วันที่ เสาร์ มิถุนายน 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หายไปกี่หน,เจ้าดอกไม้


ป้ายรถประจำทางหน้าห้องสมุดประชาชนอำเภอ
ที่ฉันรอประจำวันในตอนเย็น
จะมีดอกจำปีหอมชื่นอยู่หนึ่งต้น
ต้นใหญ่พอที่จะกิ่งใบจะเลื้อยระหลังคา

ในเย็นที่ฝนตก แดดลับตา
หอมของดอกและหอมของฝนจะอวลทั่วมวลอากาศ
ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางความหอมเหล่านั้น
และพลันจะหลอมละลาย
เป็นหนึ่งในเกสรดอกไม้งาม
ไพล่ใจนึกถึงโมเมนต์ต่างๆในชีวิต
ว่าเกี่ยวพันกับความงามและหอมกี่หนครั้งและอย่างไร

กระโน้น,ช่อดอกกันเกรา
กับเรียวนิ้วและเครื่องดื่มสีสวยแห่งค่ำคืน
ยิ้ม เพลงและอาการรัก
ฉันพึงใจ

จันทร์กระจ่างฟ้าที่หน้าต่างห้องพักกลางเมืองใหญ่
ฉันเป็นสุขกับการได้มองดอกค่อยๆผลิบานทีละนิด
ร่วมเวลากาแฟเช้า,พรมน้ำพอดอกสวย
เย็นกลับห้องก็ทักทาย
คล้ายสุขแล้วชีวิตเล็กๆ

หรือครั้งดอกโมกกับชายหนุ่ม
ซึ่งเปลี่ยนจากภาพถ่ายสีเป็นซีเปียหรือขาวดำ
และคล้ายจะฉีกกระจัดกระจาย โยนหายกลางอากาศ
ดอกโมกนั่นก็หอม และงดงามด้วยเห็นทีละนิดค่อยเติบโต
ความรักจากไป.. 
หากแต่ดอกโมกสีขาวยังคงงดงาม
และส่งหอมแด่มวลโลกสม่ำเสมอ

ดอกจำปาขอม
มิได้เกี่ยวพันกับความรักครั้งใด
หากแต่เป็นดอกไม้ที่ฉันชื่นชมในสรีระอันสะโอดสะอง
และแข็งแรง
จึงมิอาจนิยามได้ว่าเป็นชายหนุ่มหรือหญิงสาว-อันใด

ตาเบบูญ่า
ชายหนุ่มที่ฉันรัก เอ่ยถามถึงดอกไม้กลีบบาง
ฉันอธิบายอย่างกระตือรือล้น
และต้องสักครั้ง,ให้เขาได้ยลงามของต้นไม้ใหญ่
ที่มีกลีบดอกบอบบาง
อ่อนโยนเหมือนความรู้สึก

...

ต่อหลายครั้ง
ความรักจากไปแล้ว..
หากแต่งามและหอมของดอกไม้
ยังคงขับกล่อมมวลโลกให้งดงามเสมอ

-
ปรางแก้ว

โดย เด็กหญิงหว่านกล้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net