วันที่ อังคาร พฤษภาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

.....หญิงอัปลักษณ์ กับ กระจกวิเศษ...


หญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งหน้าของเธอได้อัปลักษณ์ เธอพยายามหาความสวยในตัวเอง หาคุณค่าในตัวเอง

.....หญิงอัปลักษณ์ กับ กระจกวิเศษ...

หญิงหน้าตาอัปลักษณ์ได้ถามกระจกวิเศษ

กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด

เธอพอจะเห็นความสวยงามของข้าบ้างไหม

กระจกวิเศษตอบว่า.  ไม่เลย 

ข้าไม่เคยเห็นความสวยงามของเจ้า

แล้วคุณค่าในตัวข้าหละ กระจกวิเศษส่องได้ไหม

เจ้าพอจะมองเห็นคุณค่า ของข้าบ้างไหม

กระจกวิเศษตอบว่า.  ไม่เลย 

ข้าไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวเจ้าเลยแม้แต่สักนิดเดียว ...

ข้าเห็นแต่ความอัปลักษณ์ในตัวเจ้า

ข้าไม่เคยว่าเจ้าจะมีคุณค่าอันใดเลย

จริงดอกหรือ กระจกวิเศษ เจ้าไม่เห็นความสวยงาม และคุณค่าสักนิดเลยหรือ

เสียงสะท้อนที่กระจกวิเศษบอก

มันดังก้องอยู่ในโสตประสาท

ใบหน้าของหญิงนั้น ดูเศร้า สมองของเธออื้ออึง

เหมือนใบมีดค่อยค่อยกรีดบนใบหน้า ..ที่อัปลักษณ์ของเธออีกครั้ง

ภาพและเสียงที่สะท้อน

ทำให้ความรู้สึกเจ็บปวด 

หัวใจของเธอเศร้า เหมือนใบไม้แห้ง ที่ปลิวไร้ค่าในยามที่ลมพัด

เธอพยายามส่องกระจกอีกครั้งแล้วกลืนน้ำตา

สิ่งที่เธอเห็น ฉันอัปลักษณ์อย่างนั้นเลยหรือ

ขอบคุณนะ  เจ้ากระจกวิเศษ

ที่สะท้อนความอัปลักษณ์ในตัวฉัน

ฉันยืนส่องอยู่ตรงนี้  ฉันไม่มีความสวยงามและไม่มีค่าเลยหรือ

ฉันไม่กล้าออกไปเผชิญกลับใครได้อีก ..ฉันอาย

ฉันจะอยู่คนเดียว เงียบ เงียบ กับความอัปลักษณ์ที่เจ้าเห็น

ฉันคงต้องยอมรับมัน

ก่อนที่หญิงอัปลักษณ์ จะเดินจากไป

เธอได้พูดกับกระจกวิเศษ

กระจกวิเศษเจ้ารู้ไหม

มีสิ่งหนึ่งที่เธอส่องฉันไม่เห็น

คือ ความรักและความห่วงใย ที่ฉันได้มอบให้กับคนที่ฉันรัก และฉันได้ทำเพื่อคนที่ฉันรัก

กระจกวิเศษเจ้ารู้ไหม

เพราะความรักและความห่วงใยของฉัน เป็นเสมือนเงา ที่เจ้าไม่สามารถส่องเห็นได้..

ถึงแม้กระทั่ง ไม่ว่าร่างกายของฉันจะลอย เป็นเถ้าถ่าน ไปบนอากาศ

ถึงแม้ร่างกายและใบหน้าของฉันอัปลักษณ์

ความสุขที่สุดของฉันไม่ได้อยู่ตรงที่ความสวยงาม

ความสุขที่สุดของฉัน คือ ค่าของความรักและความห่วงใยของฉัน

ถึงแม้มันจะเป็นเสมือนเงา ที่เจ้าไม่สามารถส่องเห็นได้..

ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งหนึ่งที่ ทดแทนใบหน้าอันอัปลักษณ์ของฉันได้ 

ขอบคุณนะกระจกวิเศษ

ฉันคงไม่กล้าถามเธออีกแล้ว

ที่เธอได้ส่องให้ฉันเห็นถึงความอัปลักษณ์ในตัวฉัน

ลาก่อนนะเจ้ากระจกวิเศษ ..

 

 

 

โดย ไอริน

 

กลับไปที่ www.oknation.net