่ ศุกร์ กุมภาพันธ์ 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โรคซึมเศร้า เครียด และข้าวเหนียวหมูปิ้ง


ผมเป็นโรคเครียดและกำลังจะเป็นโรคซึมเศร้า  หมอบอก  ผมเนี่ยนะเป็นโรคซึมเศร้า ก็จริงอยู่ปกติผมเป็นคนชอบเคลียดโดยสายเลือด(โทษไปโน่น) แต่จะให้เป็นโรคซึมเศร้าด้วยเนี่ยนะ  จะดีหรอ

 

แต่ผมก็เชื่อหมอนะ  ก็ท่านเป็นผู้เชียวชาญนี่นา  แถมยังสั่งพยาบาลเอายามาฉีดก้นผมแล้วด้วย  จะให้ไม่เชื่อได้อย่างไร  ท่านมีวิธีแนะนำให้ผมหายเครียด ซึ่งผมก็ทำตาม 

 

หนึ่ง  ให้บอกกับตัวเองว่าอย่าเครียด  ผมทำตามที่หมอบอกทุกประการ  บอกกับตัวเองทุกวัน และแทบจะทั้งวันด้วย  บอกไปบอกมาจนเครียดเลย....เวรกรรม

 

สอง  ให้ทานอาหารเช้าซะ  เมื่อผมบอกกับหมอว่าไม่ได้ทานอะไรตอนเช้านอกจากกาแฟ  เท่านั้นแหละ ผมก็โดนคุณหมอร่ายยาวเหยียด แต่อย่าให้เล่าเลยว่าคุณหมอร่ายว่าอย่างไรบ้าง  อาย  เอาเป็นว่าผมก็เชื่อหมออีกนั่นแหละ  เรื่อมจากการซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งมาทานในเวลาขับรถไปทำงานตอนเช้าด้วย  ก็คุณตำรวจบอกแค่ว่าห้ามโทรศัพท์เวลาขับรถนี่นา  ไม่ได้ห้ามทานข้าวเหนียวหมูปิ้ง  แปลว่าไม่ผิดกฎหมายถ้าผมจะจับพวงมาลัยรถมือหนึ่ง ทานข้าวเหนียวหมูปิ้งไปมือหนึ่งด้วย...ดีเหมือนกัน

 

เพราะเจ้าข้าวเหนียวหมูปิ้งนี่แหละ ทำให้ผมคิดถึงรุ่นน้องคนหนึ่ง เขาชือคุณโชค

 

คุณโชคทำงานในอุตสาหกรรมปิโตรเคมี ที่นิคมอุตสาหกรรมในจังหวัดระยอง  หน้าที่การงานก็ดี  นิสัยใจคอก็ดีด้วย ดีในมาตรฐานของผมนะ  เหล้าไม่บ่อย บุหรี่ไม่สูบ  เบียร์ไม่บอก  แค่นี้ก็ถือว่าดีแล้วในสายตาผม 

 

คุณโชคแกก็ทำตัวตามปกติตามที่มนุษย์เงินเดือนทั่วๆไปเขาทำกัน  วันว่างก็ไปฟิตเนสบ้าง  ไปดูหนังฟังเพลงบ้าง ไปเรื่อยเปื่อย  แต่สิ่งหนึ่งทึ่คุณโชคไม่ยอมเปลี่ยนแปลงไปเลยคือ ความรักที่มีต่อ"ก๊องแก๊ง"  มอเตอร์ไซด์ฮ่างของแก  ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปอย่างไร  เงินดงเงินเดือน  โบนงโบนัสจะมากมายแค่ไหน  แกก็จะขี่มอเตอร์ไซด์ฮ่างของแกอยู่เหมือนเดิม

 

"ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งนะพี่  ถ้าผู้หญิงเขารักผม เขาต้องรักที่ตัวตนของผม และทุกอย่างที่ผมเป็น" คุณโชคบอก

 

ผมเองก็อยากจะเชื่อเขาอยู่นะ  ในทางทฤษฎีก็ควรจะต้องเป็นอย่างนั้น  แต่ในทางปฏิบัติมันน่าจะมีองค์ประกอบอื่นๆอีกมากมายก่ายกองอยู่ด้วยนา

 

และนี่ก็เป็นอีกครั้งหนึ่ง ในหลายๆครั้งที่คุณโชคหน้าตาหงอยเหงาเศร้าสร้อยเหมือนไก่ติดไข้หวัดนก

 

"เธอบอกเลิกผมอีกแล้วพี่  เธอว่าไปด้วยกันไม่ได้"

 

"ทำไมหน่ะพี่  แค่ผมไม่มีรถยนต์ขับเหมือนคนอื่นๆเขาใช่มั้ย"

 

"มันไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกโชค อย่าคิดมาก"

 

"แล้วเรื่องไหนล่ะพี่"

 

