วันที่ พุธ พฤษภาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...บันทึก การรอคอย และจากไป


 

นักเดินทางระยะแตกต่าง ตามลักษณะของรูปโลก กลมๆที่ตั้งเป็นแผนที่โลก 

ให้เราและท่าน หมุนดูตาม 

 

    

 

เมื่อก้มสำรวจดูแล้ว รอยยิ้มที่กว้างมาก และน้อยเท่าที่เราต่างก็สนทนากัน

มีเสียงหัวเราะดังมาบ้าง ทั้ง คิกๆ และ ระเบิดดัง ฮา...อยู่ไม่ขาด 

ในสนทนาของเราทุกคนนั้นต่างก็เล่าเรื่องราวที่เดินทางเหยียบย้ำไปในทุกแห่ง

ที่ต่างก็เพลิดเพลินในการศึกษาทัศนาจร ท่องเที่ยว ที่ตื่นเต้น สนุกเป็นทุกข์ กับกำหนดการ

และก็มีความสุขมากมายที่ได้เดินทางถึงจุดหมายแล้วในแต่ละจุดหมายที่ พากายพาใจไปถึง

 

 

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=4616206241004&set=t.100000295603682&type=3&theater

 

สัมผัสทางตาที่เห็นก็บอกได้ว่า การมาพบกันครั้งแรก ทางกายที่พาใจมาของผู้มาเยือนและผู้รอคอย

เราต่างก็เปิดใจยิ้ม...ยิ้มที่ชนะทุกสิ่งที่เป็นเตรื่องหมายแห่งสันติ โดยดุษณี 

 

 

วันนี้ข้าพเจ็าก็ยังยิ้มกับร่มเงาที่ร่มครึ้มของฤดูกาล ต้อนรับมุมมองที่ไม่อาจหาได้จาก 

จุดอื่นของแผนที่โลก ต่างมุมต่างวาระและต่างอารมณ์ ...ในที่นี้หมายถึง...ข้าพเจ้ากำลัง

ศึกษาธรรมชาติของสมมุตติที่เป็น ซันญ่าและปัจจุบันขณะ...ที่กำลังดำเนินอยู่

 

 

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=579198108766704&set=pb.100000295603682.-2207520000.1367977434.&type=3&theater

 

มีคำพูดหนึ่งที่ยังอยู่ในสำนึกได้ยินว่า อดทนอีกนิด มูลค่าแห่งชีวิตที่กำลังเดินทางไปนั้น จะมีรางวัล

ที่ประมาณไม่ได้ในรู้สึกของเราเอง เมื่อเราปล่อยวาง...ทุกสิ่งให้เวลาพาทุกสิ่ง เปลี่ยนแปลงไป 

 

.........เฮ้อ....อีกแล้วเรื่องสั้นที่เขียนแต่ละครั้งมันไม่ได้หลุดพ้นไปจาก บ่นๆ ในความน่าเบื่อหน่าย

แห่งธรรมะที่เป็นไปแบบของข้าพเจ้าเอง สักครั้งเลยสิน่า........ฮา

เพื่อนนักเดินทางที่ แสตมป์หนังสือเดินทางครั้งแรก สู่ประเทศไทย มุ่งตรงมาที่อ่าวไทย

นอนพักที่บ้านหลังนี้ อยู่ 6 คืนเขาเป็นสุขกับการเดินไปสำรวจ หมู่เกาะ อ่างทอง และย่ำเท้า

เดินไปทุกระแหงของเกาะพะงัน เกาะที่ไม่เด่นหรู ดั่ง เกาะสมุย หากแต่ว่าก็เติบโตไม่หยุดนิ่ง

จนข้าพเจ้าเกรงว่า จะหยุดรั้งความเจริญไม่สมดุลย์ (ตรงนี้ต่างหากที่ข้าพเจ้าไม่ปรารถนาจะเห็น)

 

 

 

เราจะมีโอกาสสนทนากัน ในทุกเช้าที่ตื่นมา ด้วยรอยยิ้ม ที่เราเริ่มบอกกล่าวความเป็นไปแห่งธรรมชาติ

และความสุขสะดวกสบายที่จะให้เพื่อนนักเดินทางได้เก็บเกี่ยวเอา ความเป็นเกาะพะงัน กลับไปด้วยความทรงจำ

ที่แตกต่างจาก พระจันทร์เต็มดวงที่เป็นมายา ...แห่งความสนุกสนาน ที่สากลยกระดับในทางด้านมึด....

เพื่อนชาวโรมาเนีย

                          และท่านผู้นี้พาตัวเองมาพร้อมพร้อมกับ พระฉายาลักษ์ ของพระเจ้านิโคลัส

ทรงฉายคู่กับ ในหลวง ร.5 ของเรา ครั้งนี้เป็น ครั้งที่สองของเขา เชอร์กี้ รัสเซียสนิสน้องชายผู้น่ารัก...

 

 ภาษาไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเราเลย เขาใช่ใจและภาษามือภาษกายเล่าเรื่องตัวเอง พร้อมในค่ำคืนที่

ไปสำรวจบ้านที่เคยมาเมื่อ ปีก่อนนี้อย่างสนุกสนาน 

แฟรงค์พี่ชายที่แสนดี ฝรั่งเศษที่สื่อกับข้าพเจ้าด้วยสื่อกูเกิ้ลแปลภาษา เราคุยกันอย่างสนิทสนม

วางใจที่ไม่แตกต่าง ครั้งที่สองในรอบปี อีกเช่นกันกับ เชอร์กี้รัสเซียสนิส...

