วันที่ อังคาร เมษายน 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ด้ามขวาน..บ้านฉัน ณ วันนี้!!!


 จริงๆแล้ววันนี้

ชบาตานีก็อยากจะทำกับข้าวแบบบ้านๆ

ให้เพื่อนๆได้ชิมกันอีกเหมือนเคย

แต่ด้วยเหตุการณ์ในพื้นที่เกิดถี่จนน่าใจหาย

ชาวบ้านเดือดร้อนกันทุกหย่อมหญ้า

ล้วนแต่สร้างความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินแก่เจ้าหน้าที่บ้านเมือง

และชาวบ้านชาวช่องกันถ้วนหน้า

พื้นที่ที่อุดมไปด้วยทรัพย์ในดินสินในน้ำ

ที่ยั่วให้ฝ่ายตรงข้ามอยากได้ใคร่มี

สร้างสถานการณ์รายวันโดยไม่คำนึงถึงคุณธรรมใดๆ

ว่าใครจะเดือดร้อน?

ว่าใครจะสูญเสีย?

เรื่องความสูญเสียในเศรษฐกิจไม่ต้องพูดถึง

มันเสียหายอย่างย่อยยับไปนานหลายปีแล้ว

จนเกินที่จะเยียวยา

เรื่องเศรษฐกิจยังพอว่า

แต่เรื่องไล่ฆ่าผู้คนยิ่งกว่าปีศาจร้าย นี่ซิ

เป็นเรื่องที่สะเทือนขวัญ

สร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้คนไปทุกหย่อมหญ้า

กลัวที่จะออกไปไหนมาไหนอย่างเช่นปกติ

กลัวที่จะออกไปทำมาหาเลี้ยงชีพ

กลัวแม้กระทั่ง การอยู่ในบ้านของตัวเอง

ความไม่ปกติในพื้นที่

กลายเป็นเรื่องปกติ..

ไปในสายตาของผู้รับผิดชอบบ้านเมือง

แต่พวกเขา เคยสำนึกบ้างหรือเปล่า?

ว่าชีวิตของพวกเรา  "คนปลายด้ามขวาน" ก็เป็นคนไทยเหมือนกัน

มีชีวิต มีเลือดเนื้อเหมือนกัน

อยากจะให้ผู้นำบ้านเมือง

ลงมากินอยู่หลับนอนในพื้นที่อย่างพวกเรา

ซักแค่วันเดียว

วันเดียวจริงๆ

แล้ว พวกคุณจะรู้ว่า ชีวิตของพวกเรามีความรู้สึกเช่นไร?

ชีวิตของพวกเราที่ไร้ซึ่งทหารคุ้มกันตลอดเส้นทาง

เหมือนท่านผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองได้รับการปฏิบัติ

แล้วพวกท่านเหล่านั้น จะรู้สึกว่า

“พวกเราอยู่ในสภาวะเหตุการณ์เช่นนี้มาตลอด 10 ปี”

มันจะเจ็บปวด ทรมาณขนาดไหน?

แต่จะให้พวกเราทิ้งผืนแผ่นดินเกิดที่บรรพบุรุษของเรา

ยอมแลกมาด้วยเลือดเนื้อให้ใครก็ไม่รู้นั่นหรือ?

ก็ใช่ที่

หากพวกเรารักตัวกลัวตาย ผืนแผ่นดินผืนนี้

เราคงจะทิ้งให้พวกมันไปอย่างง่ายดาย

แต่เราจะตอบคำถามวิญญาณของ “บรรพบุรุษ” ของพวกเราได้อย่างไรกัน?

วันนี้ชบาตานีอยากจะฝากบทกลอน ของเพื่อนครูคนหนึ่ง

ที่ผจญกับเหตุการณ์มาด้วยกันตลอดมา

โดยมิเคยคิดแม้แต่หลีกหนี หรือละทิ้งแผ่นดินเกิด

และเป็นอีกคนที่ยอมสละชีวิตแล้วเพื่อ "ผืนแผ่นดินเกิด"

คุณครูท่านนี้ท่านไม่ได้จบเอกภาษาไทย

ไม่ได้เก่งในเรื่องกาพย์กลอน

แต่ท่านก็สามารถเขียนบทกลอนขึ้นมาจากแรงบันดาลใจ

กับเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัวท่านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ท่านเป็นครูเล็กๆคนหนึ่ง ณ ปลายด้ามขวาน

