วันที่ อาทิตย์ พฤษภาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฝนผิดฤดูพรูหยดริน วันเดียวแต่ราวยาวนาน






ฝนผิดฤดูพรูหยดริน   วันเดียวแต่ราวยาวนาน
 


ขาดแววหวานนานเนิ่นเกินถัก
ถ้อย
ขาดดอกไม้ใช้เรียงร้อยสร้อยวรรณศิลป์
ขาดสายลมห่มฟ้า,แววตากวินทร
จึงไร้สิ้นสรรพสำเนียงเสียงบทกวี

คิดถึงเอยคิดถึงครึ่งแผ่นฟ้
จากอุษาฟ้าสางวางรังสี
จนดาวเดือนเคลืี่อนฟ้าบอกราตรี
มิเห็นมีแววตาในค่าคอย

ฤาไกลนานกาลเนิ่นจนเพลินหาย
ลืมเลือนสายใยเยื่อ,เกื้อเกี่ยวก้อย
หอมเอยหอมพิกุลไกลไร้ร่องรอ
ใครคนคอยน้อยใจใครไกลกาล

นาที
คล้อยเคลื่อนคลี่หอมหอมออมเรียกขาน
พลิ้วพลิ้วพจน์บทกวี,ดนตรีกานต์
เคยแลกอ่านผ่านหายลับสายตา

เรื่อรุ้งดาวพราวพรายกรายคืนค่ำ
ต้นไม้แหงนเริงระบำโรยร่ำหา
อยู่ไหนฤาอยู่ไหนไยไม่มา
พจนาระเนนระนาว ,น่าเศร้านัก !
 
ไออุ่นพฤษภา
๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๖
 
 
 
 
ท้ายเรื่อง :ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะ
 

โดย ไออุ่นพฤษภา

 

กลับไปที่ www.oknation.net