สองคนนี้เดินๆ และเดินตามชายหาดทุกแห่งที่เขาตื่นขึ้นมาทุกวัน ในช่วง 10 วันที่มาพักที่

บ้านหลังนี้ของเขา 

 

 

 บ้างครั้งในหลายๆคน ที่หน้าตา บอกว่าฝรั่งๆ มากๆ ก็ไม่เคยสื่อสาร ภาษาที่ีเราเข้าใจทางหูฟัง

ได้ดีไปมากมายกว่ากิริยา ที่แสดงออกมา ความพยายาม ที่มีรอยยิ้ม และในหลายคำพูดที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษของเขา

ก็พาให้สัมผัสทาง สื่อมือและ คำแปล โดยรวม ข้าพเจ้าแปลกใจตัวเองมาก ....ที่สามารถรู้ได้ว่าเรา ต่างบอก

เล่าอะไรกัน เพราะพวกเราเป็นเหมือน ญาติชาติโบร่ำราณ ของตัวเราเองกระนั้น                  

 

 

กลุ่มคนที่ต่างมาคนละประเทศ สนทนากัน ช่างมีแต่กระแสที่ เป็นมิตรฑูต...ไมตรี ถือเตรื่องดื่ม

ของใครของเขามาต่างก็นั่งลงตรงโต๊ะไมตรีที่มีอยู่เพียงตัวเดียวโดยตั้งใจของเจ้าของสถานที่

ที่พยายามบอกกับเพื่อนมาที่มาเยือนว่า ขอให้ที่นี่เป็นดังบ้านอีกหลังของท่าน ในประเทศไทยด้วยนะ

...จงกระทำตัวของท่านให้สบายๆ ที่สุด 

 

 

ครูสอนภาษาที่จัดว่าชัดเจนในภาษาไทยได้ดีมากๆ สอนตามโรงเรียนในตัวเมืองหลวงกรุงเทพฯ 

ก้ยังลากสัมพาระมาพักด้วย 4 คืน ขอบคุณมากนะคะครูภาษา ที่เก่งมีข้อมูลมาดี ที่สุด 

และภาพล่างนี้ เจ้าหน้าที่ทำงานปฎิบัติการในศาล ของประเทศ สหราชอาจักร 

คนคู่นี้สาวสวย หล่อทั้งทางใจและกาย เห็นหน่อมะพร้าว วางแป๊ะตามหย่อมดิน

 

ต่างๆในบริเวณ ก็บ่นๆ แบบ นะเออแนะช่างจะจัดสรรทนาการณืน่าดูเลยนะ หน่อมะพร้าวงอกก้มีด้วย

มีไผ่เสียบแซม คนอะไรสร้างบรรยากาศน่าดู .......เธอบ่นเป็นภาษาอิงริช ของเธอคนบังเอิญได้ยิน

ก็อมยิ้ม ...ขนาดไม่ได้บ่นเป้นภาษาไทย ยังยิ้มแก้มป่องหน้าบาน เท่ากระโด้ง .....

อิอิอิ .......ภูมิใจกับบ้านหลังนี้ด้วยจริงๆนะ 

 

   สายลมอ่อน ๆ แดดเริ่มสว่างสาดส่องวันนี้อีกวัน การเดินทางของวันเวลา

ที่ข้าพเจ้าเองกำลังลด...ก้าวย่างให้เดินช้าลง มาในช่วง 700 กว่าวันนี้ 

เริ่มต้นน่าพอใจในความปล่อยวาง...กับความเป็นจริง...สังขารกำลังพาจิต...วิญญาณเรียนรู้กับ 

ปรากฎการของ...เกิด แก่ เจ็บ ...............กำลังรับรู้ว่าเจ็บคือ ผลของ ชรา...

 

ขอบคุณพื้นที่โอเคเนชั่น ที่อนุญาตกรรมสิทธิ์ทุกส่วนในหน้าเพจของ ซันญ่าที่

ให้โอกาสเขียนตัวเอง บ้างครั้งก็หลุดๆ กับการเมือง 

บ้างครั้งก็เพ้อ...เจ้อกับ วรรณกรรมส่วนตัว ฮา.........

 

 

 

ด้วยจิตคาราวะ

 

ขอบคุณภาพประกอบตัวละครผู้มาเยือนตัวตนจริงๆ จาก เฟ๊สบุ๊ค

https://www.facebook.com/cici.thai2/photos?collection_token=100000295603682%3A2305272732%3A5

และยังมีภาพความทรงจำอีกเป็น พันๆ ภาพ ที่ช่วงเวลาสั้นๆ จะค่อยๆ เขียน บันทึก

เพื่อเป็นการขอบคุณเพื่อนๆ ที่มาหากัน จากคนละซีกโลก 

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่เข้ามาอ่าน 

 

หวังทุกวัน ปันแบ่ง ตำแหน่งยิ้ม

ประโลมพริ้ม หลับตา พาสุขสรรค์

แด่โลกธรรม ที่เป็น เช่นคืนวัน

ทุกข์...สุข ขั้น คละเคล้าบ้าง ทางชีวิต

...

คำโดย 

ซันญ่า

 

..... 

Thank U music

Passages Kenny G

><

"

 

 

โดย ซันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net