ไม่มีอำนาจที่จะไปขีดเส้นให้ประเทศนี้

แผ่นดินนี้เดินไปในทางทิศไหน

แค่อยากฝากบทกลอนจากหัวใจบทนี้แก่ผู้บริหารบ้านเมือง

ณ ห้วงเวลานี้

เผื่อว่า ซักวันหนึ่ง แสงสว่าง ณ ปลายอุโมงค์

มันอาจจะเกิดขึ้นอย่างปาฏิหาริย์

แม้จะเป็นแค่ความหวังเพียงริบหรี่

แต่ก็ยังดีกว่า ชีวิตอยู่อย่างไม่มีความหวัง

บทประพันธ์ของท่าน

ขอมอบให้แก่ครูชายแดนใต้และทหารกล้า

ณ ผืนแผ่นดินปลายด้ามขวานทุกท่าน

 

"ด้วยชีวิตและอุดมการณ์ของ....ครูปลายด้ามขวาน"

 

                                    เพราะเป็นครูปลายด้ามขวานชายแดนใต้

                               ต้องเสี่ยงตายเฉกเช่นทหารหาญ

                               เสียงปืนลั่นปลิดชีพเพราะมือมาร

                               แต่อุดมการณ์ครูยังอยู่คู่เด็กไทย


                                     ขอเพียงเพื่อส่งเด็กน้อยให้ถึงฝั่ง

                              เป็นพลังของชาติอันยิ่งใหญ่

                             สอนให้รักแลหวงแหนแผ่นดินไทย

                             ปกป้องไว้ซึ่ง ชาติ ศาสน์ กษัตรา


                                      จะฟันฝ่าเพื่อปกป้องขวานทองนี้

                                ด้วยศักดิ์ศรีครูแดนใต้ใจแกร่งกล้า

                               เพียงเพื่อศิษย์แจ่มกระจ่างทางปัญญา

                               พร้อมนำพา คุณธรรม นำชีวี

                                       มิเคยคิดท้อแท้แลแพ้พ่าย

                              อุทิศ “กาย” และ “หัวใจ” ไว้ตรงนี้

                             แม้กาลเวลาผันผ่านเนิ่นนานปี

                            (ขอ) ทำหน้าที่ “ครูดีศรีแผ่นดิน”

                                    ขอเป็นกล้วยไม้เคียงคู่นักรบกล้า

                             ร่วมฟันฝ่าเพื่อพี่น้องปกป้องถิ่น

                            ได้กำลังใจจากเพื่อนพ้องทั่วแดนดิน

                            แม้ชีพสิ้นก็สมค่า คำว่า “ครู”

......................................

                                                      ประพันธ์โดย  ครูระวีวรรณ หนูแก้ว

                                                                 โรงเรียนบ้านปะนาเระ(รัฐอุทิศ)

                                              สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปัตตานี เขต ๑

............................................

ป.ล. ขอสดุดี ทหารกล้า ผู้พลีชีพเพื่อชาติ

 (ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต)

เรือโท ชัยสิทธิ์ เตชะสว่างวงศ์

รอง หน.ชุด อีโอดี.

และทหารชุด ฉก.นราธิวาส 32 และกองทัพเรือ

ที่เสียชีวิตในเหตุการณ์เก็บกู้ระเบิด ณ อ.บาเจาะ

ทุกๆ ท่าน

ขอให้ดวงวิญญาณของทุกท่านไปสู่สรวงสวรรค์

และขอแสดงความเสียใจต่อ

ครอบครัวของนายทหารกล้าทุกๆคนด้วยหัวใจ

และอยากจะขอวิงวอนผู้บริหารบ้านเมืองว่า

โปรดคำนึงถึงชีวิตของเหล่าทหารกล้าเหล่านี้บ้าง

พวกเขาก็มีชีวิต มีจิตใจ มีครอบครัว มีคนที่รักรออยู่ที่บ้าน

หนึ่งคนในครอบครัวสูญสิ้น นั่นหมายถึง

ครอบครัวที่เคยอบอุ่น อบอวลไปด้วยความรัก

ครอบครัวที่เคยมั่นคง เพราะมีเสาเรือนที่เข้มแข็ง

พลันสูญสลายลงทุกสิ่ง

ณ เวลานี้

ควรจะคิด จะเร่งทำอะไรที่มันเป็นรูปธรรมมากกว่านี้

เพื่อให้ด้ามขวานที่ "บรรพบุรุษ"ของเราอุตส่าห์แลกมาด้วยเลือดเนื้อและชีวิต

คงอยู่คู่กับขวานไทยของเราตลอดไป

หรือจะปล่อยให้ขวานไทยไร้ด้าม

แล้วมันจะเรียกว่า ขวานไทย ได้อย่างไรกัน?

 

โดย ชบาตานี

 

กลับไปที่ www.oknation.net