วันที่ เสาร์ พฤษภาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หน้าแตก.


 

...

มีโอกาสหนีทะเลขึ้นฝั่ง

อบรมหลักสูตรเกี่ยวกับการเตรียมความพร้อมก้าวสู่ประชาคมอาเซี่ยน 

หลักสูตรทันสมัยมิใช่น้อย

เหมือนกับเดินไม่ค่อยเป็น เขินๆ อย่างไรไม่รู้

แต่ก็ดีครับ..ถือโอกาสพักผ่อนบ้าง

ท่าเรือท้องศาลายามเช้าครับ

ไม่ค่อยได้สัมผัสความงามแห่งธรรมชาติ

ช่วงเวลานี้ 07.00 น.ครับ

ปกติก็ยังหลับสบายใต้ผ่าห่ม

บริษัทเดิมๆ ครับ

ก็มีแค่บริษัทเดียวเรือเฟอร์รี่และก็รถบัสเข้าเมืองจากสุราษฎร์ธานี

ค่าเรือเกาะพงัน-ดอนสัก 240 บาท

และค่ารถจากดอนสัก-สุราษฏร์ธานี 100 บาทถ้วน

นั่งก็แล้ว

นอนก็แล้ว

หลับก็แล้ว...

เดินสำรวจเรือทุกซอกทุกมุม

...

สองชั่วโมงครึ่งเรือก็เข้าเทียบท่า

เฉพาะเรือลำนี้ครับ ถ้าเป็นลำอื่นก็สามชั่วโมงเต็ม

ครับ..เข้าเมืองหาที่พักในเมือง

ใกล้ตลาดศาลเจ้า....ตลาดที่หาของกินง่ายๆครับ

จัดการภารกิจส่วนตัวเสร็จ..ค่ำก็ชมเมืองเป็นการผ่อนคลาย

เดี๋ยวนี้ในเมืองเงียบเหงามาก

ร้านอาหารย้ายไปอยู่นอกเมืองกันหมด

โรงแรมชานเมืองก็ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด 

พอมีห้างใหญ่มาเปิด...คนก็แห่ไปตากแอร์กันหมด

..

คนไม่มีรถยนต์ส่วนตัวแบบเราก็ลำบากครับ  ฮ่าๆ

...

เลยนั่งจิบเบียร์ที่ท่าเรือเรือนอน ริมแม่น้ำตาปี

ชมบรรยากาศหัวค่ำๆ นึกถึงวันเก่าๆ

ในอดีตการใช้บริการเรือนอนระหว่างตัวเมืองกับเกาะพงันจะคึกคักมาก

รวมทั้งการส่งสินค้าก็จะใช้บริการเรือนอน

พอมีเรือเฟอร์รี่ข้ามฟาก

เรือนอนก็หงอยเหงา.. แต่ก็มีบริการอยู่ครับ

400 บาทขาดตัว ค่าโดยสาร สุราษฎร์ธานี-เกาะพงัน

เรือออก 5 ทุ่ม ถึงพงันเช้าวันใหม่...

............

นั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศไปพลาง

บางช่วงฝนตกโปรยปรายมาบ้างพอชุ่มฉ่ำ..

ผ่านไปสามชั่วโมง...ได้ที่ครับ

...

หมายถึงเมาสิครับ

กลับที่พักดีกว่า

V

V

 

เดินกลับที่พักที่อยู่ไม่ไกลนัก..

กว่าจะถึง เหมือนกับว่าเส้นทางมันวกไปวนมา ไกลจัง

ฮ่าๆๆๆ

 

ในที่สุด.....ถึงโรงแรมจนได้

ที่พักอยู่บนชั้นที่ 4 ครับ

เดินขึ้นไม่ไหว ขึ้นลิฟต์ดีกว่า

..

อ๊ะ..มีผู้ร่วมทางด้วยอีกสองคนเป็นผู้หญิงครับ

กดปู่มประตูลิฟต์เปิด เดินก้าวไปในลิฟต์พร้อมด้วยสองสาว

วิญญาณสุภาพบุรุษชนเข้าสิงพลัน !

อะแอ้ม..."ชั้นใหนครับ" ทำเสียงที่คิดว่าหล่อที่สุด

.".ชั้น 5 ค่ะ." น้องคนใส่เสื้อสีชมพูตอบ

บรรจงกดหมายเลขชั้นเสร็จก็กดปุ่มปิดประตูลิฟต์

ครั้งที่ 1.. ครั้งที่ 2....และครั้งที่ 3

"อ่าาา..ประตูไม่ปิด สงสัยลิฟต์ไม่ค่อยดี โรงแรมเก่าๆแบบนี้"

หันไปบอกกับน้องผู้หญิงที่ยืนข้างหลัง

เธอยิ้ม..พยักหน้านิดหนึ่ง

............

แล้วก็กดปุ่มซ้ำๆๆๆนับไม่ถ้วน..ชักอารมณ์เสีย

....@#%**#Q!!!@+...#@%...

ประตูลิฟต์ก็ยังไม่ปิด เป็นไรหว่า

.................

สักพัก ..ก็มือนิ่มๆมาสะกิดที่ไหล่พร้อมกับมีเสียงกระซิบเบาๆ

ที่ผมได้ยินแล้วปานเสียงจากลำโพงคอนเสริต-ในงานวัดเมื่อเดือนก่อนที่เกาะพงัน

" พี่ค่ะ..ที่พี่กำลังกดอยู่หน่ะ มันปุ่มกดเปิดประตูต่างหาก..ไม่ใช่ปุ่มปิดประตู"...

เปรี้ยง..เหมือนฟ้าผ่าลงมาเต็มๆ 

หายเมาเป็นปลิดทิ้ง ตาสว่างทันตาเห็น

..ห๊ะ...ชะงักนิดหนึ่งมือที่กำลังกดปุ่มซ้ำๆ ถอยกลับแบบอัตโนมัติ..

..

แกล้งก้มไปดูปุ่มกดใกล้ๆ..

.พลางพูดว่า

"อ้าวว...ขอโทษทีนะน้อง พอดีพี่สายตาไม่ค่อยดี  ลืมแว่นตาไว้บนห้องพักนะครับ"

หมดกัน...สุภาพบุรุษในความฝัน

..

แล้วน้องผู้หญิงอีกคนก็เอื้อมมือมากดปุ่มปิดประตูที่อยู่ข้างๆ เบาๆ

 

ติ๊งง..

ประตูปิดสนิท...

..เงียบ..

แล้วลิฟต์ก็เคลื่อนตัวโดยพลัน

...

 

โดย ดอกพร้าวชาวเกาะ

 

กลับไปที่ www.oknation.net