วันที่ พุธ กุมภาพันธ์ 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หญิงสาว กับ จักรยาน


"ปั่นจักรยานเป็นนะ” ผมถามขณะปรับหลักอานต่ำลงมาเพื่อให้พอเหมาะกับเรือนกายของผู้ปั่น... 


“ได้ สบายมาก” เสียงตอบหนักแน่นแสดงถึงความมั่นใจเต็มเปี่ยม...


“ไปก่อนนะ ตามมาเร็วๆเข้า” เพียงสิ้นความ “เธอ” ขึ้นนั่งบนหลังอานและปั่นออกไปสุดแรงถีบ ส่งให้ร่างเล็กๆแบบบาง ห่างออกไปช้าๆ แต่นั่นก็ยังเร็วกว่าที่ผู้เฝ้ามองจะทันได้คว้ากล้องออกมาบันทึกภาพของเธอ...


แม้เป็นห่วง แต่การได้เห็นท่วงทีทะมัดทะแมงบนหลังอานนั่นก็พอจะช่วยให้ความกังวลที่มีคลี่คลาย...

ผม และ บุญมา ทิ้งระยะห่างจากเธอพอสมควร ด้วยในใจคิดหวังเพียง “อยากเห็น” ความสนุกสนานนัยตัวของหญิงสาวจากที่ไกลๆ...


ถนนคอนกรีต เรียบ และโล่ง ช่วยให้เธอโลดแล่นอยู่บนหลังอานได้อย่างเสรี...


และช่วงเวลาเช่นนี้บนเส้นทางอันปลอดโปร่งจึงมีเพียง มนตรี กับ บุญมา และ อิกขณา กับ เบียงคี่ แม้ปั่นคนละคันแต่ก็อยู่ร่วมกันบนเส้นทางสายเดียว บางคราวเราปั่นมาเคียงคู่ หากบางฤดูก็ผลัดกันขึ้นนำ หลายจังหวะหยุดพักเพื่อจดจำถึงสิ่งที่ได้กระทำร่วมกันมา และด้วยการปั่นเช่นนี้กระมังที่ทำให้เราได้เห็นบางสิ่งนัยวิถีชีวิตของตนเอง...

เสียงเจื้อยแจ้วจากเธอปลุกสติให้คืนสู่ความจริงตรงหน้า...


รอยยิ้มกว้างขวางที่เมื่อรวมกับเสียงหัวเราะอันเต็มเสียง ชวนให้ผู้เฝ้ามองรู้สึกราวกับกำลังปั่นจักรยานอยู่กับ “เด็กหญิงคนหนึ่ง”...


เด็กหญิงซึ่งกำลังใช้ชีวิตอยู่กับความสนุกสนานตามวัยและวันของเธอเช่นที่ควรเป็น...

“สนุกดี จักรยานก็ปั่นดีมาก ปั่นมาตั้งนานยังไม่ค่อยเหนื่อยเลย...” เธอบอกด้วยน้ำเสียงสดใส เมื่อหยุดรถลงตรงหน้า...


“แน่นอนหละก็รถมันดี...” ผมแย้งกลับซึ่งขัดกับคำตอบในใจ...


“ไม่ใช่คุณภาพจากจักรยานสัญชาติอิตาลีคันนี้หรอกที่ทำให้เธอกลับมามีชีวิตชีวาเช่นนี้ หากเป็นหัวใจของเธอเองต่างหากที่เมื่อใดมันได้สัมผัสถึงความสุขอย่างแท้จริงแล้ว เมื่อนั้นวิถีแห่งเธอจะถูกขับเคลื่อนไปด้วยพลังบางอย่างซึ่งมีความหมายมากจนเกินกว่าที่ความลำบากหรืออุปสรรคใดๆจะมาหยุดยั้งการก้าวเดินของเธอ...”

“โห...นกอะไรบินเต็มฟ้าไปหมดเลย” เธอถามขณะแหงนเงยขึ้นมอง นกจาบคาเล็ก จำนวนกว่าร้อยตัวที่กำลังบินผ่านเราทั้งสอง...


“นกจาบคาเล็กเหรอ เป็นนกก็ดีนะบินไปได้ทุกที่เลย ดีจัง...” หญิงสาวรำพึงเบาๆ ก่อนจะปล่อยสายตาตามติดไปกับฝูงนกเหล่านั้น...


ฝูงนกซึ่งบินกลับเรือนรังไปในทิศทางเดียวกับที่ดวงตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า และนั่นก็เป็นสัญญาณให้เรารู้ว่าเวลาของคนกับจักรยานก็ใกล้สิ้นสุดลงแล้วเช่นกัน...


ขณะปั่นจักรยานกลับบ้าน ผมปล่อยให้เธอนำหน้าเช่นเดียวกับช่วงแรกของการเดินทาง...

“ทำไมปั่นช้าจัง...” เธอถามเมื่อถึงบ้าน...


“เหนื่อยไหม...” ผมถามแทนคำตอบ ด้วยเห็นเม็ดเหงื่อผุดพราวอยู่ทั่วใบหน้า...


เธอส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม...


รอยยิ้มที่ทำให้ผู้เฝ้ามองสัมผัสได้ถึงความสุขที่ออกมาจากหัวใจของหญิงสาวคนหนึ่ง...


หญิงสาวที่ผมหมายให้รอยยิ้มอันเต็มอิ่มเช่นนี้ดำรงอยู่คู่กับเธอในทุกๆกาลเวลานับจากนี้และตลอดไป...

. . .

 

 

 

โดย turtlerun

 

กลับไปที่ www.oknation.net