วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เธอไปห้าง...ฉันจะไปดูนก...ที่คลองดำหรุ


เปาะแปะๆ...เปาะแปะๆ...เปาะแปะ...เปาะแปะๆๆๆ...เสียงฝนกระหน่ำ...เสียงฝนตกพรำ...ตกดังเปาะแปะ...

ผมฮำเพลง เปาะแปะ...ซึ่งเมื่อก่อน(ไม่อยากบอกว่าในอดีตมันดูอายุมากยังไงไม่รู้...ฮา) ดังพอๆกับเพลง รอวันฉันรักเธอ และ ปลูกรัก ของ คีรีบูน... พร้อมๆกับภาพความทรงจำในอดีตจากช่วงอายุหนึ่งของผมผุดขึ้นมาในหัว เมื่อสายตาผมมองผ่านกระจกบานใหญ่หน้าคอมฯ เห็นเม็ดฝนที่กำลังตกพรำๆ...เสียงดังเปาะเปะ...ผ่านลอนกระเบื้องสีเขียวอ่อน กระทบกับใบไม้แล้วไหลลงมาสู่กองใบไม้แห้งที่ผมกวาดรวมกันไว้เพื่อรอเวลาที่จะนำไปทิ้ง...

ภาพจะต่างกันก็ตรงที่ในอดีตนั้นผมนั่งมองเม็ดฝนที่กำลังตกพรำๆ ผ่านบานหน้าต่างที่ทำด้วยไม้ เวลาจะเปิดก็ใช้มือทั้งสองข้างผลักออกไป...แล้วนำขอเหล็กเกี่ยวยึดโยกเพื่อไม่ให้ลมพัดกระแทกกับวงกบของหน้าต่าง เสียงเม็ดฝนแทนที่จะดังเปาะแปะ...กับเสียงดังโป๊กเป๊ก ป๊อกแป๊ก...เพราะหลังคาบ้านเป็นหลังคาสังกะสี ที่ไม่มีเพดานฝ้า มองขึ้นไปเห็นขื่อคา และสังกะสี...ที่มีสีออกน้ำตาลเข้มปนเทาเพราะสนิมที่เริ่มกัดกร่อน ...บางจุดก็มีรอยรั่ว ต้องนำกะละมัง ถังน้ำ ไปรอรองรับน้ำฝนที่ไหลหยด ไว้เป็นจุดๆ

กีต้าร์...ตัวโปรดสีดำมัน ยี่ห้อ JoJo ที่ผมเอ่ยปากขอพี่ชายไว้เมื่อเห็นเขาไม่ได้เล่น...ถูกนำมาดีด ขึ้นอินโทร เพลงเปาะแปะ...ของคีรีบูน แล้วแหกปากร้อง ให้เป็ดเทศฝูงใหญ่ ที่ยายเลี้ยงไว้ใต้ถุนบ้านฟัง พอเป็ดได้ยินถึงกับยืดคอ ยืนนิ่งชะงักงัน คงจะฟังว่านั้นมันเป็นเสียงอะไร...วะ พวกเดียวกับเราหรือเปล่า...

"เธอ...เดี๋ยววันนี้ไปส่งลูกที่หอพัก แล้วเลยไปส่งเราที่เซ็นทรัล ชลบุีรี ด้วย เราจะไปหาหมอ ให้เขาดูสิวที่หน้าให้หน่อย" ...ภาพในอดีตหลุดลอยไปพร้อมกับเสียงที่มีอำนาจและทรงพลัง...ในโหมดปัจจุบัน กับเข้ามาแทนที่

"ได้ๆ...ว่าแต่ เธอจะไปหาหมอนานหรือเปล่า ถ้านานเราจะได้ไปเดินดูนกรอที่ คลองดำหรุ...ขี้เกียจเดินห้าง เสร็จแล้วโทรหาเราก็แล้วกัน" ...ผมสบโอกาส กับช่วงเวลาที่ยังไม่สายมากนัก ที่ภรรยาผมจะไปหาหมอเพื่อรักษาสิว ส่วนผมขอปลีกตัวไปดูนก ที่คลองดำหรุ...ชลบุรี เพื่อรอ เพราะผมรู้นิสัยภรรยาผมดี ว่าถึงจะหาหมอเสร็จ เธอก็ต้องเดินดูโน้น ดูนี้ อีกนาน ดีซะอีกที่ผมไม่อยู่เป็นคนคอยเร่งเวลาเดินช๊อปของเธอ 

คลองดำหรุ...ผมยังไม่เคยไปหรอกครับ แต่บล๊อกเกอร์ ศุภฤกษ์ เคยบอกว่า มีป่าชายเลน และ มีนกให้ชม ผมขับรถเข้ามาตามเส้นทาง ที่ผมถาม วินมอเตอร์ไซด์รับจ้างหน้าปากซอย ตรงซุ้มประตูวัดชื่อว่าอะไร ผมจำไม่ได้ อยู่ฝั่งตรงข้ามกับนิคมอุตสาหกรรมอมตะ... ผมขับรถผ่านหมู่บ้านชาว คลองดำหรุ มองเห็นพื้นที่ชุ่มน้ำ อยู่สองข้างทาง ...

