วันที่ พฤหัสบดี มีนาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พอ.สว.บ้านทีโบะคี อ.ท่าสองยาง จ.ตาก-๒





      ต้นเดือนมีนาคม ที่เป็นหน้าร้อนแล้ง แต่ช่วงเช้าของวันที่เดินทางไปบ้านทีโบะคี  
ต.แม่สอง อ.ท่าสองยาง ท้องฟ้าร่มไปด้วยเมฆ การเดินทางขึ้นดอยจึงไม่ร้อนมากนัก
โดยเฉพาะกับเจ้าหน้าที่ ที่ต้องนั่งกระบะหลัง ไปเจอแดดจัดเมื่อช่วงจะใกล้ถึงหมู่บ้านแล้ว 
แม้จะเป็นเส้นทางภูเขา แต่ก็มีต้นไม้น้อยมาก ต้นไม้ใหญ่แทบไม่เห็น และตลอดทาง
จะพบการตัดไม้เล็กไม่น้อยบนภูเขา เพื่อเตรียมเป็นที่เพาะปลูก …เกษตรเชิงเดี่ยว
ที่ลุกลามเลยไปถึงบนดอย เขาลูกแล้ว ลูกเล่า จะเหมือนหัวที่มีผมบางๆ ล้านเป็นย่อม ๆ ..
วิถีที่เปลี่ยนไป ธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ก็ลดหายลงไป..
สุดท้ายมนุษย์ นั้นเองเป็นผู้ต้องรับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงนั้น

        การเดินทาง สี่ชั่วโมงกับระยะทาง ๙๖ กิโลเมตร สิ้นสุดที่จุดหมายบ้านทีโบะคี หมู่ ๑๓
ต.แม่สอง หมู่ ๑๓ หมู่เดียว แต่มีป๊อก(กลุ่ม)บ้าน ๗ ป๊อก และระยะทางแต่ละป๊อกห่างกันหลายกิโล  
เจ้าหน้าที่เริ่มการตรวจคนไข้ในช่วงบ่าย คนไข้ไม่เยอะมากเหมือนหมู่บ้านอื่น
ซึ่งการไม่ป่วยไข้เป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่บางบ้านที่อยู่ไกลออกไป ถ้าไม่เจ็บป่วยอะไรมากก็ไม่เดินทางมา
เพราะต้องใช้เวลาเดิน(เท้า)หลายชั่วโมง และจะมีสถานีสาธารณสุขชุมชนประจำอยู่ที่นี่ ๑ แห่ง
มีเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียว ต้องรับผิดชอบทั้งหมด ๗ ป๊อกบ้านซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งการเดินทาง
และสภาพอากาศ ..ด้วยงบประมาณที่จำกัด โอกาสของคนที่อยู่ห่างไกล ก็น้อยลงไปด้วย …   

       ชาวบ้านที่อาศัยอยู่บนดอยเหล่านี้แทบทั้งหมดจะเป็นคนชนเผ่าปะกาเกอะญอ การสื่อสาร
เจ้าหน้าที่ต้องพูดภาษาถิ่น ซึ่งบางทีกว่าจะเข้าใจก็ต้องถามไถ่กันอยู่นาน 
อีกหนึ่งปัญหาคือเรื่องนามสกุล เมื่อชาวบ้านที่เคยอยู่กันมานาน ด้วยชื่อเรียกเพียงอย่างเดียว
และต้องถูกจัดเข้าตามระเบียบของกรมการปกครอง
ซึ่งต้องมีบ้านเลขที่ มีชื่อ มีนามสกุล ด้วยการไปแจ้งที่อำเภอท่าสองยาง
บางทีเรื่องนามสกุลเลยมักเป็นเรื่องที่ชวนให้สนุกสนานอยู่เสมอ  
เมื่อเจ้าหน้าที่ต้องซักประวัติว่า ชื่อนามสกุล อะไร
คำตอบที่มักจะได้รับ คือนามสกุล … อยู่ที่บ้าน ไม่ได้เอามาด้วย
และที่หมู่บ้านนี้ มีชาวบ้านคนหนึ่งเมื่อโดนถามนามสกุล ก็บอกว่า.. นามสกุล หายไปแล้ว
ลูกสาวเอาไปไหนไม่รู้ …นั่นคือลูกสาวไปทำงานต่างถิ่น และคงเอาทะเบียนบ้านไป
บางทีเจ้าหน้าที่ก็ต้องพยายามสอบถามจากคนรู้จักกัน กว่าจะได้เรื่องบางทีต้องถามมากกว่าอาการ ป่วยไข้
     ชาวบ้านที่นี่จะมีอัธยาศัยไมตรีที่ดีมาก หุงข้าวมาให้ทุกมื้อ เด็กๆ ก็มีน้ำใจ ..
ในความด้อยโอกาส…กลับมากล้นด้วยน้ำใจ
     การได้เข้าไปช่วยตรวจ รักษาของเจ้าหน้าที่ พอ.สว.และเจ้าหน้าที่ สาธารณสุขทุกคน
เป็นสิ่งเล็กๆ ที่สามารถหยิบยื่นให้ได้ ..เพราะสุขภาพที่ดี หมายถึงคุณภาพชีวิตที่จะดีตามมาได้


เจ้าหน้าที่ขับรถชำนาญการ(เป็น)พิเศษ ที่พาไป-กลับ อย่างปลอดภัย กับเส้นทางที่ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง
 

 

 

หลังการตรวจรักษาเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ช่วยกันแจก สิ่งของ และเสื้อผ้า แก่เด็กๆและชาวบ้าน ..ขอบคุณผู้ร่วมบริจาคทุกท่าน

 

 

 

 

 

 

 

 

มื้อก่า...คนปั่นฝ้ายประจำหมู่บ้าน ฝ้ายจะมีสีขาวและสีน้ำตาลอ่อน ...แทบทุกบ้านจะมีการทอผ้าไว้ใช้ และมีที่ขายบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

ผ่านโลก...

 

 

 

เส้นทางไป-กลับ ที่สวยงาม แต่บางช่วงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

 

 

 

วันเดินทางกลับ ออกจากหมู่บ้านได้ ๔-๕ กิโลเมตร เจอเด็กๆ ที่เดินกลับมาจากโรงเรียน ..ประจำ
ที่อยู่ห่างหมู่บ้านประมาณ ไม่ต่ำกว่า ๘ กิโลเมตรภูเขา .. นี่คือความมุ่งมั่นตั้งใจของเด็ก
ที่ต้องเดินเท้าในแต่ละสัปดาห์ บางคนอยู่ไกลมากใช้เวลาเกือบวัน

 

 

ขอขอบคุณเจ้าหน้าที่ทุกท่าน และขอบคุณโรงพยาบาลท่าสองยางที่ได้ให้โอกาสติดตามไป

 

 

 

-- น้ำใจไมตรี และโอกาส เป็นสิ่งที่มนุษย์หยิบยื่นต่อกันได้ --



--- ขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาเยี่ยมชม และขอขอบคุณแทนเจ้าหน้าทุกท่านในกำลังใจที่ให้มา นะคะ ---


 

 

โดย สายน้ำพระจันทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net