'หน้าตาแกด้วยหรือปล่าว'....อันนี้คิด  แต่ไม่กล้าพูดอกไปกลัวน้องจะสะเทือนใจไปมากกว่านี้

 

ที่ร่ายยาวมาขนาดนั้น  นั่นยังไม่เรื่องที่ทำให้ผมคิดถึงเขา  เรื่องที่ผมคิดถึงเขา มันเป็นเรื่องของหมูปิ้ง  เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า

 

"วันนั้นหน่ะพี่  ผมเลิกงานแล้วรู้สึกหิวข้าวมากเลย  ผมเลยขี่ก๊องแก๊งไปตลาดนัดตอนเย็น  ว่าจะไปซื้อของกินเล่น  แล้วก็จะซื้อกับข้าวด้วย"

 

"ผมก็เดินซื้อของหลายอย่างนะพี่  ผลมงผลไม้ แล้วก็ดอกไม้เอาไปไหว้พระด้วย" โห พ่อคุณ ประเสริฐสุดๆ

 

"จนผมเดินมาเจอร้านข้าวเหนียวหมูปิ้ง  กลิ่นหอมยั่วใจมาก  หรืออาจเป็นเพราะผมหิวด้วยเลยซื้อมา  พอเดินกลับมาถึงรถ ผมคิดว่าควรซื้อกับข้าวไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องลงไปกินอาหารตามสั่งอีก  เลยแขวนของที่ซื้อมาเอาไว้ที่หน้ารถ เดินไปซื้อข้าวกับกับข้าวที่ร้านใกล้ๆ"

 

"พอซื้อเสร็จกลับมาที่เจ้าก๊องแก๊งเท่านั้นแหละพี่  พี่เชื่อมั้ย  ข้าวเหนียวหมูปิ้งหาย...."

 

"พี่เชื่อมั้ย  ผมจะบ้าตาย โกรธจนเลือดขึ้นหน้า  โจรบ้าอะไรว๊ะ  ขโมยข้าวเหนียวหมูปิ้ง  อย่างอื่นมันไม่แตะต้องเลยนะพี่  ดอกมงดอกไม้ทำไมมันไม่ขโมยเอาไปไหว้พระ ผลมงผลไม้มันก็ไม่เอา  มันเอาแต่ข้าวเหนียวหมูปิ้งของผมไป"

 

"แล้วแกทำยังไงต่อ  ไปแจ้งความป่าว"

 

"พี่จะบ้าหรอ  หมูปิ้งหายเนี่ยนะต้องไปแจ้งความ  ผมเดินกลับไปที่ร้านเดิม  แล้วซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งกลับมาอีก  แขวนเอาไว้ที่เดิม  แล้วเดินออกไปยืนดูห่างๆ  ว่ามันจะมาขโมยของผมอีกไหม"

 

"ทำไปเพื่ออะไรว๊ะ ไม่เข้าใจ  แล้วมันกลับมาหรือปล่าว"

 

"ก็ผมอยากรู้นี่พี่  ว่าไอ้โจรมันจะหน้าตาอย่างไรที่ขโมยข้าวเหนียวหมูปิ้ง  แต่มันก็ไม่กลับมานะ  ผมรออยู่พักใหญ่ๆ  ทนหิวไม่ไหวเลยเดินกลับไปนั่งกินข้าวหนียวหมูปิ้งบนเจ้าก๊องแก๊งนั่นแหละ"

 

"อ่าว  แล้วไงต่อ"

 

"แล้วมันจะยังไงล่ะพี่  พอกินเสร็จผมหายหิวเลยนึกขึ้นได้  ว่าไอ้คนที่ขโมยไปเขาคงหิวเหมือนกันกับผมนี่แหละ  คงไม่ได้ตั้งใจมาขโมยของผมหรอก  คงหิวมากแต่ไม่มีตังส์ซื้อ เลยมาเอาไปกิน  ผมเลยอดหสิกรรมให้เขาไป  แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้นะพี่ ว่าแค่ข้าวเหนียวหมูปิ้งหายทำไมผมถึงโกรธเสียยกใหญ่"

 

"นั่นหน่ะสิ  แต่คิดอย่างนั้นก็ดีแล้ว  ให้เขาไป เขาได้กินอิ่ม  เราก็พาลได้บุญไปด้วย"

 

การสนทนาของผมกับคุณโชคในเรื่องนี้จบลงตรงนั้น  ทุกวันนี้ทุกครั้งที่ผมซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง  ผมจะนึกถึงคุณโชค  และโจรขโมยข้าวเหนียวหมูปิ้งทุกคราไป  อาจเป็นเพราะ ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยโดนขโมยข้าวเหนียวหมูปิ้งมั้ง

จุ๊ๆๆๆ  อย่าเอ็ดไปล่ะ  คุณโชคเขาไม่รู้ว่าผมเอาแกมานินทาในบล๊อค......

 

ถนนโบราณ

 

 

โดย ถนนโบราณ

 

กลับไปที่ www.oknation.net