วันที่ พุธ มิถุนายน 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ถีบเล่น...จึงเห็นโลก...๕


. . . ๕ . . .


ผิวถนนยังฉ่ำน้ำ เช่นเดียวกับบนฟ้าที่หาได้ร้างราจากเมฆทึม...


สายฝนเริ่มโปรยสายเบาๆ เคล้าให้บรรยากาศยามเช้าสดชื่นเป็นทบทวี...


หากบรรยากาศดีๆเช่นเผชิญกลับไม่อาจสัมผัสได้เต็มอิ่ม ด้วยต้องมุ่งเพียงปั่นจักรยานไปตามปริมณฑลเล็กๆบนไหล่ทาง...


ไหล่ทางที่เมื่อยินเสียงคำรามจากรถบรรทุกความเร็วสูง ก็ทำเอาคนเดินทางใจไม่อยู่กับเนื้อ ตัว และทุกคราวที่หวั่นไหวไปกับเสียงอึกทึก ครึ่กๆ หัวใจของคนจรก็ให้นึกไกลไปถึง หญิง ชาย คู่หนึ่ง...


หญิง ชาย ที่มาทิ้งลมหายใจสุดท้ายไว้บนทางหลวงแผ่นดินสาย ๓๐๔
ถนนสายเดียวกับที่ผมกำลังเดินทางเช่นวิถีเดียวกับเขาและเธอ...


ปีเตอร์ รูท และ แมรี่ ทอมป์สัน คู่รักที่เลือก ฮันนิมูน ด้วยการ “ปั่นจักรยานรอบโลก”...


ทั้งสองปั่นจักรยานออกจากประเทศอังกฤษในราวเดือนกรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๔
จากทวีป ต่อทวีป เริ่มจากยุโรป ไปตะวันออกกลาง ผ่านแผ่นดินจีน ก่อนเข้าสู่ประเทศไทย...


ขณะอยู่ใน ตะวันออกกลาง บางเรื่องราวที่ทั้งสองบันทึกในเวปไซด์ส่วนตัว www.twoonfourwheels.com เผยให้เห็นถึงช่วงวิกฤติที่ ปีเตอร์ และ แมรี่ พร้อมนักเดินทางคนอื่นๆติดอยู่ท่ามกลางห่ากระสุนปืนของกลุ่มไม่ทราบฝ่าย...


เสียงปืน เสียงหวีดร้องที่ปรากฏในภาพเคลื่อนไหว แสดงถึงความหวาดกลัวสุดขีด...


แต่ถึงกระนั้นทั้งคู่ก็ผ่านเหตุการณ์นั้นมาโดยปลอดภัย พร้อมกับออกเดินทางต่อไปตามเส้นทางของตนเอง และผ่านมาแล้ว ๒๓ ประเทศ หรือหากจะกล่าวว่าเป็นระยะทางกว่าครึ่งโลกก็คงจะไม่ผิดนัก...


และนั่นจึงไม่แปลกกระมังที่คนทั้งคู่จะคิดไกลไปถึงวันที่ได้คืนสู่แผ่นดินที่จากมา...


รอยยิ้มและเสียงชื่นชมยินดีจากมวลมิตรในวันนั้น จะนำความสุขมาให้เขาและเธอมากมายเพียงใด...

 


แต่ก่อนเวลาจะเดินทางไปถึงวันนั้น...


ขณะสองสามีภรรยากำลังปั่นจักรยานอยู่บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๐๔...


รถกระบะที่แล่นมาด้วยความเร็วสูง ทำให้ แมรี่ และ ปีเตอร์ ต้องยุติการเดินทางของพวกเขาลงเพียงเท่านั้น...


ร่างของคนทั้งสองสงบนิ่งอยู่ในพงหญ้าบริเวณ กม.๔๔ ริมถนนสาย ๓๐๔ นั่นเอง...

 

เสียงครึกๆจากรถพ่วงที่แล่นเข้ามาใกล้ ฉุดเอาความคิดต่างๆนานาที่เตลิดเลยไปไกลให้กลับมาสู่โลกของความเป็นจริง...


ความเป็นจริงที่ผมต้องลาจากถนนสาย ๓๐๔ เข้าสู่เส้นทางสาย ๓๒๔๕ เพื่อมุ่งหน้าไปยัง อ.สนามชัยเขต ตามที่วางแผนเอาไว้...


บรรยากาศบนเส้นทางเล็กๆสาย ๓๒๔๕ เงียบสงบ การจราจรที่เคยหนาแน่นและอันตรายหายไป...


แม้การปั่นจะผ่อนคลายมากขึ้น หากนั่นกลับหาได้ช่วยให้การคิดถึงเขาและเธอลดน้อยลง...


มิหนำซ้ำ ความสงบของเส้นทางกลับทำให้ยิ่งดิ่งลึกไปกับวิถีการเดินทางของคนทั้งคู่มากขึ้นกว่าเดิม...


ในบางความรู้สึก ผมแอบอิจฉา แมรี่ ทอมป์สัน และ ปีเตอร์ รูท ที่เลือกออกท่องโลกพร้อมกัน ด้วยวิถีที่ตนเองรักตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงลมหายใจสุดท้าย...


เขาและเธอ เริ่มต้นและสิ้นสุดลงด้วยกัน...


จะมีสักกี่คู่ชีวิตที่เป็นได้เช่นนั้น...

 


พลันที่สายลมเย็นๆพัดผ่านมาปะทะเรือนกาย...


สายลมมันทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่ง...


ใครคนที่แม้ไม่ได้ร่วมทางมาด้วยกัน แต่หากในทุกหลักไมล์ที่ผมผ่าน เธอไม่เคยห่างไกลไปจากหัวใจของผมแม้แต่น้อย...


“รักษาสุขภาพนะ เป็นห่วงมากๆ” คือถ้อยความที่ได้ยินจาก “เธอ” เสมอ...


“เธอ” คนที่ผมกำลังจะได้พบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า...


“เธอ” คือคนที่ผมจะเดินทางไปหาพร้อมด้วยพลังแห่งความรักของ ปีเตอร์ รูท และ แมรี่ ทอมป์สัน...


พลังแห่งความรักจากคนทั้งสองที่จะดำรงอยู่คู่กับถนนสาย ๓๐๔ และในหัวใจของผมตราบนานเท่านาน...


. . .

 

ขอขอบคุณภาพถ่าย แมรี่ และ ปีเตอร์ จากอินเตอร์เนตครับ

โดย turtlerun

 

กลับไปที่ www.oknation.net