ฝนเริ่มลงเม็ดปรอยๆ แต่ไม่ถึงกับทำให้เปียก...ผมลดกระจกรถ ปิดแอร์ เมื่อเห็นนกชนิดหนึ่ง เดินเอ้อระเหยผ่านหน้ารถผมไป แล้วมาหยุดคุ้ยเขี่ยหาอาหาร อยู่ข้างๆริมหนองน้ำ ...ผมสอดเลนส์ออกไปทางหน้าต่างรถ่ายภาพเสร็จ แล้วมาเปิดคู่มือดูนกที่วางอยู่ข้างกายดูถึงได้รู้ว่า เป็น นกอัญชันอกเทา  เป็นอัญชันตัวแรกของผม ที่ผมได้เก็บภาพ ตั้งแต่เริ่มเริ่มหัดดูนก

 

นกอัญชันอกเทา  Slaty-breasted Rail

 

นกอัญชันอกเทา...กวน TEEN (ปลาตีน มองตาโปนอยู่ใกล้ๆ)

 

มองออกไปยังพื้นที่ชุ่มน้ำ เห็น นกกาบบัว และ นกกระสาแดง ตากฝนที่โปรยปราย...กำลังยืนยืดคอมองมาที่รถอย่างสงสัย บก.ชาลี เคยบอกผมว่า นกจะไม่ตื่นกลัวเมื่อเรานั่งอยู่บนรถ ถ้าเราลงจากรถและเดินเมื่อไหร่ นกจะบินทันที...ผมใช้วิธีนั้น เพราะกลัวกล้องจะเปียกฝนที่กำลังโปรยปราย...

 

นกกาบบัว  Painted Stork

 

นกกระสาแดง  Purple Heron

 

ผมหยิบกล้วยน้ำว้า ที่ภรรยาแบ่งใส่ถุงหิ้วให้ครึ่งหวีเพราะท้องเริ่มจะหิว ปอกเปลือกแล้วกัดตุ้ย ตามด้วยกาแฟดำ ในกระติกเก็บความร้อนใบเล็ก สายตาจับจ้องมองดูนก ในหนองน้ำอย่างใจเย็น นกตัวน้อย สีน้ำตาลออกส้ม หัวดำ ตัดกับทุ่งหญ้าสีน้ำตาลอ่อนที่เริ่มโรยราเหี่ยวแห้ง บินฉวัดเฉวียนไปมา ผลุบโผล่ในพงหญ้า...

นกกระติ๊ดสีอิฐ คือนกน้อยสองตัว ที่บินไปมาในบริเวณนั้น ในคู่มือบอกว่าเป็นนกประจำถิ่น พบไม่บ่อย

 

นกกระติ๊ดสีอิฐ  Chestnut Munia

 

นกกาน้ำเล็ก  Little Cormorant 

 

ผมขับรถเรื่อยๆ...เอื่อยๆ เข้าไปใกล้เขตอนุรักษ์ป่าชายเลน...แต่ไม่ได้เข้าไป เพราะเหลือบไปเห็นคนงานกำลังรื้อสะพาน ขุดลอกคูคลองอยู่ เลี้ยวรถออกมาที่เดิม เห็นนก ปากแอ่นหางดำ ยืนเหงาโดดเดี่ยวเดียวดาย ดูอ้างว้างอยู่ตัวเดียวโดดๆ จริงๆแล้วนกชนิดนี้น่าจะอยู่เป็นฝูงใหญ่ ถัดไปเป็น นกชายเลนน้ำจืด ฝูงใหญ่กำลังคุ้ยหาอาหารตามโคลนเลน

 

นกปากแอ่นหางดำ Eastern Black-tailed Godwit

 

นกชายเลนน้ำจืด Wood Sadpiper

ฝนเริ่มซาเม็ดท้องฟ้าเริ่มเปิด...ยังไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ตามตัวผมให้ไปรับเลยแม้แต่น้อย...หรือเธอกำลังช๊อปเพลิน จนผมต้องกดโทรศัพท์กลับไปถาม

"ฮะโหล้...จะกลับหรือยังหล่ะเธอ"

"มารับได้เลย...หาหมอเสร็จพอดี"

จังหวะที่ผมเลี้ยวรถ ...พลัน...สายตาเหลือบไปเห็นรอยๆหนึ่ง..."เฮ้ยนี่มันรอย พญานาค นี่หว่า เคยเห็นในข่าวบ่อยๆ" ผมนึกในใจพร้อมกับรีบยกกล้องขึ้นซูมกดชัตเตอร์ทันที...เผื่อจะได้เป็นข่าวดัง...พอนำภาพมาซูมดูใกล้ๆ อั๊ยหยา...รอยปลาตีนนี่หว่า...นึกว่ารอยพญานาค 555+

 

รอยปลาตีนครับไม่ใช่รอยพญานาค

 

แถมอีกนิด...พอกลับถึงบ้านมองเห็นท้องฟ้ามีแดดกำลังสวย ผมเลยหิ้วกล้องออกไปถ่ายภาพ เพื่อมาเก็บไว้ทำโปสการ์ด ขายฝรั่งที่พัทยา เลยเอามาฝากซะหน่อย...คริ คริ ...สนใจสักใบ มั๊ยครับ ส่งที่อยู่หลังไมค์เลยครับ (ฟรีครับ ยังไม่ขาย)

 

 

 

 

อ่าวนาเกลือ พัทยา

 

ง่วงแล้วครับ ขอตัวไปนอนกลางวันก่อนนะคร๊าบบบ...

 

 

เปาะแปะ - คีรีบูน

โดย ชายสามหยด

 

กลับไปที่ www.oknation.net